Sunset

RPG
 
IndexRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 [RS] Snow White Story.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: [RS] Snow White Story.   ma apr 09, 2012 5:29 am

Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Snow White Story.   ma apr 09, 2012 7:57 am



Skye.

Ze keek naar het xxkasteel in het westen. In dit rijk waren er drie kastelen. Twee daarvan waren van gewoon rijke mensen, de derde was het allergrootst en allermooist, daarin woonde de koning. Skye keek naar één van de kastelen die gewoon van iemand was van adel. Skye's xxhuisjexx stond aan de rand van het bos en keek aan de ene kant uit op het kasteel en het dorp, en aan de andere kant van het huisje keek ze uit naar het bos en de xxwatervalxx waar ze als klein kind elke dag met haar vader in speelde. Nu Skye ouder was, werd ook meteen haar volwassenheid op de proef gesteld. Haar vader stierf als eerste, toen hij in het leger zat en oorlog ging voeren. Anderhalf jaar later stierf ook haar moeder, aan een lokale ziekte die velen in het dorp ook hadden. Skye moest nu voor haar kleine zusje zorgen, xxTopazxx (schattig kind XDDDD). Topaz probeerde altijd goed voor zichzelf te zorgen om Skye niet tot last te zijn, maar dat lukte haar niet erg. Meestal bracht het Skye alleen nog maar meer in de problemen. Omdat Skye te druk was met het huis te onderhouden, voor eten te zorgen, en om Topaz nog een beetje een goede jeugd te geven, had Skye geen vriendje. Ze zei meestal als iemand ernaar vroeg dat ze geen tijd voor een vriendje had, en dat was ook zo, maar de voornaamste reden was dat ze er geen één wou. Het zou haar in de problemen brengen. Ze zou afhankelijk worden van hem. 'Come Josephine, in my flying machine...' zong ze zachtjes terwijl ze door het bos wandelde. 'Going up, up she goes...' Ze liep door naar de open plek waar ze wel vaker was en zag daar een groep paarden staan. Pegasus, zo heetten die beesten die vleugels hadden. Toen ze haar zagen, xxdraaiden ze zich meteen omxx. Ze vlogen van haar weg, alsof ze wisten waartoe ze in staat kon zijn en waarom ze hier eigenlijk was. Maar Skye was niet van plan om zulke grote dieren kwaad te doen. Dat kon ze nog niet eens. Bloed sturen was niet iets wat je zo één twee drie kon leren. Er gingen jaren overheen, en Skye was een laatbloeier; zij kon het pas vanaf haar vijftiende. Haar moeder kon het al vanaf haar achtste en daar had ze echt profijt van. Daarbij kwam kijken dat Skye eigenlijk meer tijd stak in het werken in de stamkroeg in het dorp als serveerster. Het was er altijd gezellig en ook al verdiende ze er niet veel mee, ze kon er net wat brood van kopen en belasting betalen. Het geld dat ze soms fooi kreeg, hield ze apart voor later, dat zou ze dan aan Topaz geven zodat ze goed geschoold kon worden. Scholen waren namelijk alleen voor de rijke kinderen. Skye's ouders hadden redelijk wat geld en lieten Skye daarvan naar school gaan. Ook toen Topaz oud genoeg was, kon ze naar school. Maar toen haar ouders stierven, moesten ze beiden van school af. Ze hadden het geld er niet meer voor. Skye sloot haar ogen en liet haar gevoel de vrije loop gaan. Dieren kon ze vanaf meters ver weg voelen als ze zich maar concentreerde. Ineens voelde ze wat. Ze kon de bloedsomloop voelen, ze kon het hartje horen kloppen. Het dier was rustig, want het hartje klopte niet zo snel als het moest. Ze rook namelijk een haas. Ze deed een kleine stap vooruit en strekte haar armen. Ze hoefde maar een signaal van haar hersenen naar haar handen te geven of het dier stond stokstijf stil. Zijn ogen stonden wagewijd open, hij ademde sneller door zijn neus. Skye liet hem naar haar toe lopen door haar handen naar haar lichaam toe te trekken. Het dier maakte geen schijn van kans meer. Zodra ze zijn bloedsomloop stil liet staan, raakte zijn lichaam ontregeld en klopte zijn hart niet meer. Toen ze voelde dat er geen leven meer in het dier zat, pakte ze hem op aan zijn achterpootjes en bekeek hem. 'Avondeten,' glimlachte ze.

"Je goedverdiende loon, Skye!" Sergio, de jonge stamkroeg baas van in de twintig, gaf Skye haar weekloon. Hier kon ze wel weer even mee vooruit. Skye stopte het in haar laars waar ze het geld altijd liet als ze het kreeg. Ze deed het schortje af en blaasde de laatste paar kaarsen uit. 'Ik zie je morgen weer!' riep ze. Sergio hield haar tegen toen ze naar buiten liep. "Wacht, morgen is Het Feest, weet je nog?" herinnerde Sergio haar eraan. Ze knipte in haar vingers. 'Oh ja, bijna vergeten...' Het was een traditioneel feest. Elk jaar werd het gevierd, in een grote balzaal. Alle rijken konden ernaartoe. De rijke mensen waren sowieso uitgenodigd, van de dorpelingen werden er maar tweehonderd uitgenodigd. Als je een kaartje wilde, moest je dus snel zijn. Als je niet van de partij was, was het in de dorpen al gezellig genoeg. Er werden straatfeesten georganiseerd, iedereen zorgde voor licht en sfeer buiten. "En, ben jij van plan om te gaan?" Sergio sloot de deur en deed 'm op slot. Skye keek hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. "Oké, laat maar." Skye grinnikte, ze liep met hem mee omdat ze toch dezelfde richting moesten naar hun huis. 'En, wat is het thema dit jaar?' Sergio grijnsde breed. "Dieren." Skye keek er een beetje raar bij. Zouden ze in allemaal honden- en berenpakken aan komen zetten? Ze wist zeker dat ze er wel wat van zouden maken. Het was een belangrijk feest, het heette niet voor het niets "Het Feest". Het was altijd Skye's droom geweest om een keer bij zijn feest van de partij te zijn, maar ze was nooit op tijd. Nu had ze het geld er ook niet meer voor. "Ik ga wel proberen om aan kaartjes te komen. M'n vriendin wil echt héél graag. Ze heeft al zelfs een jurk gemaakt. Het is met allemaal veren, ze moet dan een zwaan voorstellen." Skye grinnikte, alleen Sergio's vriendin kon van zo'n stom thema iets super moois maken. 'Vertel het me maar als je aan de kaartjes gekomen bent!' riep ze toen ze de hoek om ging.

De volgende morgen werd Skye nog vroeger wakker dan anders. Normaal werd ze uit zichzelf om zes uur 's morgens wakker, nu was het vijf uur. Buiten hoorde ze namelijk al levendigheid. Het duurde even voor ze zich realiseerde dat ze buiten bezig waren met hun spullen opzetten voor Het Feest. Overdag zou er een markt zijn, in de avond grote rijen tafels om buiten met z'n allen te eten, en daarna zou het omgebouwd worden tot een hele dansstraat. Skye liep naar de woonkamer en bereidde alvast haar maaltijd. Toen voelde ze Topaz' koude hand om haar pols heen. "Ik heb eng gedroomd," snikte ze, terwijl ze in haar ogen wreef. Skye draaide zich om en probeerde haar te troosten. 'Het was maar een droom, er is je niks overkomen. Het gaat allemaal goed,' suste ze haar zusje. Maar Topaz schudde haar hoofd. "Het ging niet om mij," prevelde ze. "Maar om jou." Skye zweeg, zodat Topaz door kon praten. "Er waren heel veel mensen, verkleed... Ze liepen heel druk door elkaar en lachten heel hard... Je werd verliefd op een jongen en vanaf toen veranderde alles... Je moest mij bij tante Catherine achterlaten, je probeerde me wijs te maken dat je meer geld kon verdienen voor mij door op reis te gaan, maar ik wist dat het ging om die jongen en jou... Jullie waren in gevaar en werden door jagers achterna gezeten..." Skye tilde Topaz op en nam haar op schoot op een stoel. 'Het was maar een droom... Topaz, je weet dat ik je nóóit in de steek zou laten. Nóóit. En al helemaal niet voor een jongen.' Dat laatste grinnikte ze. Ze nam een plukje van Topaz' haar tussen haar vingers en bracht hem achter haar oor. 'Ga maar wel lekker slapen, ik wek je dan wel weer, goed?' Topaz knikte en Skye nam haar mee naar haar bed. Ze gaf haar een kus op haar voorhoofd en liep toen weer terug naar de keuken.

Het was middag en het was massaal druk buiten. Overal bewoners die druk bezig waren met Het Feest. Sergio zou nu wel in de rij staan om die kaartjes te halen. De kaartverkoop was in het midden van het rijk, je kreeg het echt niet makkelijk voor elkaar en er was een grote kans dat je weer terugkwam met lege handen. Maar toen werd er bij Skye op de deur geklopt. Ze deed open en zag Sergio staan, met een flauwe glimlach. 'Je hebt ze dus niet weten te krijgen?' kon ze aan zijn gezicht aflezen. Sergio haalde uit zijn broekzak een kaartje die verdomd veel leek op een uitnodiging voor Het Feest. Skye's ogen werden groter. 'Oh mijn God, gefeliciteerd! Je vriendin zal zó blij zijn om-...' Sergio onderbrak haar. "Kijk nou eens goed, Skye." Skye fronste en nam het kaartje in haar handen. Er stond toch echt op dat hij deel mocht nemen aan Het Feest. Ze keek hem niet-begrijpend aan. Sergio rolde met zijn ogen. "Heb je niet door dat je maar één kaartje in je handen hebt...?" En toen begreep Skye het. Ze sloeg haar ogen neer naar de grond. 'Lullig, nu kunnen jullie dus niet samen...' Sergio schudde zijn hoofd. "Nee, we gaan ook helemaal niet." Skye begreep er nu echt helemaal niks meer van. Sergio lachte om haar gezicht. "Toen ik in de rij stond en te horen kreeg dat ik de laatste kon hebben, kon ik die kans niet laten lopen. Ik kon hier een ander blij mee maken. En ik weet dat jij altijd al naar Het Feest hebt willen gaan..." Skye's mond viel open. 'Ik? Dit kaartje heb je voor mij gekocht? Nee, Sergio... Dit kan ik echt niet van je aannemen...' Ze wilde hem weer teruggeven, maar hij nam 'm niet aan. "Skye, ik heb niet voor niks in de rij gestaan... Neem dat verdomde kaartje nou maar gewoon aan, daar maak je mijn dag nog een beetje mee goed." Skye beet op haar lip, ze had nog zó veel redenen waarom ze niet zou kunnen komen. 'Ik kan Topaz niet een hele dag alleen laten...' Sergio schoot in de lach. "Ze is al een grote meid, Skye. Laat haar anders naar mij komen, Helena houdt super veel van kinderen." Nog steeds bleef Skye haar hoofd schudden. 'Ik heb geen eens een jurk...' Sergio's blik werd speels. "Ooooh, maar dat is geen probleem. Kom maar mee." Sergio trok haar uit haar huis en riep Topaz. Topaz kwam naar de deur toe en werd ook door Sergio meegetrokken. Ze liepen naar Sergio's huis en Helena, z'n vriendin, stond in de tuin te werken totdat ze hen zag aan komen lopen. "Sergio, blijf jij maar bij Topaz... Skye, kom jij maar met mij mee..." Helena trok Skye mee naar de slaapkamer. Er lag een witte jurk op het bed, een redelijk kort jurkje. "Ik wilde 'm eigenlijk langer maken, maar het enige geld dat ik nog over had was voor de kaartjes..." zei ze. "Kom, ik maak je mooi, dan ben je straks net op tijd voor Het Feest..."

Skye kreeg de glimlach niet meer van haar gezicht toen ze zichzelf bekeek in de spiegel. Ze vond zichzelf nooit knap, dus ze verbaasde zich over hoe ze eruitzag. Eigenlijk had ze dit van Helena kunnen verwachten. Helena was een wonderkind. Zij kon alles mooi maken. Skye had deze xxmakeupxx op, ook met dat zwarte hartje. Haar haren zaten xxzoxx en ze had xxdeze jurkxx aan. Ze omhelsde Helena. 'Dankjewel.' Ze vond het wel eng om nu zonder een vriend of vriendin naar Het Feest te gaan, maar het hield haar niet tegen. Ze liep weer met Helena terug naar Sergio en Topaz. Topaz keek een beetje beteuterd. "Net zo mooi als in m'n droom," mompelde ze. Skye gaf Topaz een kusje op haar voorhoofd. 'Je bent nu al mooier dan hoe ik eruitzie, liefje. Maak je maar geen zorgen, jij zult nog véél mooier worden dan ik. Gedraag je bij Sergio en Helena, hè?' Topaz knikte. Skye zei de rest gedag en stapte op het paard van Sergio die ze mocht lenen. Daarmee reed ze naar het grote kasteel waar Het Feest zou plaatsvinden, dit keer in een ander rijk.

Het was er overladen met mensen. Het leken er veel meer dan tweehonderd. Gelukkig dat het een groot kasteel was, anders had Skye geen loopruimte gehad. Ze liet bij de ingang haar uitnodiging zien en liep naar binnen. Sommigen bekeken haar, met blikken die Skye niet gewend was. Skye zag er dan ook wel anders uit dan ze normaal deed. Er speelde bijzondere muziek, mensen dansten er echt prachtig op alsof ze proffesioneel dansers waren. Maar het waren gewoon gasten. Skye nam een slokje van haar drankje die ze bij de ingang kreeg en keek in de rondte. Het Feest was even een beetje te druk voor haar, dus liep ze een beetje weg van de menigte. Ze liep door een lange gang en kwam toen uit in een ruimte met een groot aquarium. Het aquarium zat in de muur en allemaal fel gekleurde vissen zwommen erin. Ze liep ernaartoe en hield haar hand op het glas. Ze bleef met haar blik één bepaalde vis volgen en grinnikte. Toen de vis te snel wegzwom, keek ze even naar de andere kant van het aquarium en zag toen ineens een jongen precies tegenover haar staan. Hij was ook naar het aquarium aan het kijken en keek haar nu in de ogen. Haar glimlach verdween omdat ze schrok. Maar toen ze hem bekeek, sloeg haar hart echt een paar keer over. Hij was echt de knapste jongen die ze ooit in haar leven gezien had. Het leek bijna onecht. Hij had lichtbruin haar met prachtige bruine ogen en zijn lippen zagen er echt...kissable uit. XDDDDDDD Het was eigenlijk zoals het stuk zoals Romeo & Juliet elkaar ontmoettten, xxzoxx (heb je ooit romeo & juliet gezien? SUPER mooie film, dat stukje met dat aquarium is zó lief) Ze bleef hem maar aankijken en eindelijk durfde ze weer te glimlachen. Het was bij haar echt liefde op het eerste gezicht. Nog nooit was ze zó snel verkocht. Ze zag met allemaal flitsen haar toekomst met hem voor zich. Het was gestoord dat ze dit allemaal zag en het sloeg nergens op dat ze zo van stapel liep, maar toch deed ze het. Vanaf nu wist ze dat ze er alles aan zou doen om hem de hare te maken. Ze giechelde een beetje en deed een paar stappen naar rechts, ze volgde weer een visje met haar blik. Die jongen stond in een andere ruimte en heel even schoot haar blik naar de deur waar ze doorheen kon om naar hem toe te lopen. Het zou niet lang duren voordat ze daarheen zou gaan om naar hem toe te gaan...
Terug naar boven Ga naar beneden
King
Admin
avatar

Aantal berichten : 123
Registratiedatum : 14-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : World.

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Snow White Story.   di apr 10, 2012 3:37 am



Jamie.

Zijn hand ging over de hand heen van het meisje met rood haar. Ze bekeek hem al een halfuur. Ze durfde niet op hem af te lopen, hij was aan het zwemmen in het meer achter zijn huis. Het was eigenlijk een privé plaats. Maar vele meiden kwamen soms daar gluren. Aangezien Jamie niet elke dag een zwembroek aan had. Hij deed dan altijd alsof hij ze niet zag en dan liep hij ineens op hen af. Weg konden ze niet, en dat wouden ze niet. Het meisje met rood haar leek wat ouders dan hem te zijn, iets rond de twintig. Ze was knap, ondanks haar vuur rode haar. Ze had allemaal kleine sproeten rondom haar neus en ogen. Haar wenkbrauw haren waren zo licht dat hij moeite had om er naar te kijken. Het meisje bekeek hem terwijl hij voor der stond. Haast elk meisje wat Jamie tegen kwam, was haast verliefd op hem. Hij keek naar het meisje die over een boomstam heen hing. Jamie woonde midden in een bos, xxzijnxx huis zag er erg apart uit, er hingen bepaald soort takken overheen en leek van hout gemaakt te zijn. Als hij op zijn huis klom kon hij het xxkasteelxx zien. Alle bomen die in dit bos zaten waren krom gegroeid, sommige krulde zelfs. Je kon er niet zomaar door heen rennen, veel bukken, springen. Het was een erg grauw bos. Het groen van de bomen was niet natuurlijk groen, het was een pasteltint licht groen. De lucht boven dit bos was altijd grijs. In het dorp had het weer een blauwe kleur. Het meisje keek hem met grote ogen aan, hij ging nog een keer met ze vingers over de rug van der hand heen. Hij stond dit keer naakt, dus ze had geluk. Geen meisje vond het erg om hem naakt te zien. Meestal was het iets vies, maar zelfs kinderen vonden hem niet vies. Het meisje keek naar zijn handen. Hij had een tatoeage op de rug van zijn hand, het was een boom, met wilde takken. Ze stond langzaam op. Het was een meisje die zo lang was, dat ze model kon zijn. Ze had een slordige bruine broek aan en een kapot wit shirtje. Het was eerder jongens kleding. Ze had blote voeten. Ze was duidelijk een zwerver. De meeste hadden geen geld in dit rijk, en liepen maar wat rond. Bedelde om een stukje brood of vers water. Hij bekeek het meisje rustig. Ze stond stil als een boom, - een normale boom dan, sommige bomen bewogen in dit bos als een slang - Er verscheen een glimlach op haar gezicht, ze dacht beet te hebben. Elk meisje dacht beet te hebben bij Jamie. Elk meisje dacht dat Jamie ook wat in hun zag, maar dat was niet zo. Jamie bekeek graag meisjes, hij kon net zoals hun naar hem uren staarden, naar hun staren. Hij vond gewoon meisje sexy, niet om hun gezicht, want de meeste waren niet knap. Maar hij bekeek dan serieus hun lichaam, hun xxkontxxx (HAHAHAH X'DDDDD AHAHAHHAHHAHA), borsten. Alleen dat interesseerde hem in hun. Hij kreeg ze ook makkelijk uit de kleren. Toch deed hij voor de rest niets met ze. Alleen maar kijken. Hij liep langzaam achteruit, met ze blote voeten over de vochtige bladeren heen. "Waar ga je heen?" Fluisterde ze haast. Hij antwoordde niets, hij liep namelijk terug naar binnen. "Wacht!" Riep het meisje. Ze sprong over de kromme boom heen. Voordat ze hem kon aanraken lag ze aan de grond gespijkerd. Hij draaide zich om naar haar en zuchtte. Ze was al dood. Jamie was nogal slecht in bloedsturen. Hij kon het ze leven lang al, maar hij was te ruw. Hij wist niet hoe hij rustig iemand moest sturen. Meestal alles wat hij stuurde ging dood omdat het hun een hart aanval bezorgde. Hij kon geen bloed rustig besturen. Hij was veel te ruw. Hij keek naar het lichaam van het meisje en liet het dode lijk opstaan, al braken alle botten in haar lichaam meteen. Hij liet het lichaam weglopen. Het zag er echt horror achtig uit. Hij liet het meisje lopen en lopen, steeds knikte hij met ze hoofd van links naar rechts om het ene been vooruit de bewegen en dan het andere been. Jamie kon met zijn tenen al mensen besturen, alleen niet op de goeie manier. Hij liep zijn huis binnen en keek naar het grote huis, van binnen. Van buiten leek het net een grote hut. Maar van binnen was het mega. Het huis had geen kamers, het was een driehoekig blok. Met hier en daar gordijnen in het huis, voor het houten bad, bed. Het huis had geen ramen. Er hing een zwevende lamp in het midden die het huis gezellig verlichtte. Het was zeker het gezelligste huis ooit. Zijn bed was zo groot, ongeveer 30 vierkante meter. Het was volg met zachte dekens en kussens. Je kon er op springen, en dat deed Jamie vaak. Salto's maken in de ochten om zeven uur. Hij woonde soort van alleen, alleen met twee xxtijgers. Die lagen te slapen op zijn bed. Twee witten siberische tijgers. Gister had hij er nog drie, maar hij had die per ongeluk vermoord. De tijgers waren lief voor hem. Ze lagen altijd met hem te slapen, het waren net twee puppy's. Hij zorgde voor eten door vaak overdag te werken in een super markt, hij visde vaak voor eten. Het was niet vissen met een hengel. Nee, hij had een groot vies en stuurde alle vissen in het net. Zoveel als hij wou. Ze waren natuurlijk meteen dood toen hij ze stuurde. Jamie had teveel moorden op zijn geweten, het was nooit zijn bedoeling, maar het gebeurde gewoon. Hij liep naar het voornuis toe en begon wat pannenkoeken te maken. Hij zat al weken met Het Feest in zijn hoofd. Hij moest nog een plan bedenken om der te komen, al had hij die eigenlijk wel. Een meisje zou kaartjes voor hem regelen. Net zoals vorig jaar. Toen had hij super veel geluk. Hij had namelijk het kaartje gevonden in een van de bomen die hij vaak beklom. Het was een gouden ticket zoals sjaakie en de chocolade fabriek. Dit jaar zou hij het van een collega krijgen. Het was een meisje die rijk was, en eigenlijk geen bijbaantje nodig had. Maar Jamie was er wel zeker van dat ze het baantje had genomen omdat hij er werkte. Hij had der zo makkelijk verleid... ~ "Waar denk je aan?" Vroeg Marlyn voorzichtig. Ze had al de hele tijd Jamie in de gaten. Hij was er niet helemaal bij, hij had veel kassa fouten gemaakt en vergat continu waarmee hij bezig was. 'Het Feest.' Antwoordde hij en keek strak voor zich uit. Marlyn was al sinds ze dertien was op hem verliefd. Al gaf Jamie nooit echt aandacht. "Oh? Heb je er kaartjes voor?" Jamie zuchtte diep en mompelde zacht, 'Nee, vorig jaar wel. Dit jaar word het hem niet, heb er geen geld voor, geen geluk.' Marlyn keek hem een tijdje recht aan. "Hoeveel heb je er voor over?" Aan haar stem te horen wist hij meteen dat ze het kon regelen. 'Veel... Heel veel. Ik zou echt er alles voor doen om weer te gaan.' Marlyn liep op hem af en keek hem in zijn ogen aan. "Als ik nou zo'n kaartje voor je regel... Wat zou je me geven?" Hij keek haar toen pas echt aan. Hij likte zijn lippen af. 'Wat je van me wilt.' Antwoordde hij simpel. Marlyn beet op haar lip toen de klant de winkel uitliep. "Ik geef je maandag het kaartje, dan geef jij mij maandag avond... Een.. Emh." Jamie wist best wat ze wou, maar keek der vragend aan. Ze giechelde, "Je zei toch alles?" Jamie knikte en herhaalde haar. 'Alles.' Ze beet op der lip en keek naar beneden. "Dat." Ze knikte naar zijn kruis. Hij glimlachte toen. 'Als dat alles is, heb je me maandag avond. Kom je om acht uur?' Marlyn was gelukkig niet lelijk. Ze knikte van ja en liep langzaam weg naar haar werkplek. ~ Hij keek naar de klok, har was kwart voor acht. Hij keek naar de tijgers die beide aan het slapen waren. Hij ging voorzichtig bij ze liggen. Hij aaide ze voorzichtig over hun neus heen en kwam weer overeind. Hij at de pannenkoeken op en maakte het een beetje schoon. De bel ging, Jamie pakte snel zijn rode badjas en sloeg die om zich heen. Hij opende de deur en keek Marlyn speels aan. Ze liep naar binnen, ze drukte het kaartje in zijn handen. Hij legde het op tafel. Ze wou duidelijk niet wachten, hoe lang had ze hier al op moeten wachten. Ze trok hem aan zijn kraag mee naar het bed. Ze keek kort naar de tijgers. "Ze doen toch niks hè?" Jamie schudden zijn hoofd van nee. Ze deed snel zijn badjas uit en keek even hem grijsend aan. Ze wist al lang hoe zijn lul eruit zag. Ze duwde hem op het bed en kleedde zich zelf uit. Ze pakte met haar hand zijn pik vast en begon hem meteen snel te rukken. Jamie gaf geen kreun. Hij keek der alleen uitdagend aan. Haar licht bruine haar had ze in een knot gedaan, zodat het niet hinderlijk was. Hij liet haar van alles doen, al kon hij alleen denken aan Het Feest, hij wist al wat het thema zou zijn. Hij wist al dat hij zijn tijgers mee zou nemen. Voor de rest zou hij er normaal heen gaan, met een wit pak, zwarte stropdag, witte broek. Niets bijzonders. Zijn tijgers zouden wel de show stelen. Zoals ze altijd al hadden gedaan. Hij keek Marlyn aan terwijl ze zo bezig was. Hij had zo'n gevoel dat het der eerste keer was, aangezien eerder nooit een vriend had gehad. En ze was totaal geen sletterig meisje. Maar aan de andere kant, als dit der eerste keer was... Wist ze wel precies wat ze moest doen. Dus eigenlijk was het niet echt mogelijk. "Hoe vaak heb je het al met andere gedaan?" Vroeg ze speels. 'Hoe vaak?' Dat zou hij niet zomaar weten, wel vaak meedere keren met het zelfde meisje. "Nee, ik bedoel hoeveel veschillende meisjes?" Hij keek even langs haar. 'Jij bent misschien de zevende?' Zei hij zacht. Hij wist het ook niet zeker. Ze glimlachte te vreden. 'Jij?' Marlyn keek hem een tijdje aan. Het was best raar, want eigenlijk deed hij helemaal niets. Hij lag gewoon terwijl zij wild aan het wippen was. Hij drukte kort zijn lippen op haar mondhoek toen ze dichterbij kwam. "Eerste keer..." Hij knikte langzaam. Het verbaasde hem alleen dan dat ze zich zelf zo op hem liet ploffen. Dat moest dan pijn doen? 'Oh, en het doet geen pijn?' Ze grinnikte zachtjes en mompelde zacht, "Waarschijnlijk te...." Hij keek der vragend aan, maar ze maakte haar zin niet af. Hij keek naar zijn verschillende felle kleuren dekbed. Hij moest alleen even zacht kreunen wanneer hij klaar zou komen, maar dat zou wel lang duren voordat dat zou gebeuren.

De dag was aangebroken. Jamie zat in een koets met zijn twee tijgers. Ze zaten rustig naast hem met een soort van halsband om. Ze hadden hun buikje rond gegeten, zo wist hij zeker dat ze niet iemand zouden gaan pakken. Jamie keek naar de man die hem er heen reed, dit had Marlyn allemaal geregeld. De avond die ze hadden was opzich wel leuk. Voor haar, Jamie boeide het niet zoveel. Marlyn was helemaal druk aan het neuken terwijl hij gewoon maar lag. Hij vond het wel fijn, maar meer niet. Hij glimlachte lief voor zich uit. Hij zag er zeker goed uit, alles aan hem zag er duur uit. Alsof hij super veel geld had, maar het enige wat hij had was geluk. Hij zag om zich heen veel mensen die alles versierde. Het was een saaie weg, maar elke straat, elk huis, elke boom werd versierd. Het waren allemaal verschillende kleuren. Mensen waren allemaal aan het lachen. Jamie zou later wel gaan lachen, als hij op het feest was. Hij zou dan met iedereen dansen, misschien kon hij de heks en de tovenaar wel ontmoeten. Ze waren beide super knap, alleen nogal... Arrogant. Beide waren ze arrogant. Toen hij in het rijk was waar Het Feest werd gevierd hoorde hij muziek, zal allemaal dansers en veel lichten. Het zag er super mooi uit. Hij ging met ze hand over de vacht van de tijger toen ze uitmoesten stappen. Beide beesten liepen sloom maar angstaan jagend naast hem. Jamie viel niet op van wegen de tijgers, maar van wegen zijn uiterlijk. Mensen glimlachte speels en uitdagend naar hem wanneer ze hem zagen. Zelf hadden de mensen apen om hun nek of slangen. Hij keek naar een podium waarop werd gezongen. Sommige mensen hadden hun gezicht gesmienkt (?) van een dier. Maar dan ook echt super mooi. Sommige hadden een echt pak aan, sommige hadden helemaal niets bijzonders. Hij liep langzaam richting het grote aquarium toe. Dat was dan wel binnen, maar daar was hij vorig jaar ook. Daar kon hij wel uren staan staren daan het blauwe licht en de fel gekleurde vissen. Hij liep langzaam naar binnen en ging er voor staan, met zijn vinger op het glas, wat eigenlijk niet mocht. Er kwam meteen een vis op af. Het was net een muur die er stond. Het was namelijk verschrikkelijk groot. Er zwommen super veel vissen en net toen een groep voorbij zag keek hij recht in de ogen van een meisje. Eerst boeide het hem niet, maar toen hij nog eens goed keek zag hij een prachtig meisje staan. Hij hield zijn adem direct in. Ze keek hem ook recht aan. Hij keek naar der prachtige jurk. Het was zeker de knapste meisje die hij ooit had gezien, hij stond zo dicht tegen het glas aan dat zijn neus nog net niet het glas raakte. "Kan je het zien?" Vroeg een oudere man die dacht dat Jamie staarde naar de vissen. Jamie keek geen moment weg van het prachtige meisje en antwoordde ook niets. Zijn blik schoot langs het glas, zoekend naar een deur om naar haar toe te gaan. Jamie had nog nooit liefde gevonden. Fantasie bestond niet in deze rijken, want pegasus paarden waren echt en geen fantasie. Jamie wist wel de betekenis. Hij dacht dat liefde fantasie was. Maar dit meisje had hem bewezen dat liefde net zo echt kon zijn als de pegasus paarden, bewegende bomen. Hij twijfelde kort of dit liefde was, maar hij merkte het meteen toen hij een stap richting de deur zetten. Zenuwen gierde door zijn lichaam heen. Vragen, miljoenen vragen ging er door zijn hoofd heen. Waarom kijkt ze zo naar me? Kijk ik zo naar haar? Zou ze me knap vinden? Zou ze een vriend hebben? Zou ze rijk zijn? Zou ze alleen zijn? Welk rijk woont ze? Hoe oud zou ze zijn? Heeft ze een mooie achternaam? Zou ze mijn achternaam willen? Wat is der voornaam? Zou ze me voornaam wel mooi vinden? Wat nou als ze me stem lelijk vind? Hoe zou haar stem klinken? Zou ze rare ouders hebben? Misschien kijkt ze naar me omdat ze me lelijk vind? Zou ze willen dat ik naar der toe ga? Of wilt zij naar mij? Zou ze bang voor tijgers zijn? Allergisch? Nog nooit gingen zoveel vragen door zijn hoofd heen. Hij keek naar haar lippen en net toen hij der aan wou kijken zwom er een groep vissen voor der. Jamie spreidde zijn hand voor de groep en liet zijn hand langzaam omlaag gaan. Meer dan dertig vissen gingen omlaag, dood. Hij moest der aankijken. Mensen wisten niet dat Jamie kon bloedsturen, ze wisten waarschijnlijk niet eens dat het bestond. Maar het meisje wat er stond wist wel dat het geen toeval was dat dertig vissen ineens dood omlaag vielen. Ze dobberde sloom naar de bodem toe. Jamie keek weer naar de deur. Hij moest nu naar der heen gaan. Hij zag haar giechelen en meteen glimlachte hij lief naar der, eindelijk, na zo lang haar starend aan te kijken. Hij zag aan haar dat ze ook naar de deur keek. Beide stonden ze een beetje te kijken of ze zouden gaan en wie eerst. Hij had geen flauw idee wat hij zou moeten zeggen. Praten over de vissen, feest, of moest hij meteen zeggen hoe knap ze was. Misschien moest hij beter na denken. Stel nou dat dit het begin was van een oneindige liefde. Hoe zou hij het liefst deze ontmoeting met haar willen herinneren? Hoe zou zij willen dat hij haar aansprak? Hoe wou zij dit herinneren. “Wist je nog dat je toen op me af lief en zei.... Dat was zo romantisch” Hij beet op zijn onderlip en liep langzaam richting de deur terwijl hij haar in de gaten hield. Wat moest hij nou zeggen? Misschien moest hij zijn stembanden het werk laten doen? Onvoorbereid? Kijken wat eruit kwam? Hij liep door de deur heen en stopte. Hij wist echt niets. Zijn tijgers trokken hem wat meer naar voren. Hij was nu nog tien stappen verwijderd van haar. Hij liep heel sloom op der af. 'Hé, eh. Zou ik misschien je naam mogen weten? Je bent namelijk echt... Onwerkelijk knap en ... Ik...' Hij was stil, zo bam. Hij sloeg zijn ogen neer en keek snel haar weer recht aan, met een glimlach. 'Wil je wat drinken?' Vroeg hij lief.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://sunset.actieforum.com
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Snow White Story.   wo apr 11, 2012 4:59 am



Skye.

Skye had nog nooit een vriendje gehad. Eigenlijk had ze zelfs nog nooit op die manier contact met een jongen gehad. Ze was eigenlijk bang voor jongens, dat ze iets stoms zou doen om af te gaan. Of dat het verkeerde jongens waren waar ze uiteindelijk een gebroken hart aan overhield. Nog nooit had ze echt iets voor een jongen gevoeld, omdat ze jongens niet toeliet. Maar deze jongen schoot dwars door haar hart heen en kon haar diepste gevoelens voor hem bereiken, alleen al wanneer hij naar haar keek. Ze kon geen moment van hem wegkijken, hij was verschrikkelijk knap. Net toen ze weer glimlachte, zwom er een school vissen langs, alsof ze iets ertegen hadden dat zij niet werden bekeken. Net toen Skye van plan was om met haar hand de vissen de andere kant op te sturen, leken ze al door een ander weggestuurd te worden. Ze waren dood. De hele school. Skye keek ernaar, al deed het haar niet veel. Ze keek weer naar de jongen. Was dit iets wat zij onbewust deed, of zat er nog een bloedstuurder in het spel? Hoe dan ook, ze kon de jongen nu weer aankijken en bekijken. Hij liep richting de deur en haar hart sloeg nogmaals over. Was dit hoe verliefdheid moest voelen? Skye had dit nooit eerder meegemaakt en allemaal vragen drongen door haar hoofd die er maar niet uitkwamen. Ze wilde weten of dit de jongen was waar ze later mee zou gaan trouwen. Toen hij richting de deur liep, kon ze het niet laten snel in een spiegel te kijken om te zien of ze er wel goed uitzag. Ze kwam net op tijd weer terug zonder dat hij kon zien dat ze in de spiegel keek. De zenuwachtige glimlach op haar gezicht ging er niet meer vanaf. 'O-onwerkelijk k-knap?' stotterde ze. Zo was ze nog nooit genoemd. Dit was wel haar avond. Eerst dat kaartje, toen Helena's jurk, daarna aangekeken worden door alle mensen op Het Feest, en vervolgens aangesproken worden door de knapste jongen op aarde als "onwerkelijk knap". Kon er nog een betere dag bestaan dan deze? Hoogstwaarschijnlijk niet. Nee, ze mocht hier niet te veel van verwachten. Skye had maar weinig meezittertjes in haar leven, laat staan "hoogtepunten". Dit was er één van, één van haar hoogtepunten. Dus daar moest ze maar van genieten en niet te veel denken dat deze jongen na deze avond nog interesse zou tonen in haar. Maar voor haar was het al duidelijk dat ze deze jongen nooit meer zou vergeten. 'S...ye.' Ze wist haar naam gewoon niet uit te spreken van de zenuwen, dus nu had ze serieus haar naam als "saai" uitgesproken -.-... 'Ik bedoel Skye.' Ze werd rood en keek weg. 'En hoe heet jij?' Omdat ze zo op hem lette en nu wegkeek, had ze nú pas door dat er twee tijgers bij hem stonden. Ze spinden een beetje als katten. Skye schrok wel even, omdat in haar rijk geen tijgers leefden. 'Zijn...die echt?' Ze dacht dat het misschien twee hologrammen waren of zo, of betoverde beesten. Misschien waren het wel muizen, maar waren ze omgetoverd in tijgers. XDDD In ieder geval wilde ze weten of ze weerloos waren. Zo ja, dan hoefde ze zich geen zorgen te maken. 'Ja, is goed. Dan gaan we terug naar de zaal, straks komen de heks en de tovenaar. En dat wil ik niet missen.' Er vormde zich een speelse glimlach rond haar lippen. Dat was het hoogtepunt van Het Feest, dat de heks en de tovenaar kwamen om een of andere dans te doen en de rest zou er dan in een cirkel omheen staan. De heks en de tovenaar waren beiden knappe mensen, wat hun het knapste koppel maakte. Al vond ze Jamie knapper dan welke jongen dan ook; dus ook knapper dan de tovenaar. 'Mag ik...je...hand vasthouden?' vroeg ze best wel lief. Ze wachtte niet op antwoord, want ze hoorde een luide kreet van een of ander zwaar blaasinstrument. Dat was een aankondiging dat de heks en de tovenaar naar de zaal zouden komen en iedereen aan de kant moest gaan voor ze. Zij waren geen koning en koningin van het rijk, maar machtig. Te machtig eigenlijk. Ze begonnen al meer macht te krijgen dan de koning. Skye pakte heel zachtjes zijn hand vast, echt dat ze haar vingers tussen de zijne liet xxverstrengelenxx. Zo liep ze met hem terug naar de zaal, waar ze de heks en de tovenaar al aan zagen komen lopen.



Heks Charlize -o.o-

'Mirror, mirror, on the wall, who's fairest of them all?' Ze hield de hand van haar vriend (ff naam bedenken...) vast terwijl ze met alle zekerheid keek naar het xxgoudxx aan de wand dat langzaam smolt. Het was een gouden spiegel en als je die zin uitsprak, smolt het. De tovenaar keek Charlize met alle zekerheid aan. Dit vroegen ze elke maand aan de spiegel, om te zien of ze nog steeds het knapste stel waren. Het gesmolten goud werd weer samen gehard tot een soort xxmanxx onder een gouden mantel. "Dat zijn jullie," zei het goud tegen de heks met zijn lage stem. Charlize glimlachte zoals alleen zij dat kon. "Maar u zult concurrentie krijgen. Concurrentie dat jullie zal kunnen inhalen." Charlize's glimlach verdween. Ze keek de tovenaar aan en gaf hem een harde duw. 'Klootzak!' riep ze nijdig. De tovenaar keek haar verward aan. "Waarom is het nou weer mijn schuld?" Charlize werd echt giftig. 'Omdat ik de knapste van ons tweeën ben, dus het móét aan jou liggen!' De tovenaar wilde iets kwaads terugzeggen, maar het goud begon weer te praten om ze te kalmeren. "Het is niet dat jullie lelijker worden. Het is dat zij knapper worden." De spiegel wilde weer terugkeren naar de wand, maar Charlize wilde dit tot de bodem uitzoeken. 'Zijn ze al bij elkaar? Wat is hun naam? Hoe kunnen wij ze tegenhouden?' Het goud keerde zich om naar de heks en de tovenaar en zei: "Ze zien elkaar........nú voor de eerste keer. Hun namen zijn Jamie uit het eerste rijk en Skye uit het tweede. Ze zijn nu bij het aquarium." Het goud kon niet uitpraten, want Charlize ging er weer dwars doorheen. 'Ze zijn nu hier, op Het Feest?!' Het goud knikte. "Kunt u hen laten zien? Alstublieft?" vroeg de tovenaar. Het goud smolt terug in de wand waar hij vandaan kwam en werd weer een spiegel. Hij liet in het spiegelbeeld de ontmoeting tussen Jamie en Skye zien, wat ze op dit moment aan het doen waren. "Er is niets dat u kunt doen. Ze uit elkaar drijven zal niets uitmaken, want hun liefde naar elkaar zal zó groots worden, dat niets hen meer tegenhoudt. Nu ziet het er misschien nog onschuldig uit, maar ze zullen diep verliefd worden op elkaar." Maar Charlize was de spiegel te slim af. 'Tenzij we ze doden.' Even was de spiegel stil. De spiegel had geen gevoelens, maar was er niet op ingesteld om te vertellen ze te doden. De spiegel gaf alle mogelijkheden om andermans schoonheid in te kunnen halen, maar niet door ze te doden. "Dat...zou in principe een mogelijkheid kunnen zijn. De enige, eigenlijk. Maar denk aan uw reputatie. Doodt u hen beiden, dan zal heel het land daar uiteindelijk achter komen. U zult ze moeten opjagen en dan uitschakelen op een plek waar anderen u niet in de gaten houden." Dat was waar. Charlize en "de tovenaar" werden altijd in de gaten gehouden, omdat ze steeds machtiger werden. Als ze een duivels plan hadden, moesten ze onopvallend zijn. 'Kom.' Ze pakte de hand van de tovenaar vast en liep met hem mee richting de zaal. Trompetten begonnen al te spelen. "Als we ze zien, wat moeten we dan doen? De spiegel zei dat we ze niet uit elkaar kunnen drijven..." Charlize begon een beetje gemeen te glimlachen. 'Maak je geen zorgen om wat de spiegel zei. De spiegel is ook maar een geprogrammeerd systeem, die zal alleen maar bepaalde feiten vertellen over wie het mooiste koppel is. En aangezien die Jamie en Skye nog niet bij elkaar zijn... Zoals ik al zei, maak je geen zorgen. Ik heb al een idee.' Ze liepen de zaal in en ze glimlachten naar de stille menigte. Ze keken allemaal bewonderend naar hen, ze waren dan ook onweerstaanbaar knap. Charlize was best onzeker hierdoor geworden. Er liepen hier twee mensen rond die knapper waren dan zij. En ze waren ook ietsje jonger, dus dat betekende ook meer potentie om nóg knapper te gaan worden. Ze begon met de tovenaar te xxdansenxx, ook met die maskers op. Terwijl ze stil aan het dansen waren, keek Charlize soms de zaal rond om te zien waar ze stonden. Het duurde even, maar toch had ze de twee gevonden. Ze hielden elkaars handen vast. Het waren inderdaad twee vreselijk knappe mensen. Het meisje zag eruit als een zwaan, de jongen had twee witte tijgers aan weerszijden. Charlize begon te glimlachen toen ze een idee kreeg. Ze haalde het zwaard dat in zijn houder zat aan zijn riem eruit en begon ermee te zwaaien alsof het bij de dans hoorde. De tovenaar deed maar gewoon mee, iedereen begon meteen te juichen en te klappen omdat het er zo mooi en gevaarlijk uitzag. Op z'n laatst begon ze met het zwaard te zwiepen en liet het uit haar hand glippen, precies in de richting van Jamie en Skye. Het hele publiek volgde met hun blikken het zwaard. Jamie en Skye lieten elkaar los en gingen uit elkaar staan. Het zwaard ging op het nippertje langs hun en kwam terecht in de deur waar Jamie en Skye tegenaan stonden. Het hele publiek keek even geschokt, maar begon toen weer luid te klappen en juichen. Jamie en Skye klapten niet, omdat ze zo geschrokken waren. Charlize boog. 'Danku, danku.' Ze grinnikte speels, gaf de tovenaar een kusje en kondigde aan: 'Nu pas is Het Feest begonnen! Maak er een prachtig feest van, laat het volgend jaar overtreffen!' Het publiek kwam weer de dansvloer op en meteen was de zaal weer gevuld en stond Charlize niet meer in het middelpunt. 'Ik ga nu naar onze doelwitten toe, laat het maar aan mij over,' zei Charlize. De tovenaar knikte en liep weg. Charlize liep op Jamie en Skye af.



Skye.

'Dat...hoorde er toch niet bij?' fluisterde ze tegen Jamie. Het zwaard stak in de deur, voor hetzelfde geld had het in haar hart kunnen gezeten, of in die van Jamie. Dat kón niet bij de dans hebben gehoord, het was opzettelijk. Al wist ze niet wat ze de heks had aangedaan. Of Jamie. Al kende ze hem nog niet. 'Ik d-denk dat ik maar...ga,' zei ze zachtjes, omdat ze zich niet meer op haar gemak voelde nu ze zich het doelwit van de heks voelde. Ze voelde zich gewoon onveilig. Net toen ze weg wilde lopen, zag ze de heks op hun af komen lopen. Ze ging weer aan Jamie's zijde staan. "Hé, eh, sorry van net. Jullie waren toch niet te erg geschrokken hè?" vroeg de heks super vriendelijk. "Het hoorde gewoon bij de dans hoor, ik zocht gewoon een lege plek waar ik het zwaard naartoe kon gooien, dat was alles..." Voordat Skye zich realiseerde wat ze zei, had ze het al gezegd: 'Nou, wij stonden er, dus het was geen lege plek. Het was wel degelijk met opzet naar ons gegooid.' De heks drukte geschokt haar hand tegen haar borst. "Hoe durf je me daarvan te beschuldigen? Wie denk jij wel niet dat je bent? Het was echt niet mijn bedoeling om jullie te raken!" Skye schudde haar hoofd, om de een of andere reden was ze op dit moment niet bang van de heks. 'Nee, want ik weet zeker dat het je gelukt was als je ons had willen raken. Dan had je het zwaard gewoon met je toverkrachten in ons hart geboord.' Toen ze Charlize's gevaarlijke blik zag, werd Skye al banger gemaakt. 'Z-zou je de volgende keer gewoon wat v-voorzichtiger willen doen? Ik wil niet dat hem of mij wat overkomt...' Ze pakte Jamie's hand weer vast. Charlize keek doelend naar hun handen. "Zijn jullie een stel?" Ze keek daarbij Jamie aan. Skye liet meteen Jamie's hand weer los. "Ah, kom op, niet zo verlegen! Vertel eens, hebben jullie elkaar net ontmoet, eh...wat is je naam?" Ze keek ook echt alleen naar Jamie. -.- Ze ging wat dichter bij Jamie staan. "Maak je maar geen zorgen, ik zou nóóit een zwaard door jouw hartje boren." Daarbij streelde ze met haar hand over zijn borst, op de plek waar zijn hart zat. Skye wilde nu al weglopen, opgeven. Ze kon niet op tegen die heks, die heks kreeg altijd wat ze wilde. Maar toen bleef ze toch staan, ze wilde Jamie gewoon hebben. XDDDDD


BRB ETEN JDKSFLJHEWTILJKWET
Terug naar boven Ga naar beneden
King
Admin
avatar

Aantal berichten : 123
Registratiedatum : 14-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : World.

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Snow White Story.   do apr 12, 2012 2:34 am



Jamie.

Hij vond het een onbereikbaar meisje om te zien, hij had een bepaald soort gedachten hoe ze zou kunnen zijn. Hij dacht dat ze een meisje was die alle vingers om der vinger heen wond, dat wist hij zeker. Met zo'n uiterlijk. Ze was waarschijnlijk mysterieus? Misschien was ze wel sletterig? Misschien het zelfde als hem? Misschien liep zij ook wel expres naakt om gewoon de show te stelen, wel bij der eigen huis. Hij moest uitkijken met dit meisje, haar uiterlijk zou hem waarschijnlijk tot de gekste dingen laten leiden(?) Misschien was haar innerlijk wel zo bijzonder dat hij nooit meer ergens anders aan zou kunnen denken. Hij beet voorzichtig op zijn lip. Hij keek naar de water bubbeltjes die hier en daar naar boven vluchtte. Het maakte waarschijnlijk niet eens uit hoe haar innerlijk was. Ze had hem nu al in der macht. Hij hoopte nu alleen zo erg dat ze er geen gebruik van zou maken. Jamie keek een tijdje lang in haar ogen, ze kon onmogelijk een rot karakter hebben. Hij was bang dat ze schrok van de vissen, maar gelukkig had ze niet door dat hij dat was. Hij wou het liefst iets bij der uitvoeren. Hij moést het doen. Hij liet de dode vissen opstijgen en vormde een hartje waar je door heen kon kijken. Er viel veel bloed uit de visjes. Hij liet ze snel weer los. Het blauwe water werd langzaam paars achtig. Hij liet het bloed zo snel mogelijk naar de bodem zakken. Hij zou dit straks zo hard gaan ontkennen. Jamie was fantastisch met bloed sturen, letterlijk sturen. Hij kon alles wat hij wou laten dansen, maar hij kon het niet levend houden. Het was best romantisch, allerlei kleuren vissen in een hartjes vorm. Maar ergens had het wel wat engs. De tijgers keken niet verassend op van wat er gebeurde. Hij keek even langs haar en om zich heen of niemand anders dat had gezien. Maar iedereen was te druk bezig. Zijn tijgers liep wat naar voren. Hij ging nog even snel met ze hand door zijn haar heen. Het zat vast wel goed...toch? Hij keek naar de marmeren muur die zijn spiegelbeeld weerkaatsten, hij kon niet veel zien. Maar hij vertrouwde maar op zijn haar dat hij hem niet in de steek liet. Hij zag een glimlach die hij niet had verwacht, hij kon wel zien dat ze verlegen was. Bij moest daardoor zo( https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=3ExWsVFJlFo#t=28s dus vaag op ze lip bijt.) glimlachen. Hij had weinig ervaring met het gevoel die hij van binnen had. En het verschrikkelijke aan dit gevoel was, was dat hij zich er totaal geen houding bij wist te geven. Hij was zich zelf zo niet gewend. Hij was een stuk warmer, inplaats van mysterieus en stoer. Hij was bescheiden, en hij kon alleen maar denken aan wat hij echt moest doen. Hij keek met een super brede lieve glimlach toen ze stotterde. Hij had nooit meisjes zo mee gemaakt. Zo schattig en sexy tegelijk, hoe was het mogelijk? Hij ging met ze hand over ze warme rode wang heen, meer als zenuw trekje. 'Ja..ja, onwerkelijk knap... Ik weet even geen ander woord, sorry.' Hij begon zich zorgen te maken over in welk rijk ze woonde. Stel nou dat ze twee rijken verder woonde? (Klein rijk is even groot als frankrijk) Er was 25% kans op dat ze in een andere rijk woonde, of zijn rijk, de eerste, tweede, derde of vierde. 'In..eh.. Welk rijk woon je? Ik in het E-Rijk.' E, eerste. T-rijk, tweede, D-rijk, derde, V-rijk, vierde. Vrij logisch. Hij ging wat dichterbij staan toen ze haar naam zei. Hij verstond saai o.o? XDDDD. Hij keek ging nog dichterbij staan toen ze het nog een keer zei. 'Skye... Prachtige naam heb je. Jamie, aangenaam...' Hij haalde snel ze hand uit ze broekzak en pakte haar hand vast. Hij kon ogen niet van die van haar afhouden. Hij praatte ook nogal afgeleid. Hij zag der schrik reactie van zijn tijgers. Meteen keek hij bezorgd. 'Oh! Ja, ze zijn echt. Maak je geen zorgen, ze doen je niets. Als je ze hier niet wil haal ik ze weg..' Hij moest ergens anders heen kijken, hij staarde gewoon té. Het lukte hem niet... Hij keek naar der jurk die echt super mooi was, natuurlijk wou ze daar wel een compliment over. 'Je jurk... Is ook zo mooi, ... Sorry. Ik doe.. Echt raar.' Hij bloosde en keek dit keer weg. Hij voelde zich echt dom dat hij overal over wat moest op zeggen, over hoe ze er uit zag. Misschien vond ze hem een slijmbal? Misschien hield ze helemaal niet van slijmballen? Hij keek der ook zo starend aan, hij moest stoppen. Hij keek der snel weer aan toen ze het had over dat ze naar de zaal zouden gaan. Hij knikte snel. 'Ja, is goed.' Hij kon zich de zaal nog wel herinneren. De heks en de tovenaar. Beide super knap, Het Feest ging uiteindelijk zowat om hun. Jamie wist wel zeker dat dat de tovenaar een arrogante man was. En de heks al helemaal, die had een bepaalde blik die Jamie maar nooit kon plaatsen. Hij keek naar haar hand toen ze vroeg of ze zijn hand mocht vasthouden. 'Wat? Natuurlijk, ja. Is goed. Perf..-' er klonk een geluid van een blaasinstrument. Hij keek Skye aan en voordat hij nog hara hand wou vastpakken, pakte ze die van hem. Hij voelde haar vingers over die van hem heen gaan. Hij kreeg een hele ril van kippenvel, dat viel ook te zien.

De zwaar stak tussen hen in, Jamie schrok zich dood, waarschijnlijk net zoals Skye. Jamie keek een beetje verbijsterd. Dit was wel het laatste wat hij had verwacht. Hij had de hand van Skye los gelaten door de schrik, maar al snel zocht hij der hand en klemde die weer vast. De heks kwam op hen af. Hij keek Skye niet aan, aangezien de heks op hen afliep en dat deed hem huiveren. Skye zei al wat, het moest wel met opzet zijn? Het kon niet eens anders. Maar waarom zou de heks nou weer dat met opzet doen? Jamie en Skye hadden haar niets misdaan, het moest wel perongeluk zijn. Jamie hield Skye goed vast. 'Nee, je blijft bij me. Er zal niets gebeuren, ik ben bij je.' Zei hij voorzichtig terwijl de heks goed in de gaten hield. De ene tijger stond tegen Jamie aan en de ander tegen Skye. Skye werd best boos op de heks. Jamie keek er een beetje angstig bij. 'Skye, laat maar...' Hij was bang dat de heks boos werd en misschien een echte rot streek zou uithalen. 'Het geeft niet, we willen alleen dat je voorzichtiger bent.' Zei Jamie snel door de twee heen. Jamie trok Skye dichter tegen zich aan. Hij ging wat voor haar staan, hij begon een naar voor gevoel te krijgen dat de heks der zou gaan slaan of zo. 'Natuurlijk wou ze ons niet raken, Skye. Rustig maar.' Hij probeerde der te sussen. Ineens begon Skye weer te stotteren. Hij keek naar de heks en zag een blik waardoor hij helemaal voor Skye ging staan. 'Stop maar, we snappen het.' Siste hij fel naar de heks, hij kon zich met moeite in te houden om haar niet tegen de muur te slaan. Skye voelde zich bedreigt, en meteen kwam dat bij Jamie binnen. Hij moest der wel beschermen. De heks, Charlize keek ineens naar hun handen. Jamie liet langzaam Skye weer naar voren maar stond helemaal tegen der aan. Hij zag dat Charlize het had gemunt had op hem nu, ze keek hem aan toen ze vroeg of ze een stel waren. 'We zijn hier samen naar toegekomen.' Loog hij, wist hij veel dat zij van een pratende spiegel had gezien hoe hun ontmoeting ging. Het was duidelijk aan Jamie dat hij zo voorzichtig mogelijk wou zijn. Alsof hij met een moordenaar oog in oog stond. Hij had zich nog nooit zo raar gevoeld. Net had hij al een gevoel waar hij geen houding bij wist te geven. Nu was dat gevoel keer een soort van raar gevoel dat hij Skye moest beschermen. En ze gevoel daarover werd steeds sterker en sterker. Jamie keek een beetje naar de grond toen ze begon te vragen over wat ze hadden. Jamie greep Skyes hand steeds vast wanneer ze hem los liet. Hij had der hand met twee handen vast. 'We... Zijn geen stel... Maar we moeten gaan.' Hij gaf geen antwoord op "wat is je naam?" Het ging haar ten slotte niets aan hoe hij heette. Hij keek der afkeurend aan toen ze met haar hand over zijn borst heen hing. Hij tikte ook nog der hand weg. Hij zag ineens tussen de menigte heen de tovenaar, Hudwig(HAHA. , hetwig, hudwig). Hij ging naast Charlize staan en kennelijk had hij het gesprek opgevangen, door iets. Want hij zei meteen. "Jullie zijn hier samen heen gekomen? Oh? Ik zag jullie toch duidelijk een voor een binnen komen bij het aquarium huis." Jamie merkte nu dus wel dat ze het wel op hen hadden gemunt. 'Oh...ja. Wij gaan, sorry.' Hij wou Skye mee trekken en weglopen. Maar Hudwig ging zo voor zijn weg staan. "Dat is onbeleefd, Jamie." Jamie keek meteen vreemd op, 'Hoe weet u mijn naam?' Hudwig glimlachte raar en ging bij Skye staan. Haast automatisch ging hij weer voor Skye staan. Maar aan de andere kant van Skye stond Charlize. Skye werd helemaal ingesloten door iedereen. "Jeetje, wat een beschermengel zeg. Is dat niet vervelend? Jamie, ga eens aan de kant. Ik wil dat gezicht van haar zien." De tovenaar duwde Jamie aan de kant, maar Jamie begon meteen als zijn bloedstuur kunsten op hem af te reageren. De tovernaar was te sterk. Want hij ging niet dood, máár hij verschoof wel drie meter. Hudwig keek een beetje beledigd en wou weer naar hen toe lopen maar Jamie had hem vast. Charlize kneep hard in z'n schouders waardoor hij meteen zijn kracht verloor over Hudwig. Jamie pakte Skye vast en duwde Charlize fel aan de kant. Hij trok Skye zo snel mogelijk mee door de menigte en dacht veilig te zijn in een donkere hoek iets van het feest vandaan. Het zou onmogelijk zijn om hen hier te vinden. 'Sorry, het spijt me zó erg dat ik... Je zo insloot en alles. Het is allemaal mijn schuld... Ik was gewoon bang dat ze je inderdaad wat aan wouden doen en toen zag ik dat je .. Bang of zo iets werd, het spijt me.. Alweer vanwegen me rare gedrag.' Hij weigerde om een seconde haar hand los te laten. 'Ik laat je niks overkomen, en ik weiger om je nog los te laten. Voor je het weet gaat Hudwig je aan..-' Jamie werd lijk bleek. Ze stonden naast hem. "Aan? Aan wat Jamie?" Vroeg Hudwig arrogant. Jamie keek langzaam naar de grond en probeerde wat te bedenken. 'Aangeven.' Hudwig fronste maar ging er niet meer op in. Hudwigs hand ging langzaam weer naar Skye toe en meteen sloeg Jamie hem weer weg. Maar Charlize begon ook, gewoon om hem te pesten. "Mogen we niet aan der mooie haar zitten?" Het voelde als een raar soort nachtmerrie, de handen die steeds Skye wilde aanraken. De stemmen waren verschrikkelijk. "Weet je wat. Omdat je zo bang bent der los te laten, zal ik jullie handen inelkaar laten smelten." Zei Hudwig ineens. Jamie voelde niets bij zijn hand, maar toen hij ze vinger wou verplaatsen lukte het niet. Alsof er lijm opzat. Jamie sputterde maar niet tegen en bleef maar beschermend voor Skye staan.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://sunset.actieforum.com
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: [RS] Snow White Story.   za apr 14, 2012 3:12 am



Skye

Hij hield haar hand goed vast en allemaal verliefde gevoelens schoten door haar lichaam. Ze knikte toen hij zei dat ze niet weg moest gaan, hij was echt zo lief voor haar. Het was duidelijk dat Jamie een stuk beter met de situatie omging dan Skye. Hij was een stuk rustiger en wist zowel Skye als de heks wat meer tot bedaren te brengen. Skye merkte heus wel dat hij iets voor haar ging staan, dat deed hij echt niet zomaar. Maar Skye zou hen niets laten overkomen; dus ook Jamie niet. Daarom dat ze ook maar knikte toen hij zei dat Charlize hen echt niet wou aanraken met opzet. Al dacht ze het tegenovergestelde. Ze zag Charlize’s kwade blik naar haar, maar Jamie zag het eerder want hij ging gelijk voor haar staan. Ze was bang dat Charlize nu hem wat zou aandoen, dus trok ze hem weer naast haar. Hij vertelde de heks dat ze geen stel waren, maar dat ze wel moesten gaan. Daar stemde Skye mee in. Het was super ongemakkelijk om met de heks te praten, zeker met het gevoel dat ze iets tegen je had zonder dat je daar iets aan kon doen. En zonder dat je wist waaróm ze een hekel aan je had. Net toen Skye aan Jamie’s hand trok om weg te gaan, kwam de tovenaar eraan. Skye fronste om zijn opmerking. ‘En…waarom zou je op ons letten?’ vroeg ze best bijdehand, ze kon er zoals Jamie beter niet op reageren en gewoon weglopen. Maar Hudwig ging voor hen staan. Skye begon wat sneller te ademen van angst. Hudwig deed een stap richting haar, maar Jamie ging weer voor haar staan. En achter haar stond Charlize. Skye kreeg haast een paniekaanval omdat ze zo bang was dat door haar grote mond naar de heks zij én Jamie afgemaakt zouden worden. Dan was deze avond hierheen komen de grootste – en laatste – fout van haar leven. Hudwig was best een intimiderend iemand en hij wist precies hoe hij mensen bang kon maken, maar Jamie liet zich niet uit de weg slaan. Sterker nog, Hudwig sprong vanuit het niets drie meter ver weg. Ze keek verbaasd. Skye was er zeker van dat zij het niet deed, maar wel dat het bloedsturen was. Eerst was ze er nog niet zeker van, maar toen Charlize Jamie beetpakte, kon Hudwig zich pas weer verplaatsen. Skye wist het zeker, Jamie was net als zij een bloedstuurder. ‘Jamie?’ Ze realiseerde zich dat ze hier maar beter niet op dit moment over kon beginnen. Hij trok haar met zich mee zo snel hij kon en ze sputterde geen moment tegen. ‘Wat was dat? Wat deed je bij Hudwig?’ stamelde ze, in de hoop dat hij er niet over zou liegen, want ze wist namelijk al helemaal zeker dat hij bloed kon sturen. Ze drukte haar lippen op zijn kaak toen hij zijn excuses zo aanbood. ‘Niet zeggen dat het je spijt. Dat was juist het liefste wat iemand ooit voor me gedaan had.’ Ze gaf een zacht kneepje in zijn handen toen hij zo lief door bleef praten. ‘Ik laat jou ook niks overkomen.’ Ze zou het zichzelf nooit vergeven als hem wat overkwam waar ze iets tegen kon doen. Ze kneep zijn hand fijn toen ze Hudwig’s stem hoorde. Ze draaide zich om. Ze was al bang voor Hudwig, laat staan Charlize. Zij was nog een stuk enger. ‘Hou op,’ siste ze toen ze haar probeerden aan te raken. Ze trok Jamie naar zich toe. ‘Wat…bedoelen jullie?’ vroeg ze zachtjes. Maar toen voelde ze het. Ze hadden hun handen aan elkaar vast laten plakken. Skye keek hen aan. ‘Wat hebben we jullie misdaan?!’ riep ze. Door dat geroep kwamen er meteen mensen bij staan. De tovenaar en de heks keken haar vernietigend aan. Dat was mischien wel hun enige zwakte; ze werden constant in de gaten gehouden. ‘Kom, Jamie.’ Ze hoefde geen moeite doen om hem mee te trekken, ze zaten aan elkaar vast. Ze ging naar buiten en keek naar hun handen. ‘Hoe…moeten we dit doen?’ Het lukte haar echt niet om haar hand uit de zijne te krijgen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: [RS] Snow White Story.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
[RS] Snow White Story.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Esmerald Snow//Winter

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Sunset :: RolePlayGame :: Spellen.-
Ga naar: