Sunset

RPG
 
IndexRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 [RS] Prue & Finn.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: [RS] Prue & Finn.   ma mei 20, 2013 10:03 am




Prue & Finn.

Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Prue & Finn.   ma mei 20, 2013 10:44 am

Meneer Coober gaf Finn een geruststellend - of was het een aanmoedigend - klopje op zijn schouder. Wat zijn bedoeling ervoor ook was, het liet Finn's maag driemaal omdraaien. Toen zijn collega, of wat het ook mocht zijn, de begraafplaats verliet werd het Finn pas echt duidelijk: hij stond er vanaf nu alleen voor. Dode, al jaren in de grond wegrottende lichamen konden ieder moment uit de grond schieten. Finn keek angstig om zich heen. Waar? Wanneer? Dat waren de vragen die door zijn hoofd spookten. Hij kon niet tegen het onwetende.
Hij besliste na een paar keer diep ademhalen dat hij zijn werk hier maar moest verrichten. En dat was het onderzoeken van de graven van zij die al opgestaan waren. Inmiddels waren deze tot leven gekomen "wezens" gepakt, weggevoerd naar Joost mocht het weten waar en werden daar ter plekke vermoord. Verbrand, was het gerucht. Of ze echt specifiek verbrand werden, dat wist Finn niet. Dat wist niemand, behalve de levende doden wie dit was overkomen. Want dat deze zombies weer dood werden gemaakt, dat was zeker. Iedereen was er bang voor, ze wisten niet wat ze ermee aan moesten. Deze mensen lagen al voor tientallen, misschien wel honderden jaren onder de grond. Wat hadden ze nu nog hier te zoeken? En de vraag die Finn moest gaan beantwoorden met zijn vier jarige studie geschiedenis: hoe kwamen ze ineens weer tot leven?
Hij liep naar de eerste de beste opengegraven plek in de buurt van een graftombe. Het duurde nog geen kwartier of Finn kon zich niet meer concentreren. Hij kon geen enkele aanwijzing vinden die hem vertelde hoe deze mensen weer tot leven waren gebracht. Voor het eerst in zijn leven twijfelde hij eraan of hij wel de goede keuze had gemaakt: was dit wel de juiste studie voor hem? Hij raakte in een diepe gedachte, toen hij plotseling werd wakker geschud van een oorverdovend geluid. Niet veel later hoorde hij geschreeuw. "HEEELP!" hoorde hij van alle kanten mensen roepen vanuit het dorp. Maar Finn moest eerst zichzelf weten te redden. Hij had geen flauw benul wat dat geluid was en wat voor gevaar er nu dreigde te komen voor hem, maar hij hoefde er geen tweede keer over na te denken: hij moest hier weg. De enige veilige plek waar hij kon schuilen was het dichtstbijzijnde gebouwtje: de graftombe. Hoewel hij er bang voor was piekerde hij er niet over en sloot zichzelf op in de tombe. Hij kon de deur achter zich op slot doen zodat er van buitenaf niemand binnen kon komen. Pas toen hij binnen was zag hij wat er hierbinnen was: allemaal doodskisten boven de grond. Hij pakte een brandende kaars van de haak die aan de muur hing en keek op één kist. Er stond de naam "Elizabeth Lydia Bennett" in gegrafeerd. Op de andere kisten ook allemaal verschillende namen, maar de achternamen waren hetzelfde. Oftewel, dit was een familietombe. Hij ging maar tegen de muur aan zitten en probeerde te luisteren naar het geluid dat buiten te horen was, wat het ook mocht voorstellen.
'Hmpff.'
Wat in hemelsnaam was dat? Zijn hart stond voor een moment stil. Hij bewoog de lamp met de kaars erin heen en weer, maar zag geen mens of gedaante of schim of iets wat in de buurt kwam van wat zo'n geluid kon maken. "Wie is daar?" Hij kreeg geen gehoor. Na een minuut kreeg hij hetzelfde geluid te horen. Finn voelde zich dom, want hij realiseerde zich nu pas wat dit kon zijn: een dode die tot leven zou komen. Of eigenlijk al was gekomen. Voorzichtig opende hij de kist waarvanuit het geluid kwam en hij zag...alles behalve van wat hij verwachtte. Het was geen half wegrottend, stinkend, lelijk geraamte dat langzaam zich weer zou vormen tot een mens. Nee, het was een meisje met donker, lang haar, bruine, pure ogen en een zuivere huid. Zijn mond viel er haast van open. Het meisje opende haar ogen en zag Finn naar haar staren.
'William? W-w-wat... Waarom heb je je zo gekleed... Waar ben ik...' Finn fronste. "William? Wie is William?" Haar ogen werden groter. 'Waar lig ik in? Wat is dit voor iets bespottelijks?' Ze ging wat rechterop zitten en zag de kist. 'W-... Wat... WILLIAM?!' Finn zag aan de jurk die ze droeg dat ze uit 1800 kwam, of iets erna. "Wie William ook mag zijn, rustig aan. Ik zal je alles uitleggen, maar blijf rustig." Hij legde zijn handen op haar schouders. 'Raak me niet aan!' schreeuwde ze. Ze stapte moeizaam uit de kist en rende naar de uitgang, helaas was die door Finn net op slot gedaan. "Laat het me uitleggen," zei Finn nogmaals. Het meisje draaide zich om en zakte door haar knieën. Ze begon te snikken. 'Ik snap het niet... Ik ben zo moe... Alsof ik jarenlang in bed heb gelegen. En jij, wat zie je eruit...' Moet zij nodig zeggen, dacht Finn. Ze mocht dan een prachtig meisje zijn, maar dat betekende nog niet dat hij hier de gekke kleren aan had. 'Het ene moment was ik aan het doodgaan en nu... Nu...' "Nu leef je ineens in het jaar 2013," maakte Finn haar zin af. Haar ogen werden groot. Ze kon niets meer uitspreken. Dit zag Finn als de kans om het haar uit te leggen. "Ik snap dat dit een vreemde ervaring voor je moet zijn. Maar je moet begrijpen, dit is voor ons net zo raar." 'Wie is ons?' vroeg het meisje. "Nou ja, wij. De bevolking die nu leeft, in het jaar 2013. Sinds een paar weken staan er op de hele wereld mensen uit hun graf op zonder dat ze zelf weten hoe en waarom. Ze zijn gewoon weer tot leven gekomen." Hij wilde nog meer uitleggen, maar de harde geluiden kwamen dichterbij. "We moeten hier weg." Hij haalde de deur van het slot en pakte haar hand vast. Hij keek haar diep in haar ogen aan. "Ik weet dat het snel voor je gaat, maar je móét me vertrouwen." Alsof het meisje keus had. Hij trok haar mee naar buiten en nu pas zag Finn wat het was. Helaas kon hij er niet meer aan ontkomen...
"Ha die Finn!" zei de persoon die dit gevaar op zijn geweten had.



jij mag weten waarom Prue Finn de hele tijd William noemt & wat dat harde geluid was waardoor er gevaar was & wie die laatste persoon is die Finn roept; dd
Terug naar boven Ga naar beneden
xDawson

avatar

Aantal berichten : 4
Registratiedatum : 11-05-13
Leeftijd : 22
Woonplaats : jepenisisnietzogroot

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Prue & Finn.   wo mei 22, 2013 4:52 am




"Finn! Hé, er zijn drie zombie's opgestaan, het begint hier gevaarlijk te worden! We moeten gaan!" Jorik riep zo hard als hij kon. "We moeten weg!" Finn keek het meisje aan. Hij trok haar naar de achterkant van de tombe. "Waar ga je heen?" Jorik had het meisje nog niet gezien. "William? Wat ben je aan het doen en waarom zijn we op een kerkhof?" Het meisje keek hem doordringend aan en trok haar hand los. 'Sshht, niets zeggen. Ze mogen niet weten at je hier met mij bent. En het is Finn, ik ben William niet.' Hij pakte het meisje weer vast en riep hard: 'Ik kom er zo aan Jorik! Nog even mijn.. spullen pakken!' Hij hoorde Jorik iep zuchten. "Schiet dan op!" Finn keek het meisje aan. 'Oké, we gaan naar mijn auto toe, en we brengen je naar mijn huis.. Dan zien we verder.' Dan kon ze even normale kleding aantrekken. Hij zuchtte, waar was hij eigenlijk mee bezig. Het meisjes jurk zat enorm in de weg. Hoe ging hij dit ongezien doen? "William, hoe bedoel je auto?" Hij keek haar aan. Hun hadden natuurlijk koetsen en dat soort dingen. Hij wilde weer verder gaan, maar zijn ogen bleven haken bij die van haar. Ze had echt prachtige ogen. Prue keek hem iets wantrouwend aan. "William? Wat zijn auto's?" Finn glimlachte en keek weer weg. 'Dat zal je straks zien.'
Hij kreeg het voor elkaar om naar zijn auto te gaan door zich te verstoppen achter bepaalde graven en weer snel verder te lopen. Het meisje vroeg de hele tijd wat, vooral over de auto, hoe het er uit zag en wat ze er mee moesten doen. Gelukkig fluisterde ze wel, ze begreep dat ze stil moesten zijn en dat wat Finn nu deed niet mocht. Hij hield de portier voor haar open. "Wat..? Moet ik doen?" Finn keek achter zich. Zijn auto was veel verder geparkeerd dan de rest, maar dat betekende niet dat ze rustig aan konden gaan doen. 'Stap in, ga zitten. En maak geen geluid en ga er niet uit. Ik ga even zeggen dat ik ziek ben, beloof je mij dat je er in blijft?' Het meisje keek hem ineens boos aan. "Natuurlijk William, het zou fijn zijn als jij je ook eens aan je beloftes hield." Finn fronste licht. 'Eh, oké. Vertel straks maar over William. Ik ben zo terug.' Hij rende snel richting de troep en keek nog even achter zich. Het meisje was gaan zitten en keek verward de auto rond.
'Baas, ik voel.. me echt niet lekker. Ik heb ontzettend maag krampen.. Zou ik alstublieft richting huis mogen in plaats van naar de vergadering?' Meneer Coober keek Finn aan en glimlachte. "Natu-" Ze keken allebei direct naar zijn auto toen er een hard getoeter klonk. Shit. 'Die auto moet ik echt eens gaan maken...' Finn ging een beetje voor meneer Coobers beeld staan en glimlachte wat nerveus. Finn was echt een van de slechte leugenaars ooit, hij kon het wel. Maar hij was altijd een beetje zenuwachtig. Hij kon mensen dan ook écht niet aankijken. "Oh, ja. Maar beterschap Finn! Ik zie je zaterdag dan weer!" Meneer Coober liep weer weg. Finn liep zo snel mogelijk naar de auto en stapte in. "Sorry! Ik .. wist niet dat het zo'n herrie zou maken!" Finn startte de auto op en grinnikte zacht. "Wat is dat?!" Het meisje schrok zich lam toen Finn de auto opstartte. 'Dat is de motor, we gaan rijden. Wat is je naam?' Het meisje keek hem boos aan. "Willam, doe niet zo belachelijk, dat weet je best." Finn keek haar iets bezorgd aan en begon te rijden. Het meisje keek ontzettend bang. 'Sorry, ik ben Finn. Ik ken je niet. En je hoeft niet bang te zijn, het is hartstikke veilig.' Het meisje keek hem weer wantrouwend aan. "Prue." Finn knikte kort en glimlachte. 'En wie is William?' Het meisje hield zich vast aan de stoel, haar nagels waren er haast ingezet. "Doe normaal, dat weet je best. Jij." Finn zuchtte. 'Prue, ik.. kom uit 2013, of eigenlijk, ik begon geboren in 1993 en ik ben nu 20. Jij komt waarschijnlijk uit 1800. Ik ben William niet.' Prue keek hem aan en zuchtte: "William is mijn echtgenoot. Je bent de klein zoon van Adam Smith, hij was een filosoof, schrijver hoogleraar, gestudeerd aan universiteit van Glasgow. We dachten dat je een goede echtgenoot zou zijn." Finn fronste licht. Adam Smith was inderdaad een filosoof en zat in de economie. Hij zuchtte diep, was geschiedenis ergens handig voor. "Prue, ik ... ben geen klein zoon van Adam Smith en ik ken William niet." En.. Adam Smith had geen kinderen gekregen. Daar zei hij maar niets over. "William loog alles bij elkaar. Hij hield zich nooit aan zijn beloftes. Had nog zeven andere vrouwen waarmee hij seks had. Ik was zijn lieveling en hij zei dat het normaal was en ik het moest accepteren." Finn knikte langzaam. Misschien was William ook helemaal geen klein zoon van Adam Smith, aangezien die geen kinderen had gekregen. 'Maar Prue, ik ben William niet. Ik ben Finn Stevens. Geen... William.' Prue keek hem aan. "Ik mis je pruik." Finn glimlachte. "In 2013 dragen we geen pruiken of zulke mooie jurken. Daarbij hebben we ook niet zulke .. " Knappe natuurlijke meisjes. Ze was echt bijzonder. Ze had een gezicht die je nooit meer zou vergeten omdat hij zo afweek van de anderen. "Wat belachelijk. Heren horen pruiken te dragen en vrouwen horen jurken te dragen. Wat dragen vrouwen nu?" Finn glimlachte licht en zag dat Prue nog steeds de stoel vast had. Het was interessant om met haar te praten en ook grappig omdat ze het ook daadwerkelijk belachelijk vond. 'Jeans... Soms wel jurken hoor, in de zomer maar niet zulke...jurken. En geen korsetten meer, of naja. Sommige mensen nog wel maar.. dat zijn..' Hoeren, vreemde mensen. 'Ja, naja.' Finn keek kort naar haar jurk. Ja, natuurlijk. De grootste decolleté die er moest zijn. Zo moest het ook in de 18de eeuw. Achja, het was tenminste niet lelijk. "Jeans?" Vroeg Prue verward. 'Een strakke broek, kijk, zoals die vrouw daar.' Finn wees naar een vrouw die liep met twee kinderen bij een supermarkt. "Oh.. Wat.. lelijk." Finn lachte zachtjes en reed door. "Finn dus... Wat wil je precies... Met mij? Of.. wat moet er met mij gebeuren. Wat een lelijke gebouwen trouwens... De smaak in 2013 is wel echt vernederend." Finn keek haar kort aan. 'Ik.. Weet niet wat ik met je wil. Maar ik weet wel dat ik je niet wil laten verbranden. Kijk, zoals ik al zei, veel mensen beginnen sinds een week geleden op te staan uit de dood. Het idee van ons is, om ze meteen te verbranden omdat het zombie's zijn. Sommige van jullie zien er heel eng en lelijk uit wanneer ze opstaan vanuit de dood. Jij... ziet er gewoon uit als een meisje van 1800.' Prue keek hem fronsend aan. "Dus ik ben een zombie? Wat het ook mag zijn..." Finn grinnikte kort. 'Nee, jij bent geen zombie. Ik denk... dat ik heel illegaal.. Ga houden. Ik bestel thuis wel kleding met je en dan is het morgen binnen. in die tijd mag je mijn kleding wel aan.'

Finn liep met Prue zijn huis binnen. "Sorry Finn, maar je oude huis was een kasteel en dit lijkt wel... Het is afschuwelijk lelijk." Finn rolde met zijn ogen en nam haar mee naar boven. Hij pakte een joggingsbroek en een wit shirt en nog overigen spullen die ze nodig had. Sokken, ondergoed. 'Ik heb wel en bad, wil je in bad?' Prue knikte snel. "Aangezien ik eeuwen in een graf heb gelegen, ja graag." Finn keek haar weer aan. Ze had het door. Ze was veelte mooi om überhaupt te leven in 2013. Hoe zou ze dood zijn gegaan? 'Ik heb deze kleding voor je, dit is een broek dus. Geen jeans, dit is een shirt.' XDDD Finn glimlachte scheef wat Prue voor het eerst ook liet glimlachen en zelf giechelen. "Die glimlach heb ik geen eeuwen meer gezien, letterlijk maar ook figuurlijk. Oh William, wat hou ik toch van die glimlach van je." Ze liep naar hem toe, maar al snel liep ze weer achteruit. "Finn natuurlijk. Sorry Finn, je lijkt echt op twee druppels water op hem. En je moet mij dan wel even helpen met mij jurk, mijn korset." Finn knikte snel weer, hij was licht verward door wat ze nou zo net zei. Hij liep met haar naar de badkamer en ging achter haar staan. 'Trouwens... Ik ben niet zoals William. Ik eh, kan niet bepaald liegen. Ik ben eerder het tegenovergestelde van hem.' Hij deed de jurk los en begon voorzichtig aan de korset. "Hmm, William was naast het slechtste persoon ooit ook het beste hoor Finn. Ik zou trouwen met de prins maar... Niemand was charmanter dan William. Ik was zo verliefd op hem..." Finn slikte. Nee, hij leek dan wel op William, maar hij was hem totaal niet. "Als je het tegenovergestelde van hem bent, ben je dus slap, jaloers, on-charmant, niet heldhaftig, geen casanova... Het enige voordeel aan jou is dus dat je niet liegt?" Finn was stil. Dat klonk als hem ja. Hij was niet sterk en hij werd inderdaad ontzettend snel jaloers. Meisjes vonden hem alleen leuk vanwege zijn uiterlijk, hij had niet echt goede... moves. Hij was slecht in flirten. Hij was.. zoals iedereen zei; een aardige jongen. Niets speciaals. Hij was alles behalve heldhaftig, meisjes vonden hem vaak een nerd en een beetje saai. Hij was best wel een zacht ei waarover je heen kon lopen. Ja. precies dat. Een zacht ei. "Vallen veel meisjes op je? William kon iedereen krijgen die hij wilde." Finn maakte de rest los en stopte. 'Nee, ze vinden me gezicht leuk maar dat is het dan ook.' Prue draaide zich om, ze hield haar (ik vind tieten zo grof... maar borsten weer zo... oud. fack it, borsten... nee. lelijk woord. BOEZEM. nee. we doen wel alsof tieten een net woord is.) tieten vast en .. (wtf, zie dat ff letterlijk voor je XDDDDDDDD) nee, ze hield haar handen er voor. "Je hebt ook een leuk gezicht en ik weet wel zeker dat je een lieve jongen bent en dat er meer inzit dan.. lief zijn." Ze glimlachte lief naar hem. Hij glimlachte direct terug. 'Ik.. zal het bad voor je aanzetten.' Prue fronste licht. "Moet je dat niet ... ach, het is 2013..." Mompelde ze zacht. Finn zetten het snel aan en maakte alles klaar terwijl Prue naar hem zat te kijken. "Ik snap nog steeds niet wat je precies wilt met mij." Finn draaide zich om. 'Ik... wil gezelschap.' Zei hij snel. "Gezelschap?" Finn knikte. "Van iemand uit 1800?" Finn grinnikte. Ze had nu een handdoek voor zich. 'Ja.' Prue keek hem recht aan en knikte. "Oké." Ze liep naar het bad waar schuim in zat. Ze stapte voorzichtig in en hield het schuim voor... haar tieten en de rest XDDDD. Finn wilde weg lopen. "Finn, je zei net dat je gezelschap wilde en nu loop je weg. Je bent wel een rare." XDDD (de XD komt terug). Finn draaide zich om en glimlachte breed. Hij pakte een krukje en ging er op zitten. "Wat... doe je zowel in het leven? Studeer je? Ben.. je bakker, boer? Wat.. doe je?" Finn glimlachte speels en keek een beetje naar de grond. 'Ik eh, ben afgestudeerd in geschiedenis. Maar ik ga denk ik doorstuderen zodat ik later op de universiteit geschiedenis leraar kan worden.' Prue knikte licht geïnteresseerd. "Dat had William dan weer niet. Hij deed niets behalve belangrijk doen. Dus je wordt hoogleraar?" Finn knikte. 'Wat... deed jij? Of...?' Hij had werkelijk geen flauw idee. "Ik ben een, of eigenlijk was een prinses." Finn fronste. 'Van Engeland?' Ze knikte. "Ik zou koningin worden." Finn keek haar een tijdje vragend aan. 'Je bent een prinses...' Zei hij zacht tegen zich zelf. Hij moest haar op het internet dus kunnen vinden. Hij keek haar weer aan en glimlachte. 'Zo zie je er ook uit.' Ze fronste direct. "Probeer je nu charmant te doen? Te flirten?" Finn werd knal rood. Ja, nee. Hij .. Wist hij veel? Hij zei het gewoon. 'Nee, nee, het .. nee. Ik probeer niets bij je hoor. Je ziet er gewoon uit als.. een prinses.' Prue schoot in de lach. "Je bent best een sukkel." Finn hield zijn hand voor zijn ogen en zuchtte. 'Weet ik. Maar.. ik denk dat ik wel een paar dingen kan die William niet kon.' Prue keek hem meteen aan met een speelse glimlach. "Oh? Zoals?" Ze begon ineens te lachen. "Probeer je nu beter te zijn dan hem?" Finn schudde snel zijn hoofd. 'Nee, nee! Ik.. bedoel het niet zo. Maar aangezien William klinkt als de goede versie van mij, ik kan iets wat hij vast niet kan.' Prue rolde glimlachend met haar ogen. "Wat dan?" 'Gitaar spelen?' Ze keek een beetje raar aan. "Dat is alleen voor... hele rijke Spanjaarden." Finn grinnikte licht. 'Ja, in 1780. In 2013 is het voor iedereen, rijk of arm.' Prue glimlachten. "Laat maar zien. Kan je er bij zingen?" Finn glimlachte lief en knikte. 'Nu?' Prue knikte snel. "Ja, kan je het hier spelen? Ik weet niet hoe groot dat ding is." Finn stond direct op en ging naar zijn kamer om zijn gitaar te pakken. Hij ging weer zitten op de kruk. Prue reikte haar hand uit naar zijn gitaar en raakte het voorzichtig aan. "Het is wel mooi." Finn glimlachte licht, zijn handen trilde licht omdat hij het wel eng vond om voor haar dit te spelen. "Wel erbij zingen hè?" Finn grinnikte zacht en begon te spelen.

Terwijl hij zong en speelde keek hij Prue aan die echt het meest verwarde gezicht trok ooit. Soms glimlachte ze, maar dan keek ze weer verward. Toen hij klaar was, vroeg ze direct: "Probeerde.. je nou met me te flirten? Sorry maar je bent moeilijk te .. peilen. Ik snap je niet." XDDD Finn keek haar echt zo aan; o.o "Nee, ik.. nee? Ik.. probeer.. te zingen en gitaar te spelen. Was.. het slecht?" Prue keek hem net zo aan. Het was best wel awkward. "Oh. Nou, een tip. Ik denk dat het wel een goede ... flirt.. actie is. Maar dat was het niet. Ik snapte het al niet. Maar.. wat een.. vreemde muziek? Wat.. heel.. anders. Daarnaast zingen mannen niet super veel bij ons.. Ja, ze doen het wel.. maar.. huh. Wat een vreemde muziek. Het klinkt wel echt beeldschoon." Finn grinnikte. 'Ik heb misschien wel een leuk idee om je een beetje... in te lichten wat er de afgelopen eeuwen is gebeurt qua muziek en.. in de wereld.' Prue keek hem lief aan en knikte.

Ze danste de hele kamer door. Prue had zijn kleding aan, ze vond het walgelijk maar ze zag er prachtig uit. Op Boogie Woogie Bugle Boy - The Andrew Sisters. 'Dit nummer komt uit 1940 wat dus midden in de 2de wereld oorlog er was.' Ze danste echt op elk nummer precies zoals in die tijd er werd gedanst. Prue kon allen maar lachen. "Hoe kan je dit allemaal?! Je hebt niet eens geleefd in die tijd!" Finn deed het volgende nummer op. I Walk The Line - Johnny Cash. Ondertussen vertelde hij alles zo kort mogelijk wat er in die tijd belangrijk was. Hij zag hoe Prue ontzettend onder de indruk van hem was. Hij had de meeste informatie over de 19de eeuw. Prue had hem beloofd om leuke verhalen te vertellen uit haar tijd zo snel mogelijk. Toen ze kwamen bij La Bamba - Ritchie Valens kwam Prue niet meer bij van het lachen. Finn leerde haar alle dansjes die erbij hoorde, ze vond La Bamba echt een geweldig nummer, Finn moest dat nummer wel drie keer spelen. Tot hij zei dat ze echt verder moesten.
Ze kwamen bij 1960 aan en Finn zetten Stand By Me - Ben E King op. (Geweldig nummer as you know) Hij zong zachtjes mee. 'And the moon is the only light we'll see.. No I won't be afraid, no I won't be afraid.. Just sa long, as you stand, stand by me. And darlin', darlin', stand by me, oh now now stand by me
Stand by me,.. stand by me..' Prue keek hem met grote ogen aan. 'Het refrein kan je best meezingen, zing me gewoon na.' (Ik zie dit zo goed voor me, dat ze in een kamer dus zitten te dansen, soms romantisch, soms heel druk en wild) Hij had zijn hand op haar heup en haar andere hand vast. Ook al hoorde dit er niet helemaal bij, zo kwam het wel leuker over. De muziek stond ontzettend hard. Prue keek hem nog steeds met die grote ogen en die lieve glimlach aan. Finn zong luidruchtig mee en Prue zong elk woord na wat hij zei. Al snel draaide ze daarna Respect - Aretha Franklin. 'OH WHAT YOU WANT!' Prue schrok zich dood toen Finn ineens begon. Hij moest zich maar weer concentreren om Prue bijbenen met geschiedenis. Ze gingen verder met ABC - Jackson 5, 1970 en natuurlijk Bohemian Rhapsody - Queen die Prue ontzettend raar vond. Ze danste en danste, Finn legde uit over Johnney Cash, Elvis Presley, The beatles, Micheal Jackson en verder over de geschiedenis. Toen zetten Finn muziek op uit (vanaf) 2000 Waar hele ander soort muziek werd gedraaid. Shakira, Beyonce, Lady Gaga, andere vreemden mensen, *kuch justin bieber* Prue keek hem meteen verward aan. "Huh, dat.. is heel anders." Finn knikte. 'De 19de eeuw had ook geweldige muziek, in 2000 werd het verpest.' "Ach, wij hadden Beethoven. Ik ben nog bij een soort optreden van hem geweest." Finn keek haar met grote ogen dit keer aan. (Ach, dank aan PTXofficial) 'Daar.. moet jij mij over vertellen.' Prue glimlachte iets verlegen. "Natuurlijk. Maar.. Wi.. Finn, ik heb honger..." Finn liet haar direct los en liep naar de keuken. 'Eten uit 2013 is wel het beste eten ooit.' Prue liep giechelend achter hem aan en leunde tegen zijn rug toen hij de koelkast open deed. Haar kin lag op zijn schouder. Had hij het met geschiedenis en dansen ... voor elkaar gekregen om een meisje hem een beetje leuk te laten vinden? Finn glimlachte lief. "Wat is dat? En dat? Wat.. betekent dat? Hoe smaakt dat?" Prue wees haas naar elk spulletje er in. Finn pakte de spullen er uit en gaf het allemaal aan Prue. 'Dat mag je allemaal gaan proeven.' Hij legde alles op tafel. Prue ging zitten en keek nog om zich heen. Finn maakte van alles klaar. Het meeste vond ze heerlijk. Het begon avond te worden. Finn had kleding besteld via de laptop. Maar aangezien Prue hier tijdelijk zou gaan wonen, moest hij toch meer in huis hebben. Het was namelijk een meisje. 'Prue, we gaan shoppen vanavond voor jou.' Ze keek hem aan en glimlachte breed. "Samen? Dat is vreemd, mijn moeder ging altijd mee. Maar ik neem aan dat dat iets is van 2013." Finn haalde zijn schouder. 'Ik laat je niet alleen door het winkelcentrum van 2013 heen lopen met rare jongens van 2013.' Prue at nog haar laatste broodje met pindakaas op en stond op. "Oké, dat klinkt gezellig. Finn... Kunnen we misschien ook een keer... misschien deze week al, naar een bal gaan zodat ik mijn jurk weer aan kan. Ik mis het nu al. Ik voel me... hier in, niet bepaald mooi. En al helemaal niet.. in zo'n strakke broek. We gaan toch niet alleen.. die jeans kopen hè? Mag ik wel jurken?" Ze keek Finn recht aan. Hoe zou hij.. nee kunnen zeggen tegen haar. Hij zou nog eens al zijn geld aan haar geven als zij maar gelukkig was. 'Alles wat je wilt, Prue.' Prue liep naar zijn iPod toe die aangesloten was op een grote stereo en draaide een album van the beatles. "Ik vind hun wel leuk. Kunnen we naar hun concert gaan?" Finn grinnikte zachtjes en schudde zijn hoofd. 'Nee, sorry. Ze zijn geen band meer, daarbij zijn er twee dood. Helaas.' Prue keek wat teleurgesteld. "Dat is jammer." Finn keek haar aan. Ah fack. Ze was een prinses en hij kon zo weinig eigenlijk voor haar doen. Hij was niet arm, maar rijk al helemaal niet. Finn was hartstikke goed met geld, tot dat een meisje aan hem iets vroeg.

"Ah, Finn hoe vindt je deze staan?" Álles wat ze aantrok, stond haar prachtig. Of misschien niet. Maar Finn zag het niet meer. Hij kon alleen nog maar naar haar kijken en ja knikken. "Vind je echt? Ik weet niet, de kleur.. Finn? Je vindt wel alles mooi hè? Trouwens... heb je wel zoveel geld. Ik weet zeker dat ik nu al 30 outfits heb uitgekozen." Finn keek haar recht aan en glimlachte. 'Alles staat je mooi, echt álles.' Prue keek iets verlegen weg weer in de spiegel. 'Ik eh... Ben niet rijk. Dat is het enige.' Prue keek hem aan. "Volgens... mij.. is het beter als ik zeven outfits neem, voor elke dag één." Finn keek naar de jurk. 'Maar die staat je écht heel mooi.' Prue liep naar hem toe. 'Kan je zeggen welke je het mooiste vindt? Van álle jurken? Ik moest van jou sowieso twee jeans..' Finn keek naar de hoop jurken. 'Ik...' Hij had 27 jurken gezien. Hoe.. Hij stond op en keek naar de jurken. 'Ik denk dat ik ... deze mooi vind.' Hij pakte deze op; http://24.media.tumblr.com/fede46b2a7886d29f6b851e6366bb245/tumblr_mn6l94RSHG1rmr774o4_400.png Ze knikte snel. "Ja, die was ook heel mooi." Finn glimlachte licht. "Finn, wat nou.. als.. ik ineens weer dood ga?" Fluisterde heel zachtjes. Finn keek haar aan. "Dat... het tijdelijk is. Of dat ik verdwijn...?" Finn keek haar aan, zonder iets te zeggen. Hij keek perste zijn lippen op elkaar. 'Weet.. ik niet. Dan heb ik veel meisjes kleding thuis.' Prue grinnikte heel even tot dat ze dichterbij kwam. "Ik.. wil niet dat je... verdrietig dan gaat worden." Finn keek weg. "Dus, beloof me dat je .. niet verliefd op me wordt, gewoon voor het geval dat." Zei ze serieus en bleef hem aankijken. Finn kon haar niet aankijken. "Beloof het me." Finn zuchtte en keek haar weer aan. 'Ik... beloof het.' Hij keek meteen weer weg. Alsof hij zou kunnen beloven om niet verliefd te worden. Prue glimlachte lief. 'We moeten nog make-up voor je halen en een mobiel. Je moet van mij een mobiel.' Prue glimlachte lief naar hem en knikte. Uiteindelijk had ze tien outfits, ze moest van Finns ook jeans. Ze had een pyjama, eigen tandenborstel, spullen voor haar haar, make-up, eigenlijk echt álles wat ze nodig had. Ze had een prepaid iPhone gekregen van Finn met internet, waar hij ook alles over had uitgelegd. Hij had laten zien dat ze nu foto's kon maken wat ze helemaal te gek vond, ze maakte namelijk om de seconde een foto van Finn. Ze kwamen om twaalf uur in de nacht thuis. Finn had van alles voor haar klaar gezet. "2013 is echt super fantastisch. Had ik maar geleefd in deze tijd..." Finn fronste en keek haar aan. 'Nee, dat.. had je niet gewild.' Prue keek hem aan en liep naar zijn slaapkamer. Ze plofte op zijn bed en trok de dekens over zichzelf heen. Finn liep naar haar toe. "Je bed ligt lekker." Finn keek kort naar het matras daaronder. 'Je mag ook in mijn bed slapen, ik slaap wel in de woonkamer op het matras.' Prue kwam overeind. "Finn, je lijkt op twee druppels op William. Dit bed is voor twee mensen, zo groot is het. Je bent super lief voor me en je hebt van alles voor mij gekocht. Ik ga je niet uit je eigen bed jagen. Daarnaast, we kunnen toch wel met zijn tweeën in een bed?" Finn keek haar aan en glimlachte heel kort. 'Nee, ik heb je beloofd om niet verliefd op je te worden. Naast je inslaap vallen en wakker worden gaat zeker niet helpen.' Prue was stil en knikte alleen. "Dan ga ik op het matras." Finn schudde meteen zijn hoofd. 'Nee, ik meen het. Jij gaat gewoon in dit bed, ik neem wel het matras.' Prue keek hem aan en vroeg zacht: "Is het een moeilijke belofte? ... Finn? Kijk me eens aan en zeg het eerlijk." Finn keek haar aan. 'Het is geen.. moeilijke belofte.' Hij loog het hard. En het was overduidelijk te zien. Hij keek overal om zich heen. "Je hebt gelijk, je kan niet liegen." Zei ze neutraal. Finn werd knal rood en pakte het matras. Hij voelde een naar gevoel van binnen. Ze had het gewoon door. Hij durfde haar nu al helemaal niet aan te kijken. Hij trok het matras van onder het bed vandaan. "Ik ben ondanks alles nog steeds verliefd op William. Ik mis hem." Zei ze. Finn keek weg. Wat... waarom zei ze dat? Finn knikte alleen. 'Je bent niet voor niets met hem getrouwd.' Finn nam het matras mee naar de woonkamer terwijl Prue met hem mee liep. Tot hij toch maar stil stond. 'Prue, oké, ja, het is super makkelijk om verliefd op je te worden maar dat betekent niet dat ik verliefd op je ben. Dat duurt bij mij heel lang en... je hebt gelijk. Het is geen goed idee. Je kan zomaar verdwijnen. En.. beloof jij mij dat jij niet verliefd wordt op mij.' Prue keek een beetje geschrokken, Finn zei het namelijk een beetje boos. Ze was stil. "Nee, ik beloof je het niet." Finn fronste en keek haar boos aan. "Waarom zou ik? Als ik weg ben, betekent het dat ik weer dood ben. Ik wil alleen dat jij het aan mij belooft zodat als ik weg ben, jij niet verdrietig bent. Er is niets na de dood Finn, ik zal er niets van voelen." Dat was oneerlijk. Finn slikte. Ze had helemaal gelijk en hij had hier niets op te zeggen.

~ Één Week later.

Ze liepen door het park heen met een nieuw hondje, een puppy die Finn aan haar had gegeven omdat hij boos op haar was geweest, hij voelde zich direct zo schuldig dat hij dit hondje had gegeven; http://25.media.tumblr.com/afca4f6c234507b58c20dcb4c627e119/tumblr_mihnngm0kw1r3gb3zo1_400.gif Prue wilde het eerst niet aannemen omdat ze dat een beetje geldnaaierij vond tegenover Finn, maar ze kon het hondje onmogelijk weerstaan. Ze gingen zitten op een bankje terwijl Prue het schattig tegen het hondje zat te praten. "Finn, we moeten nog een naam voor hem bedenken!" "Prue?" Prue en Finn keken allebei op. "William!?"

Terug naar boven Ga naar beneden
http://ik ben nerd.nl
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Prue & Finn.   do mei 23, 2013 8:04 am

http://images5.fanpop.com/image/photos/31700000/TMI-lily-collins-31753391-500-230.gif

William droeg tot Prue's - en Finn's - verbazing geen ouderwetse kleren. Sterker nog, hij had zich al helemaal gemengd in de hedendaagse modetrends. Zelfs had hij een pet op: http://24.media.tumblr.com/796fbf2a6bbc0f18a44ca4a8364f96f9/tumblr_mhziokmOIa1rb1h8ko1_500.gif William stond daar met een niet erg verraste glimlach op zijn gezicht. "Ik heb je gevonden. Eindelijk." Prue schoot met haar blik naar Finn, die de gelijkenis eindelijk zag tussen William en hem zelf. Maar het was niet alleen dat. Ook keek Finn niet erg op zijn gemak. Eerder...wantrouwend. 'Me gevonden? William, waar heb je het over? Wat... Hoe...' Ze begreep hier niets van. William schoot in een tinkelende lach, zoals hij altijd zo charmant kon doen. "Het feit dat ik voor je sta moet genoeg informatie voor jou zijn om te begrijpen dat ook ik uit de dood ben opgestaan. Maar ik vergeef je voor je naïeviteit." William's spreektaal was er niet erg op vooruit gegaan. 'Maar...wanneer dan? Je hebt nu al nieuwe kleren aan. Je lijkt niet verbaasd me te zien. Je lijkt überhaupt niet verbaasd dat je uit de dood bent opgestaan.' William haalde zijn schouders op. "Ik heb de dagen niet geteld, maar nog niet zo lang. Toen ik uit m'n graf was opgestaan liep ik tegen het lijf van iemand die me wilde meenemen en...verbranden. Gelukkig wist ik me te bevrijden uit zijn klauwen. Ik moest er op mijn eigen manier achter komen waar ik was en wat er aan de hand was, al was aan die informatie niet te ontkomen... Overal stond er in...kranten heten die stukken papier? Dat er mensen op waren gestaan uit de dood. Toen ik eenmaal wist wat er aan de hand was, ben ik op zoek gegaan naar jouw graf, Prue. Maar toen ik 'm eenmaal gevonden had, lag je er niet meer. Ze zoeken naar je, trouwens. Naar mij net zo goed. Maar goed, ik wist dat je niet ver van hier kon zijn, dus ben ik naar je op zoek gegaan. En kijk, ik heb je gevonden." Prue zocht naar de juiste woorden, al waren die er niet voor deze situatie. 'En nu?' vroeg ze daarom maar. Hij pakte Prue's hand en drukte zijn lippen er intens op. "Nu kunnen we ons leven afmaken zoals het had moeten gaan." Maar Prue wist niet hoe snel ze haar hand weg moest trekken. 'Nee,' zei ze. 'Nee!' Ze stond op en wilde bij Jack (nu ik Jack als gifplaatje deed heb ik nu STEEDS weer die naam in m'n kop en moet ik het steeds weer verbeteren, dus laten we Jack doen ipv William want ik ben het zat XDDDD) weg, maar hij wist haar bij zich te trekken. "Prue, je bent mijn vrouw, waar ga je naartoe?" Prue werd woest. 'Nee, nee, zo hoort het niet te gaan. Laat me los!' Maar Jack liet haar niet los. Dit was het moment waar Finn probeerde in te grijpen. Hij stond langzaam op en drukte zijn hand ruw tegen Jack's schouder. "Ik denk dat je haar eens moet loslaten..." Maar zodra Jack hem alleen al aankeek, zakte de moed bij Finn in de schoenen. Hij liet Jack maar snel weer los. XDDDD "Wie is dit überhaupt, Prue?" Ze siste: 'Dat vertel ik je alleen als je me nu loslaat.' En dat deed hij maar. Prue kwam weer een beetje tot rust. Nadat ze flink naar adem had gehapt, legde ze uit: 'Dit is Finn. Hij was bij me op het moment dat ik...weer tot leven kwam. Al vanaf het begin is hij degene geweest die me heeft geholpen. Ik woon nu bij hem. Hij lijkt op je, vind je niet?' Jack bekeek Finn van top tot teen. Finn deed hetzelfde terug. Toen knikte Jack. "Ik zie een gelijkenis," zei hij nog bescheiden. Ditmaal richtte hij zich helemaal op Finn. "Mijn excuses voor alle ophef, Finn. Je zult hier waarschijnlijk niets van begrijpen." Maar Finn reageerde: "Oh, jawel hoor. Prue heeft me alles verteld. Ik weet precies wie je bent." Dat bedoelde Finn eigenlijk als een steek onder water. Jack merkte dat, maar het enige wat hij deed was glimlachen. Jack was niet uit op ruzie. "Dat betwijfel ik. Dan moet ze je wel héél veel verteld hebben. Maar goed." Hij draaide zijn hoofd weer terug naar Prue. "Duifje... (XDDDD) Ik snap dat je op dit moment verward bent en daarom boos, maar we hebben het er later nog over, goed?" Prue zuchtte en knikte maar. Opnieuw keek Jack naar Finn. "Zou ik zo brutaal mogen zijn om nu al om een gunst te vragen? Ik weet dat je dat al gedaan hebt, je hebt namelijk voor mijn vrouw gezorgd in een tijd waar ik dat niet gedaan heb. Maar ik zou je willen vragen of ik, net als Prue, bij jou mag wonen." Finn slikte. Prue kon zien dat als hij ergens geen zin in had, dat het dit wel was. Maar het was niet iets waar Prue wat aan kon doen. En als Prue eerlijk tegen zichzelf moest zijn, zelf wist ze ook niet precies meer wat ze wou. "Ik eh... Ik weet het niet. Ik weet niet of er genoeg plek is. Zo groot is mijn huis niet, weet je," antwoordde Finn nogal vaag. William knikte. "Dat begrijp ik. Ik moet er echter wel bij zeggen dat àls er geen plek is voor mij, ik ergens anders heen zal gaan. Met Prue bij me. Ik ben geen jaloers persoon, hoor, tot in de verste verte niet. Maar dit zijn toch normen en waarden die ik van thuis heb meegekregen die ik niet zou willen ondermijnen. Dus als ik niet binnen kan komen, komt zij ook niet binnen." Dit was chantage. Jack wist dat Finn het maar al te gezellig vond met Prue. Finn hoefde daarom ook niet lang na te denken voordat hij zei: "Ik zal wel plaats maken."

In de namiddag had Finn nog een luchtbed en een slaapzak gekocht waar Jack op zou gaan slapen. Zijn regels waren namelijk: geen twee mensen in één bed. Ook al was het een tweepersoonsbed en waren zijn echtgenoot en echtgenote. Finn zou op de bank slapen en hij vond dat geen leuk vooruitzicht. Jack zei, nadat hij het luchtbed had uitgeprobeerd, dat hij nog wat zaken moest afhandelen. Finn vernauwde zijn ogen en keek Jack wantrouwend na. Prue zag de manier waarop hij keek. 'Niet doen,' zei ze. Finn trok zijn wenkbrauwen naar haar op. "Wat niet doen?" Hij ging naast haar zitten op de bank. Ze trok haar benen op en ging in de hoek van de bank zitten. 'Je weet wel. Kijken alsof Jack een insect is.' Finn haalde zijn schouders op. "Ik vertrouw hem gewoon niet, dat is alles. Ik heb het idee dat hij iets van plan is." Prue's mond viel open van verbazing. 'En wat zou dat dan voor plan mogen zijn? Finn, hij is een klootzak, maar daarmee nog geen een of andere moordenaar.' Finn knikte instemmend. "Precies, Prue, hij is een klootzak. Waarom blijf je nog bij hem?" 'Omdat ik met hem getrouwd ben.' "Dan scheidt je toch gewoon van hem?" 'Oh, en hoe wil je dat gaan doen? Mijn trouwakte opzoeken waarop staat dat ik in 1864 met hem ben getrouwd en nu in 2013 van hem wil scheiden? En daarbij, ik wil niet eens van hem scheiden.' Ze kon zien dat ze dat iets te snel en iets te hard had gezegd. Want ze zag dat er iets in Finn brak, gewoon door de manier waarop ze dat tegen hem zei. Ze haalde haar hand gefrustreerd door haar haar. 'Verdomme Finn, ik zei nog zo: niet verliefd op me worden!' Finn probeerde het nog snel te ontkennen. "Wie zegt dat ik dat ben?! Ik....ik....irriteer me er gewoon aan dat hij nu in mijn huis is! Ik ken hem helemaal niet." 'Dan leer je hem maar kennen,' bromde Prue. Plotseling boog ze zich bij Finn voorover en ze zag hoe erg hij ervan schrok en terugdeinsde. Prue legde haar hand op zijn borst en voelde hoe hard het klopte. Het sloeg haast over. 'Leugenaar.' Hoofdschuddend ging ze weer van hem af zitten, ver weg van hem. Het duurde even voordat hij überhaupt weer wat kon zeggen, zo erg was hij ervan geschrokken. "Jij bent hier de leugenaar. Je wilt wel van Jack scheiden, je bent alleen bang voor wat er dan gebeurt. Je hebt hem namelijk nog nooit afgewezen, al heeft hij dat wel vaak bij jou gedaan." Dit raakte Prue diep in het hart. Hij sloeg de spijker recht op de kop. Maar het feit dat hij gelijk had, maakte Prue alleen maar bozer. 'Jij weet niet wat er allemaal in mijn verleden gebeurd is, dus ga niet oordelen over mij of over hem! Bemoei je eerder met je eigen problemen, probeer je liefdesprobleem op te lossen!' Ze stond op en wou de deur uit lopen, al wist ze nog niet wat haar plan zou zijn als ze eenmaal buiten stond. Maar zover kwam het niet eens. Uit het niets drukte Finn haar ruw tegen de muur. Zijn armen klemden om haar lichaam zodat ze geen kant op kon en hij stond zo dicht tegen haar aan dat hun lippen nog maar enkele centimeters van elkaar verwijderd waren. Prue's hart stond op ontploffen. Ze kon zich niet meer inhouden. Ze wou hem kussen, maar hij liet haar weer los en keek haar doordringend aan. "Wie is hier nu degene met het liefdesprobleem," mompelde hij en liep toen vervolgens zelf de kamer uit.

Diezelfde nacht nog had Prue een droom. Een droom over Finn. Het was een vreemde droom. Ze zaten namelijk in een trein die hun zou leiden naar 1800, de tijd waar Prue in leefde. Jack kwam er niet in voor. Ze zaten samen in een coupé waar verder niemand in zat. Ze zaten naast elkaar zonder zich beiden af te vragen waarom ze in godsnaam terug in de tijd zouden gaan. Op een gegeven moment pakte Finn haar hand en zei: "Lieg niet langer meer tegen jezelf." 'Als jij dat ook niet meer doet,' zei ze terug. Hij knikte en voor ze het wist waren ze aan het zoenen. Wie er nou begonnen was wist ze niet, maar fijn vond ze het wel. In haar dromen werden haar gevoelens altijd nog tien keer versterkt dan in het echt (dit heb ik in mijn dromen btw ook o.o! dan voel ik altijd alles nog 10x erger....). Ze kusten eerst liefjes, maar toen maakte ze de gewaagde keus om op zijn schoot te gaan zitten. Ze raakte helemaal in het moment, ze wilde hem niet meer loslaten. Ze hapte op een gegeven moment meer dan dat ze hem kuste XDDDD http://www.teen.com/wp-content/uploads/2013/03/lily-collins-birthday-march-18-2013-edmarius.gif (sorry voor taylor lautner, dat is natuurlijk niet de bedoeling -o.o-). 'Je lijkt eigenlijk helemaal niet op Jack, wist je dat?' murmelde ze terwijl ze hem nog steeds aan het kussen was. "Ooh, waarom niet? Omdat ik anders kus?" 'Nou, dat je beter kust is sowieso al een feit,' giechelde ze. 'Nee, je bent gewoon heel anders. Veel...zachter. Ik weet niet. Er is iets wat je heel anders doet overkomen. En daardoor voel ik me ook meer op m'n gemak. Meer....mezelf.' Hij grinnikte. "Kan je niet gewoon je mond houden en me weer kussen?" vroeg hij eigenlijk best schattig. 'Ja, sorry.' Ze drukte opnieuw haar lippen weer op de zijne, het voelde zó goed. Opeens voelde ze zijn hand over d'r reet gaan. http://25.media.tumblr.com/68bd222cd1f6c6e5a9322cb3d8b5740c/tumblr_micye1oJ0n1qgawlzo1_500.gif Ze begon weer te grinniken. 'Die kant kende ik nog niet van je.' Hij grijnsde en net op het moment dat ze weer zouden gaan zoenen, werd ze wakker. Tot haar schrik zag ze Finn op haar bed zitten, aan het voeteneind. Hij zat in de kleermakerszit naar haar te kijken. Zelf schrok hij er ook een beetje van dat ze nu wist dat hij daar zat. "Ik...eh... Kan het uitleggen," zei hij echt zo suf XDDDD. "Ik eh. Ik liep langs je kamer en ik hoorde je ineens wat zeggen. Dus ik dacht dat je het tegen mij had, maar je...ja. Je praatte in je slaap. Dus ik probeerde het een beetje te...ja, volgen waar je droom over ging." Prue kreeg rode blosjes op haar wangen. Dit was niet de bedoeling. 'En...kon je er ook wat van volgen?' Ze beet hard op haar lip. Dit was erg beschamend. Wat zou ze wel en niet gezegd hebben? Zou hij het begrepen hebben waar het over ging. Finn haalde zijn schouders op. "Een beetje, denk ik. Luister. Sorry van vanmiddag. Ik zal niet langer meer over Jack zeuren. Je had gelijk, misschien ging ik wel de kant op van het verliefd zijn. Maar geloof me, ik heb net een hele tijd zitten nadenken en nu begin ik weer helemaal met een schone lei. Ik zal je vanaf nu alleen nog maar zien als een vriendin die ik zal helpen." Prue sloeg haar ogen neer naar de grond. Dit vond ze nou niet echt bepaald leuk nieuws, na haar droom. 'Gelukkig,' loog ze.


JACK

Zijn voordoen: aardig tegen Finn, zeer beleefd en liefdevol naar Prue toe. Zijn werkelijke plan: hun beide vertrouwen winnen zodat hij kan doen wat hij al een maand lang aan het voorbereiden was met zo'n dertig andere "zombies"... De mensen van nu doden. Jack was degene die als geest nog lang rondzwierf op aarde. Hij had een manier gevonden om als geest terug te keren in zijn eigen geest en tot leven te komen. Maar daar stopte het nog niet: hij zou anderen ook tot leven gaan wekken. Hiervan zijn er een paar gedood, namelijk verbrand, omdat de mensheid te bang voor ze waren. Maar heel veel wist hij onder te brengen in gezinnen die hen zou helpen. Jack was van plan om nog meer doden tot leven te wekken. Met een soort dodenrijk zou hij de levenden van nu de stuipen op het lijf jagen en vervolgens allemaal doden. Alle mensen van zijn tijd zou hij weer tot leven gaan wekken, zodat hij weer mooi in zijn eigen tijd kon verder leven. Het enige probleem van nu nog was dat hij niet wist hoe hij iedereen onsterfelijk kon maken. Hij had de oplossing er bijna voor gevonden, maar tot die tijd moest hij op zijn hoede zijn. Het was een foute keus om zijn vrouw Prue al tot leven te wekken. Zij staat hem nu namelijk juist in de weg met haar dierbare Finn. Als Jack eenmaal onsterfelijk was, zou Finn de eerste zijn die hij persoonlijk de nek om zou draaien.

23 mei '13
Dagboek,

Jarenlang heb ik als geest moeten ronddwalen op deze wereld. Zonder doel, zonder liefde, zonder gezien te worden... Maar als ik eenmaal de manier heb gevonden om mij en de rest onsterfelijk te maken, zullen ze me wel zien. En hoe. Ze zullen zien hoe ik ze allemaal afslacht. Jarenlang heb ik mijn woede opgekropt en nu heb ik eindelijk de kans het eruit te gooien. Al moet ik Hitler uit zin graf laten opstaan, ik zal mijn eigen rijk creëeren die me zullen helpen iedereen hier op aarde te doden. Ik heb deze keer de macht in handen. Ik bepaal wie er leeft en ik bepaal wie er sterft. Deze keer is het mijn tijd.


- twee weken later -

Hij liep met een klein groepje over straat en was op weg naar Prue. Hij had een paar scenario's in zijn hoofd. Plan A, plan B, plan C, plan D...en zo ging het maar door. Eindelijk was het zover. Jack had een manier gevonden hoe hij zichzelf onsterfelijk wist te maken en had nu ook een paar anderen al onsterfelijk gemaakt. Hij wilde nog niet iedereen onsterfelijk maken, alleen de mensen wie hij 100% vertrouwde. Een eindje verderop in het park zag hij Prue lopen, ze was een boek gaan lezen en wou nu op weg gaan naar Finn. Maar dat zou Jack niet laten gebeuren. "Jack...? Wat doe je hier, wie-... Nathan? Lucas?" Ze keek verbaasd naar de oude vrienden van Jack. Waren zij nu óók al uit de dood opgestaan? 'Je kent ze nog,' zei Jack glimlachend. 'Liefje, ik ga je nu iets heel belangrijks uitleggen... Ik weet niet hoe je erop gaat reageren, maar ik kan het niet langer voor je verborgen houden...' Hij zuchtte diep en zei toen: 'Ik zit erachter. Ik zit achter alles. Jij stierf eerder dan ik, ik ben later doodgeschoten... We hadden de kans niet om oud te worden met elkaar. Ik weet niet waarom, maar ik bleef als geest nog op de wereld rondzwerven. Jarenlang. Totdat ik erachter kwam hoe ik mezelf tot leven kon wekken. En ook anderen. Ik heb nu zelfs een manier gevonden om in leven te blijven. Voor altijd.' Prue's mond viel open van verbazing. "Wát?!" Jack pakte haar handen vast. 'Ik heb een heel leger dat onderduikt en wacht totdat we als onsterfelijk leger de wereld gaan veroveren. Ik kan iedereen tot leven wekken die ik wil, Prue. En ik kan iedereen onsterfelijk maken die ik wil. Is dat niet geweldig? Ik kan je ouders weer tot leven wekken, al je vriendi-...' "De wereld gaan veroveren?" onderbrak Prue hem. "Wat bedoel je daarmee?" Jack zuchtte glimlachend. 'Jou ontgaat ook helemaal niks hè... Duifje, we willen onze wereld terug. Te lang hebben we weggerot in onze kisten. Ik heb mijn tijd niet gehad. Die wil ik nu gaan inhalen, zonder alle mensen die nu op aarde leven.' Prue fronste. "Je wilt...iedereen die op dit moment in 2013 leeft dood hebben?" Jack knikte voorzichtig. 'Prue, kom met me mee, voeg je bij de mensen waarbij je thuishoort. Ik maak je onsterfelijk, dan kunnen we voor altijd samen leven.' Prue schudde haar hoofd. "Je wilt...gaan moorden? En Finn dan?" Jack keek naar de grond. 'Helaas kan ik geen uitzondering maken voor hem... Iedereen moet dood. Kom mee.' Hij wou haar meetrekken, maar ze trok zich los. "Als je Finn ook maar met één vinger aanraakt, dan maak ik je dood!" schreeuwde ze. 'Duifje, ik ben onsterfelijk, wel goed luisteren naar wat ik zeg.' XDDDD "Nee, dit kun je niet maken. Ik mag dan je vrouw zijn, ik wil niet dat je miljarden moorden op je geweten hebt." Ze wou weglopen, maar hij hield haar vast. 'Prue... Als je nu niet met me meegaat, zal ik je moeten dwingen.' "Oké, oké. Ik ga al mee." Ze gaf een kus op Jack's wang en deed alsof ze met hen mee liep. Maar al snel rende ze de andere kant op. Jack rolde met zijn ogen. 'Jongens, pakken jullie d'r even...' En voor ze het wist werd Prue alweer vastgegrepen door Nathan en Lucas. "LAAT ME LOS!" schreeuwde ze, al was alles tevergeefs.

'FINN!' Jack stormde zijn huis binnen, helemaal dramatisch. 'FINN, KOM SNEL!' Finn kwam chagrijnig zijn slaapkamer uitgelopen. "Wat." (HAHAHHA DIE FOTO) Jack pakte hem beet bij zijn schouders en schudde hem helemaal door elkaar. 'Het is Prue! Ze is meegenomen. Ze gaan haar verbranden Finn, alsjeblieft kom snel mee!'



& vanaf hier mag jij bedenken wat er gebeurt. -o.o-
natuurlijk doet jack "alsof" ze is meegenomen,
maar het is gewoon een val om finn mee te lokken en daar dood te maken OF ZO.
het mag ook iets anders zijn of whateverrrrr.
en je moet natuurlijk iets nieuws bedenken wat er daarna gebeurt -o.o-
Terug naar boven Ga naar beneden
xDawson

avatar

Aantal berichten : 4
Registratiedatum : 11-05-13
Leeftijd : 22
Woonplaats : jepenisisnietzogroot

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Prue & Finn.   za mei 25, 2013 10:21 am



Finn.
Het was vreselijk, hij was vreselijk. Jack deed net alsof het zijn huis was. Hij nam alles over. Finn was duidelijk het derde wiel. Wat had hij een ontzettende hekel aan Jack gekregen en hij stond op het punt hem maar het huis uit te schoppen. Jack deed zo nep aardig tegen hem dat hij er gek van werd. Jack was een slimme jongen, hij hoefte geen moeite te doen om Finn chagrijnig te maken. De afgelopen weken zat Jack continu aan Prue en dan ook echt voor Finns begon hij met haar te zoenen. Meestal stond Finn dan meteen op en liep weg en dan vroeg Jack direct: "Jaloers mijn vriend?" Finn kon hem dan wel vermosselen en elke keer kwam Finn met een andere smoes aan. Soms dat hij dorst had of zich niet lekker voelde. Hij bedacht wel wat. Jack fluisterde ook continu lieve woordjes in haar oren. Prue leek niet kapot te zijn van Jacks charme. Dat merkte iedereen. Finn wist ook niet goed of ze het nou leuk vond ja of nee.
'Maar Jack, waar is ze heen?! Waar hebben ze haar naar toe genomen?!' Jack trok Finn aan zijn bovenarm mee richting de auto en liet Finn zitten en rijden. "Naar het Ooster park, ik heb gehoord dat daar een rij met doden staan achter de watertoren klaar om verbrand te worden." Finn keek Jack kort aan. Jack keek onrustig om zich heen. Finn startte de auto op en begon te rijden. Het was stil in de auto. Een hele lange tijd, tot dat Jack zei: "Ze is prachtig hè?" Finn slikte en knikte. Hij mompelde zacht van ja. "Droom je over haar?" Finn keek snel weg en reed iets harder. 'Nee.' Jack glimlachte licht. "Zou je haar niet willen aanraken, zoenen? Ik bedoel, we zijn het er over eens dat ze een prachtig meisje is." Finn beet op zijn lip terwijl hij deed alsof hij druk bezig was met auto rijden. 'Nee, ze is mijn typ niet.' Snauwde hij een beetje. Jack begon te lachen. "Hoezo niet?! Ze heeft wel temperament. En jij niet. Jij kan dat niet echt aan hè?" Finn zei hier niets op. "Ze heeft iemand nodig die haar op haar plaats kan wijzen. Jij laat je zo over je heen lopen. Ik weet zeker dat als jullie seks zouden hebben dat jij onderdanig onderop zou liggen." Finn trok zijn wenkbrauwen verbaasd op van wat Jack zo juist zei. "Ik zal je een geheimpje verklappen. Prue wordt wild van dominante mannen, zoals ik. Ze wordt al nat als ik haar naar achteren duw op je bed. Je bed ligt wel lekker trouwens." Finn keek Jack aan. 'Ik had een regel en dat was geen twee mensen in mijn bed.' Jack lachte speels al was Finn dood serieus. "Prue wordt snel nat. Maar dat zal jij nooit meemaken..." Finn had echt geen idee wat hij hier op moest zeggen. 'Waarom vertel je het dan?' Jack keek Finn aan en glimlachte tevrede. "Ik ben er zeker van dat je Prue leuk vindt, ik dacht, laat ik een pleziertje doen. Misschien kan je je nu beter masturberen? Met deze informatie, denk je niet?" Finn keek Jack aan, woedend. 'Je bent ziek in je hoofd.' Jack grinnikte. "Nee, ik ben sexy en geen slappe dweil zoals jou. Ik wet dat jij Prue niet kan verleiden. Ik hoef alleen.. Te zuchten of ze wilt me." Ze waren bijna bij het oosterpark. 'Jack, wie zegt dat ik niet dominant ben tijdens seks en ik wet dat ze liever boven op mij ligt dan onder jou.' Jack barste uit van het lachen. "Blijf dromen, mijn vriend."
Finn rende een beetje richting de watertoren. Jack liep rustig achter hem aan. 'Hoe weet je zeker dat hier veel doden staan?!' "Omdat ik het gezien heb, ze staan er achter!" Finn begon harder te rennen en op het moment dat hij achter de watertoren keek, begon Jack te lachen. 'Jack... Wat is dit voor een zieke grap? Er is niemand hier. Jezus godverdomme Jack, waar is Prue?!' Jack liep rustig op hem af en zei al lachend: "kijk eens ín de watertoren!" Finn liep naar de deur van de watertoren en opende hem. Hij zag Prue verveeld zitten op een stoel met twee "handlangers" naast haar die haar bewaakte. Ineens voelde Finn een mes in zijn rug geprikt worden. "Lopen." Zei Jack. Finn schrok een beetje en liep direct naar Prue toe. Prue keek met grote ogen op toen ze hem zag. "Finn?! Je móet hier weg! Jack wilt je vermoorden!" Finn luisterde niet, hij rende recht op haar af maar de bewakers gingen voor haar staan. "Ga aan de kant!" Schreeuwde Prue geïrriteerd tegen hun. Ook de bewakers hadden een mes in hun hand. Jack deed de deur opslot en liep op Finn af. De blik die Jack in zijn ogen had, was beangstigend. Finn begon achteruit te kruipen. De mes die Jack in zijn hand had, had een raar soort handvat, van hout met rare ouderwetse figuren er in. "Heb je nog een paar laatste woorden?" Finn keek verward Jack aan. 'Jack? Doe normaal? Je gaat mij toch niet echt.. Vermoord..en.. Jack? Jack?! Rustig? Wat is..' Finn begon door te krijgen dat Jack het écht van plan was. Prue schreeuwde en huilde door elkaar heen. Ineens besefte Finn zich dat de situatie drastisch was veranderd. Het ene moment zocht hij naar Prue want die zou verbrand worden, en nu was hij degene die... Vermoord zou gaan woorden. 'Jack! Leg dat mes neer.' Jack stond nu dicht tegen over hem. "Finn, wil je nou echt dat dat je laatste woorden gaan zijn?" Finn keek naar Prue. "Kom op, heb je geen dramatische laatste woorden? Zo iets dat je naar Prue roept hoe verliefd je op haar bent? Dat je van haar houdt? Kom op Finn, je weet toch wel iets?" Finn keek naar het mes die tegen zijn borst aan zat. Finn keek Jack boos en bang tegelijk aan. 'Nee Jack, ik hou me aan mijn beloftes.' Jack grinnikte en rolde met zijn ogen. Finn keek Prue aan die bleef schreeuwen. Jack zuchtte diep en stak het mes in zijn hart.



Hij schrok wakker. Maar hij was al wakker. Hij schrok wakker, in een lichaam. Een ander lichaam. Hij liet uit het niets alle boeken in zijn hand vallen. "Jamie, wat is er?" Hij keek opzij. Dat was Amy. Sinds wanneer ging hij met haar om?! Waarom noemde ze hem Jamie? 'Huh?' Hij keek haar verward aan. "Sukkel, je laat al je boeken vallen." Ze bukte en begon het op te ruimen voor hem en drukte het in zijn armen. Ze glimlachte lief naar hem. Te lief. Verliefd lief. Bah. Amy was totaal zijn type niet. Ze kwam ineens super dichtbij en tuitte haar lippen. Hij duwde haar direct van zich af. "Wow? Sorry hoor?" Ze keek hem verdrietig en verward aan. 'Wat doe je?!' Vroeg hij verward. "Je een kus geven?" Ze keek hem vreemd aan. 'Wacht... Waar is Prue?' Amy keek hem vragend aan. "Weet ik veel? Met Jack aan het bekken in de kantine? Sinds wanneer boeit het jou wat Prue is? Moet je me iets vertellen Jeem?" Waarom noemde ze hem Jamie? Jamie was een jongen van 5 havo die altijd met Amy om ging. Hij niet. 'Amy, je bent in de war... Ik ben Finn?' Ze fronste licht. "Jamie... Finn is.. Drie weken geleden.. Vermoord gevonden.. Dat weet je best..? Wat doe je ineens raar?" Zijn ogen werden groot. 'Wat? Nee, Finn.. Wacht? Wat?!' Zijn stem? Hij liet zijn boeken opnieuw vallen en rende naar de wc. Ineens merkte hij het. Kortere benen. De kleding... Die hij aan had. Hij stond voor de spiegel. Hij keek naar zich zelf voor een lange, lange tijd. Hij rende terug naar Amy. 'Amy, breng me nú naar Prue.' Amy keek hem raar aan. "Rustig... We hebben nu les, met haar. Wat is er met jou? Jezus hé. Sinds wanneer mag ik je geen kus meer geven?" Jamie luisterde alleen maar reageerde niet. 'Waar hebben we les?!' Amy fronste. "Hier." Ze stond letterlijk voor het lokaal waar iedereen al in zat. Finn liep direct de klas binnen en stond stil voor de klas. Iedereen zat. 'Amy, zijn we laat?' Amy fronste. "Ja? Wanneer niet?" Jamie keek op de klok. Het was negen uur. Een half uur te laat. Hij keek naar de klas en zag achterin Prue en Jack zitten. 'Prue...' Mompelde hij tegen zich zelf. Jacks haar was zwart geverfd, zeker om te doen alsof hij niet op Finn leek of zo? Zijn ogen werden klein. Hij balde zijn vuisten. Jack keek hem iets arrogant aan. "Jamie, laat Jack nou met rust." Had Jamie ruzie gemaakt met Jack?! Wat?! Waarom zou Jamie ooit tegen Jack praten? "Jamie, rustig mijn vriend. Stop met zeggen dat ik op Finn lijk. Finn is dood." Jack stond op toen hij merkte dat hij echt van plan was om hem kapot te slaan. 'Jij vieze kanker hoeren tering jong.' Siste hij. Deze woorden waren nog nooit uit Finns mond gekomen - feitelijk nog steeds niet, ze kwamen uit die van Jamie XDDDD en die was het typ om dat ze te zeggen. "Jamie, neem plaats." Riep de leraar boos. "Laat Jack met rust, als je hem slaat ga je direct naar de directeur toe." 'JE HEBT ME VERMOORD!' Jacks ogen werden groot en toen meteen ook klein. Jack wist het. Jamie was niet Jamie. Hij wist het direct. En hij wist dat Finn terug zou komen als iemand anders. En nu wist hij wie. Maar waarom zou hij dat doen? En waarom kwam Finn terug als Jamie? Waarom Jamie?! Wat had Jamie met al dit te maken?! Er klopte duidelijk hier iets niet. Hij keek Prue aan die hier dus niet van snapte. 'Jack, ik weet niet wat je hebt gedaan waardoor ik terug ben gekomen in dit lichaam. Maar geloof me, ik zal ze helpen te je verbranden. Ik zal ze lachend helpen.' Fluisterde (ik zeg wel gewoon Jamie) Jamie in zijn oor. Jack keek hem neutraal aan en zei niets. Maar Jamie zag hem slikken. "Jack... Wat is er aan de hand?" Vroeg Prue zachtjes. Jamie keek naar Prue. Ze keek hem alleen wat verward aan. Ze had geen flauw idee wat er aan de hand was. En misschien was dat beter. Jamie glimlachte naar Prue, Prue glimlachte heel licht verward terug en keek Jack direct weer vragend aan. Jamie liep weg.
'Amy, wat... Is er precies gebeurt tussen mij en Jack?' Amy keek hem eerst een tijdje verward aan. "Eh?" 'Kan je mijn leven kort samenvatten. Ik moet weten wat er is gebeurt.'
Jamie's vader was de eigenaar van een groot oud historisch museum. In dat museum lagen spullen van rijke koningen en andere rijke mensen uit de tijd 1800-1900. In dat museum, lag een mes. Een mes die gemaakt was door Jamie's groot, groot, groot, groot en miljoen keer groot vader genaamd Bertus Smith, de broer van Adam Smith. De mes was niet zomaar een mes. In het handvat, zat as in van een mythe. Een oude heksen mythe. Het verhaal daarvan, is te lang. Hoe Bertus Smith daar aan is gekomen, moet nog steeds uitgevonden worden. Het punt was, Jack had dat mes nodig, en hij wist dat Jamie de zoon was van de eigenaar van het museum. Maar aangezien Jamie totaal geen makkelijke jongen was om vrienden mee te worden, ging het Jack lastig af. Naast dat Jamie niet makkelijk was, was Jamie wel ontzettend slim en had onmiddellijk door dat Jack wat van hem wilde. Tenminste, niet precies wat maar wel iets. Jamie was de enige van de hele school die het raar vond dat Jack zoveel op Finn leek en Jack stiekem beschuldigde van Finns moord. Na Finns moord was er natuurlijk meteen een onbrekend stuk in het museum, het mes. En Jamie was direct naar Jack gegaan en vroeg hard om het mes terug. Jack deed alsof hij geen idee had waar Jamie het over had en toen had Jamie hem de hardste vuist ooit gegeven. Ze waren op school gekomen sinds Finn vermoord was, Prue was... Stil. Ze zat maar bij Jack. Ze zei niets. Ze glimlachte niet. Ze was niet vrolijk. Ze staarde voor zich uit, elke dag opnieuw.
Maar Jamie (Finn eigenlijk) had een plan. Een plan om Jack te vermoorden. Ook al was hij onsterfelijk. Hij kon gedood worden met iets. Met het mes.
Jamie (Finn dus, ga er nu maar vanuit dat Finn in Jamie is) had niets meer van zich laten horen. Hij deed alsof hij de échte Jamie was. En dat was omdat hij zich aan het verdiepen was in de echte Jamie. Hij moest zo normaal mogelijk doen. Amy was Jamie's vriendin, die... Had hij nog niet gedumpt maar dat zou zij wel gaan doen. In welke clubs hij zat, wat hij deed, waar hij moest zijn. Hij had helemaal door hoe Jamie's leven in elkaar zat. Het erge was, hij merkte dat doordat hij in Jamie's lichaam zat, ook een beetje zoals Jamie deed. Bijvoorbeeld; Finn was geen open, snelle, sterke jongen. En Jamie's karakter was: slim, sluw, zelfverzekerd, sterk en charmant. En Finn merkte dat hij ook zo begon te worden door Jamie's lichaam. Het kon ook niet anders. Jamie was een super knappe jongen. Hij kon onmogelijk niet zelfverzekerd zijn. Hij straalde het uit. Die openheid. Finns uiterlijk was juist eerder schattig en knap. En Jamie was eerder stoer en knap en dat maakte verschil.
~ schoolbal, vrijdag avond.
Op het moment dat Jack werd beziggehouden door Amy, liep Jamie op Prue vast die onzeker alleen stond bij de punch tafel met een wijntje in een pastic bekertje. Ze zag er zoals altijd prachtig uit en iedere jongen keek naar haar. Maar niemand durfde naar haar toe te lopen omdat ze met Jack was. 'Hé Prue.' Zei hij zacht. Ze schrok een beetje en keek hem aan. "Oh, hé Jamie." Ze keek hem een beetje doordringend aan. Wantrouwend. Hij glimlachte. Zo had hij haar ook ontmoet. 'Je ziet er niet bepaald vrolijk uit.' Prue keek weg en nam een slokje. "Oh." Zei ze kort. Hij zag Jack van ver aan komen lopen. Hij keek boos. Hij zag dat Jamie stond te praten met Prue. 'Hé anders ga je mee naar buiten. Frisse lucht scheppen? Het is niet zo koud buiten.' Hij glimlachte speels en keek haar recht aan. Haar blik werd iets zachter en ze glimlachte heel licht. Hij staarde in haar ogen, waardoor zijn glimlach een beetje verdween. Prue zag het. Hoe hij naar haar keek. Dit was een groot voordeel aan Jamie's lichaam, Jamie's ogen en uitdrukking. Als Finn staarde, zag je niets meer dan Finns groene ogen die ja aangaapte. Maar als Jamie staarde, zag je aan zijn ogen hoe mooi hij haar vond. Je zag overduidelijk wat hij van je vond. Ookal had Finns lichaam precies dezelfde betekenis, je kon het niet van zijn ogen lezen. Finn kon moeilijk woorden vormen met alleen een blik. En Jamie kon haast een heel verhaal vertellen met zijn blik. Ze staarde elkaar aan, Prue was gefascineerd naar hoe Jamie naar haar staarde en Jamie, ja. Jamie kon zijn ogen niet van die van haar afhalen.


- Of ze mee naar buiten gaat, is de vraag.
- en voor de rest mag je een wilde draai geven aan het verhaal. Doe iets onverwachts, of eindig onverwachts.
- Volgens mij is het wel leuk om Finn nog even in Jamie's lichaam te houden (heel lang er in te houden c:)
- BEDENK IETS, MIJN LIEFSTE.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://ik ben nerd.nl
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Prue & Finn.   zo jun 02, 2013 3:10 am



Prue.

Wat was Jamie van plan? Misschien wilde hij haar wel buiten afmaken. Maar waarom zou hij dan op zo'n bepaalde manier naar haar kijken? Het kon ook een manier zijn om haar naar buiten te lokken. Prue wist het niet. Ze wist het allemaal even niet meer. De laatste tijd was er niemand meer op wie ze kon vertrouwen. Sinds Finn's dood leek er geen reden meer voor haar om te bestaan. Maar er was één reden waarom ze nog wou leven... Eén reden die ze nog niemand verteld had en het liefst uitstelde. Een tweede reden waarom ze niet kon sterven, was omdat Jack haar alsmaar in de gaten hield. Ze had geen moment voor zichzelf, laat staan een moment waar ze zelfmoord kon plegen. "En...? Weet je het al?" drong Jamie aan, maar niet op een onbeleefde manier. Ach, wat zou het ook. dacht Prue en liep met hem mee naar buiten. Het was inderdaad niet zo koud, zoals Jamie beloofd had. Toen ze achter zich om keek, zag ze gek genoeg niemand die haar in de gaten hield. Geen Jack, geen vriend van Jack, niemand. Ze haalde opgelucht adem. "Ik wou je eigenlijk een beetje redden van Jack," grinnikte Jamie. "Of mag ik dat soms niet over je....vriendje zeggen?" Hij kon het woord vriendje haast niet over zijn lippen verkrijgen, dat merkte Prue. Glimlachend wierp ze een blik op de stenen van de stoep. 'Het klopt dat Jack me geen moment met rust laat en dat dat...op z'n zachtst gezegd nogal verstikkend is.' Voorzichtig begonnen ze een beetje te lopen langs de school. Prue kon haar gevoel maar niet onderdrukken, ze voelde zich een beetje...ja, opgelaten. Wat waren Jamie's bedoelingen om met haar hier buiten te lopen, na alles wat er gebeurd was? "Prue... Ik weet ervan. Ik weet van alles," zei Jamie plotseling. Prue trok haar geëpileerde wenkbrauw op en stond ook abrupt weer stil. 'Wat weet je?' Jamie stond dicht tegenover haar. "Ik weet dat je uit 1800 komt. Net als je "vriendje" Jack. Hij is onsterfelijk, is het niet?" Prue kreeg een brok in haar keel, waardoor ze geen woord meer uit kon spreken. Ze had nooit met hem naar buiten moeten gaan. Nu stond ze er alleen voor, zonder Jack die zichzelf altijd uit dit soort situaties kon helpen. 'Waar hèb je het in godsnaam over?' probeerde Prue hem voor gek te verklaren. 'Dat Jack en ik nog niet zo lang hier op school zitten, betekent nog niet dat we opgestaan zijn uit de dood. We woonden eerst in een andere stad!' Maar het was nutteloos om Jamie's woorden nu nog tegen te spreken. Dat Jack namelijk onsterfelijk was, kon niemand weten. "J-..." Nog voordat Jamie zijn zin af kon maken, draaide Prue zich om en haastte zich terug de school in. Nog nooit wou ze zo graag bij Jack zijn. Dit was zo'n moment waar ze bij niemand anders terecht kon. Jamie wist van hun geheim en kon dit iedereen vertellen. De mensen zouden zich gaan voorbereiden op een wereldoorlog, want ja, het was Jack's plan om iedereen uit te roeien. Toen Prue haar weg vervolgde naar de kantine, waar het feest zich begaf, pakte Jamie haar pols vast en duwde haar ruw tegen de kluisjes aan. "Het zijn mijn bedoelingen niet om je in gevaar te brengen!" riep hij, om haar te kalmeren. Ze staarde hem met grote, bange ogen aan. 'W-wat dan?' stotterde ze, uit vrees voor hem. Jamie's kracht in zijn handen verslapten toen hij merkte dat ze niet meer zomaar zou proberen weg te rennen. "Ik wil je vertrouwen in mij winnen." Prue schudde hevig haar hoofd, haar donkerbruine krullen dwarrelden langs haar gezicht. 'Ik wil eerst weten hoe je aan deze informatie komt. Weten er nog meer mensen van? Wat zijn je bedoelingen?' Jamie legde zijn handen rond haar zachte wangen. "Alleen ik weet ervan en meer mensen komen het ook niet te weten. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik wil je beschermen. Alsjeblieft, geloof me nou." Prue schudde opnieuw haar hoofd van nee. 'Je komt met te weinig antwoorden. En als je écht alles weet zoals je beweert, weet je dat ik niet degene ben die beschermd moet worden. Jij Jamie, jij zult op jezelf moeten passen.' Jamie kreeg door dat Prue geen vertrouwen in hem had. Ze stond aan Jack's kant. En zolang zij aan Jack's kant stond, kon Jamie haar ook niet vertrouwen. Hij zou haar niet gaan vertellen wie hij in werkelijkheid was, dat zou ze toch niet geloven. En zelfs als ze het geloofde, die informatie mocht zij niet hebben. Wellicht zou ze die informatie onbewust aan Jack doorspelen. En of Jack het nou wist of niet, hij zou er niet blij mee zijn als Prue wist wie Jamie werkelijk was. "Wat is dit hier?!" Jack's geschreeuw galmde door heel de gang. Achter hem liepen nog een paar onsterfelijke vrienden van hem. Jamie liet Prue los en deed vlug een paar stappen achteruit. Zijn gezicht stond ernaar alsof hij op heterdaad was betrapt. Prue rende gauw naar Jack, die haar achter zich duwde en dreigend voor Jamie ging staan. "Wil je soms nog een keer vechten, maat?" Jamie ging maar al te graag in op dit voorstel, maar besliste zich in te houden. Prue balde zijn hand tot een vuist en wou Jamie gaan stompen, maar Prue trok hem snel naar achteren. 'Nee!' riep ze. 'We zijn hier op een feest. We moeten vrolijk zijn. Geen geruzie.' Jack schoot spontaan in de lach. "Het leek er eerder op alsof júllie ruzie aan het maken waren, hoor." Hij was alweer meteen zijn woede kwijt en gaf Prue een kus op haar voorhoofd. Jamie keek weg. "Maar je hebt gelijk, prinses. Het is tijd om te feesten. Jamie, vraag anders eens of je vriendin lol heeft gehad in de tijd dat jij weg was!" En toen trok Jack Prue mee terug de kantine in. 'Wat bedoelde je met of zijn vriendin lol heeft gehad in de tijd dat hij weg was?' vroeg Prue voorzichtig. Jack streelde over haar wang en zei zonder enige schaamte: "In de tijd dat jij even was weggeglipt met mijn vriend Jamie, heb ik Amy even flink op haar bek gepakt." Aan zijn ogen te zien meende hij het. En dat verbaasde Prue ook helemaal niet. Dit was een manier om haar - en Jamie - een lesje te leren. Als ze iets deed wat Jack niet beviel, ging hij iets doen wat haar niet beviel. "Eerlijk is eerlijk," zei hij. Dat zei hij ook áltijd.

Prue ging niet meer naar school. Jack vond het geen prettig idee om haar steeds meer naar Jamie zien toe te trekken. Hij vond het allemaal veel te riskant. Daarom hield hij Prue thuis, met twee van zijn vrienden als bewaking. Nu voelde ze zich alleen nog maar beroerder. Hoewel ze nu weer geen moment alleen was, voelde ze zich toch zo eenzaam als het maar zijn kon. Ze voelde zich ook steeds zieker worden. Jack was alsmaar van huis, hij ging naar school en kwam pas thuis rond 9 uur 's avonds. Soms kwam hij zelfs helemaal niet meer thuis. Oftewel, hij was weer bij één van zijn scharrels. Het kon Prue niet meer schelen. Het was de orde van de dag geworden. En eigenlijk wou ze Jack ook niet meer. Of nou ja. Ze wou hem nog wel, maar om maar één reden. En niemand wist die reden, die haar elke minuut van de dag bezighield. "Prue, gaat het wel?" Levi, één van Jack's vrienden die Prue in de gaten hield, kwam naar haar toegelopen. Ze zat daar gespannen over de wc heen gebogen en was voluit aan het overgeven. Levi hield maar snel haar haren omhoog. 'Ziet dit eruit alsof het ga-...' En opnieuw gaf ze over. Het leek Levi niks te doen dat ze zo moest kotsen. Toen ze eindelijk gestopt was, trok ze alles door en ging vlug haar tanden poetsen. Ze was een beetje bleekjes. "Heb je weer te veel gezopen?" vroeg Levi. Prue knikte van ja, al was dat niet zo. "Komt dat omdat Jack zo vaak van huis is? Voel je je eenzaam?" Prue keek via de spiegel doordringend in Levi's ogen. Hij schrok ervan en verontschuldigde zich onmiddellijk voor zijn vraag. 'Ik voel me gewoon niet meer op m'n gemak in deze wereld, dat is alles. Ik hoor er niet in thuis.' Ze liep richting haar slaapkamer. 'Mag ik alsjeblieft een keer alleen zijn in mijn kamer? Alsjeblieft, Levi. Ik beloof je dat Jack er niks van te weten komt dat je me niet in de gaten hebt gehouden.' Levi twijfelde. Ze pakte hem bij zijn brede schouders vast en keek hem diep in zijn ogen aan. 'Ik meen het. Ik zal niets geks doen. Daarbij, Jack komt toch pas weer laat thuis.' En toen gaf Levi zich over. Ze keek hem dankvol aan en sloot toen de slaapkamerdeur achter zich. Nog geen minuut later klom ze geruisloos uit het raam en rende uit de straat. Alsof het haar wat kon schelen dat Levi hiervoor gestraft zou worden. Levi was Jack's vriend, niet de hare. Nooit geweest ook. Zo snel ze kon rende ze naar het park, de plek waar ze zich altijd wel op haar gemak voelde. Ze snoof de bloesemlucht op en bekeek elk groen blad dat aan de boom hing één voor één. Niet veel later werd er op haar arm getikt. Daar stond Jamie. Ze maakte dat ze wegkwam. "Nee, nee!" Hij pakte haar snel weer beet. 'Jamie, als Jack of zijn vrienden jou en mij nog één keer samen ziet, zal hij je afmaken.' Jamie negeerde alles wat ze zei. "Waarom ben je niet meer op school?" vroeg hij. Ze zuchtte. 'Snap je dat nou nog niet? Hij wil niet dat jij en ik samen zijn.' Nu pas merkte ze Jamie's blauwe oog en bloedlip op. Ze sloeg haar hand geschrokken voor haar mond. 'Oh hemeltje.' XDDDDD 'Heeft Jack dat...?' Ze hoefde haar vraag niet af te maken, want Jamie beantwoordde hem door te knikken. "Ik vroeg hem waar je was. Hij wou het me niet vertellen, dus drong ik aan. En daar was hij niet van gediend. Maar geloof me, hij ziet er nog erger uit." En dat zei Jamie met een trotse grijns op zijn gezicht. Prue schudde haar hoofd. 'Je brengt jezelf in de problemen. Als je weet dat hij onsterfelijk is, weet je ook dat niets hem tegenhoudt om jou te doden.' Ze plofte neer op een bankje. Jamie ging naast haar zitten. "Ik ben niet bang voor hem." 'Dat is dan heel dom van je.' Hij haalde zijn schouders op. "Hij weet niet wat hem te wachten staat." Prue fronste. 'Zie je wel. Ik kan je niet vertrouwen. Je hebt plannen. Misschien plannen om mij ook van het leven te beroven.' Ze wou opstaan, maar hij pakte haar hand vast. "Luister naar me. Ik heb geen plannen die jou in gevaar brengen. Het spijt me dat ik je niet alles kan vertellen, ik ben gewoon bang dat je me in de weg gaat lopen." 'De enige manier om mij kwaad te maken is door mij van het leven te beroven of Jack.' En toen zag ze het. Ze zag het in zijn ogen. 'Heb je een manier om hem...?' Jamie schudde van nee. "Nee, dat heb ik niet. Maar wat nou als ik dat had? Dan zou je me inderdaad in de weg lopen. Al heb je daar totaal geen reden voor, want hij behandelt je als oud vuil." Prue vernauwde haar ogen tot spleetjes. 'Je klinkt nu net als...F...inn.' Ze kreeg het al moeilijk als ze zijn naam moest uitspreken. "Als Finn? Hoezo?" Ze keek de andere kant op. 'Niets, laat maar. Ik wil het niet over hem hebben.' "Ik weet dat Jack hem vermoord heeft," bekende Jamie. Prue verbergde haar gezicht in haar handen. 'Alsjeblieft, herinner me er niet aan.' Haar stem trilde helemaal. Jamie keek er verbaasd van op. "Gaf je zoveel om hem?" 'Ik smeek het je, praat niet meer over hem. Het was stom van me om over hem te beginnen.' Jamie zuchtte. "Oké, oké. In ieder geval, je zou je niet zo afhankelijk van hem moeten stellen. Er is geen enkele reden om je nog aan hem vast te houden." 'Ooooooh jawel. Die heb ik wel,' zei ze meteen. "Nee, die heb je helemaal niet. Je kan bij hem weggaan? Je hebt hem niet nodig." 'Heb ik wel.' "Waarom?" 'Omdat....' Ze stopte, ze wou dit niemand vertellen. "omdat, wat?" drong Jamie aan. Prue kon het niet meer voor zich houden. 'Omdat ik zwanger van hem ben! Oké?!'


BAM.
als dit niet onverwachts was, dan weet ik het ook niet meer.
jij mag bedenken wat er gebeurt, al heb ik ook ideeën Cool)))
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: [RS] Prue & Finn.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
[RS] Prue & Finn.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Sunset :: RolePlayGame :: Spellen.-
Ga naar: