Sunset

RPG
 
IndexRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Prince & Princess.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
King
Admin
avatar

Aantal berichten : 123
Registratiedatum : 14-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : World.

BerichtOnderwerp: Prince & Princess.    zo apr 01, 2012 6:45 am

Terug naar boven Ga naar beneden
http://sunset.actieforum.com
King
Admin
avatar

Aantal berichten : 123
Registratiedatum : 14-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : World.

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    zo apr 01, 2012 6:50 am



Prins Jamie.

Hij ving de muskusachtige geur meteen op toen hij uit zijn kasteel liep, het was een geur waar Jamie maar geen genoeg van kreeg. Het was de enige geur waarbij Jamie zich thuis voelde. Het deed hem denken aan hoe hij vroeger met zijn vijf broertjes speelde in vrede. Toen er nog vrede was. Zijn kasteel stond midden in het bos, de perfecte plek voor Jamie. Door het bos ging muziek heen, zijn muziek. In zijn dorp hoorde je de hele dag muziek. Je hoorde zijn stem galmen door de wind. Soms klonken er alleen toonhoogtens, soms zong hij woorden. ~ Beetje zoals Woods van Bon Iver, alleen dan Justins stem. ~ Zijn dorp was een van de beste dorpen die er bestonden. De mensen waren zó lief, als je chagrijnig was kon je verbannen worden uit het dorp en moest je een dag door het bos lopen om rustig te worden en gelukkig. Jamie's leven draaide om gelukkig worden. Hij was alleen gelukkig als mensen om hem heen gelukkig waren. "Majesteit! Majesteit!" Een van zijn dienaren rende op hem af met een brief in zijn hand. "Er is een brief van uw vader binnen gekomen!" Jamie stond met zijn rug nog naar de dienaar toe. Meteen stopte de dienaar en ging op zijn knieen. Want als prins Jamie zich niet naar je omdraaide betekende dat simpel je bek moest houden want je verstoorde zijn rust. "Oh pardon." De dienaar keek met een gebogen hoofd naar het gras. 'Lees hem voor.' Zei Jamie terwijl hij naar de blauwe lucht tuurde die tussen de bladeren van de bomen te zien was. De dienaar was verbaasd en stotterde een beetje, "Oh maar majesteit, weet u dat zeker? Het is een persoonlijke brief." Jamie droeg nog eens op, 'Lees hem voor.' Zijn stem was anders dan andere normale mensen. De koninklijke familie stond bekend om hun prachtige stemmen, het was allemaal zo zuiver. "Lieve Jamie,
Gefeliciteerd met je achthonderdste verjaardag, weer achttien! Zoals je misschien weet is achthonderd het getal wanneer je moet gaan trouwen. Ik hoopte eerlijk gezegd al dat je een leuk meisje had gevonden. Maar er zijn nog steeds roddels dat je niemand binnen laat. Zijn er soms geen knappe vrouwen? Vast wel, niet zo kieskeurig zijn. Ik wil graag dat je volgende week zondag, dus over zeven dag met je verloofde komt eten.
Groetjes van je vader en moeder." Jamie's mondhoeken schoten omhoog. De dienaar was stil terwijl Jamie zich omdraaide. Hij keek een beetje alsof hij een spook had gezien. Er was een lange stilte, maar Jamie genoot gewoon van de geluiden uit het bos. "Emh, majesteit. Maakt u zich geen zorgen?" Jamie opende zijn ogen en keek de dienaar lief aan. 'Waarover?' Vroeg Jamie alsof de dienaar nooit had voor gelezen. "Nou eh... U weet toch wat er met uw broer is gebeurt toen hij niet op kwam dagen met een vrouw?" Jamie liet zich naar achteren vallen in het lange gras. Hij sloot zijn ogen weer en rook weer die lekkere muskus geur. 'Wat vind jij hier van? Vind je het een mogelijke of een onmogelijke opdracht?' De dienaar, die waarschijnlijk gister was aangenomen keek naar Jamie's gezicht. Dit was zijn eerste gesprek met de prins, weinig mensen hadden tegen de prins gesproken. En nu vroeg de prins om zijn mening. De dienaar was een tijdje stil en fluisterde haast, "Voor mij zou dat een onmogelijke opdracht zijn, maar voor u... Welk meisje droomt er nou niet van om met u te trouwen?" Jamie's lieve glimlach ging van zijn gezicht. 'Waar haal ik zo'n leuk meisje vandaan?' Vroeg Jamie weer rustig. De dienaar keek nogal paniekerig om zich heen. "Ik denk dat u moet gaan zoeken, door het hele dorp heen." Jamie kwam overeind, zijn witte kleding was zoals gewoonlijk vies, maar dat maakte hem niet onverzorgd. 'Wees eens eerlijk, loopt er in dit dorp een meisje rond die mij verdient?' De dienaar keek weg. 'Jij moet het weten, gister woonde je nog tussen de mensen.' De dienaar voelde zich aangevallen en gaf toe. "Nee majesteit. Er loopt geen meisje rond." Jamie stond op en leunde meteen tegen een boom. 'Dus is deze opdracht mogelijk of onmogelijk binnen zeven dagen?' De dienaar knikte langzaam van nee. "Nee majesteit." Jamie liep op de dienaar af. 'Je heb tot zes uur de tijd en dan staat er een beeldschoon meisje voor me die mij verdient.' De dienaar slikte en werd rood. Voordat de dienaar nog iets kon zeggen zei Jamie. 'De tijd tikt, neem maar een paard en zoek haar.' De dienaar rende weg.
Melvin. ~ 'HELP ME! HELP! GEEF ME EEN PAARD!' Melvin trok een van de zwarte paarden los die aan een balk stond. "Wat is er?" Vroeg een van de andere dienaren. 'Voor zes uur moet ik een vrouw voor de prins hebben, een beeldschone die hij verdient maar er loopt er natuurlijk geen in het dorp!' De dienaar keek hem geschrokken aan, maar net alsof god hun had gehoord sloegen de deuren van de stallen open en liepen een paar ridders met een meisje. "Ze liep buiten het terrein, ze hoort hier niet. Wat moeten we met der doen...?" Begon een van de ridders. Melvin keek naar lange zwarte krullende haren, een haast kapot gescheurd hempje en een wijde broek omdat er geen andere was. Ze liep op der blote voeten omdat ze geen sokken of schoenen was en te arm was om dat te betalen, of ze was een zwerver. 'Laat der gezicht eens zien,' Zei Melvin geïnteresseerd. De ridder fronste en haalde haar lange haren voor der gezicht weg. Het was stil, een lange tijd. Het enige wat je hoorde was de kalme stem van Jamie. De andere dienaar begon uit te leggen over dat Melvin van prins Jamie een meisje moest vinden en de ridders begrepen meteen deze hint. 'Ze is perfect, maar... Ze lijkt net een zwerver. Ze moet in bad, der benen geschoren! Alles moet schoon aan der zijn.' De ridders keken naar het vieze meisje, maar je zag duidelijk hoe beeldschoon zij zou kunnen zijn. Melvin nam der voorzichtig over, hij stond in een net pak, en hield het dunne armpje van het meisje af. Melvin keek der onder zoekend aan en pakte der gezicht vast om te kijken of ze mooie lippen had, ogen, neus. Maar hij fout geen fouten. 'Meisje, als je geluk heb, en ik dus ook. Ben jij de prinses binnenkort. Ken je prins Jamie?' Ze zag er vermagerd uit en kwam niet uit dit dorp, misschien had ze geleefd in Jamie's land. Maar kennen zou ze hem niet. "Wat is dat?" Klonk er ineen een stem. Alle ridders begonnen te buigen en de dienaren. Melvin stond nog overeind. Hij merkte dat het meisje ieder moment kon doorbreken, ze voelde zo zwak, zo mager. De prins zag waarschijnlijk niet dat ze een mens was omdat ze in elkaar gedoken stond. 'Het meisje, majesteit.' Jamie keek fronsend. Hij kwam langzaam naar hun toegelopen. "Het meisje? Waarom ziet het meisje er zo onverzorgd uit? Waarvan is ze? Bakker, slager?" Melvin keek een beetje weg. 'Ze is van de natuur meneer, ze woont hier niet. De ridders vonden haar buiten het dorp.' Jamie stond naast Melvin. "Laat der eens zien." Zei Jamie zacht. Melvin hield haar hoofd weer omhoog omdat ze zelf de kracht er waarschijnlijk niet voor had. Hij deed der haren aan de kant zodat Jamie der gezicht goed kon zien. Jamie was stil, Melvin keek langzaam naar Jamie's gezicht. Hij keek met grote ogen haar aan. Hij durfde der niet aan te raken, dat zag je. Hij wou namelijk met ze vingers iets bij der gezicht doen maar hij trok ze terug. 'Z..ze bijt niet.' Het was haast zielig, het meisje leek wel bijna dood en hun stonden te kijken of ze knap was. Jamie wou der graag aanraken, maar hij was bang dat ze dat niet leuk vond, niet omdat hij vies van der was. Melvin keek naar Jamie's vingers die voorzichtig langs der slaap over der wangen gleden en uiteindelijk der lippen aanraakte. Jamie deed ineen een stap achteruit. Hij had een rood hoofd. 'Heeft u eigenlijk wel een een meisje gekus... Oh dat mag ik niet eens vragen.' Melvin kon zich zelf wel voor z'n kop slaan. Jamie keek Melvin kort aan en mompelde, "Geef der een beetje eten en drinken, stop der in bad, maak der helemaal schoon, geef der nieuwe kleding. Over twee uur wil ik der aan de etens tafel zien." Melvin glimlachte breed en tilde het meisje op omdat ze haast niet kon lopen. Hij bracht der naar Leonie.
Leonie. ~ Ze was het enige meisje in huis, de enige vrouw. Ze was inmiddels namelijk alweer 32. En nu kreeg ze ineens een verhongerd meisje in der armen. Ze rende ermee naar boven want zwaar was ze niet. Had haar op de tafel in de badkamer gezet en had wat broodjes voor der en liet haar die eten. 'Zo meisje, ik ben Leonie. Je heb over twee uur een date met de prins. Je heb super veel geluk dat hij je wou! Kieskeurig dat die jongen is... Ik ga je even uitkleden en in bad doen, eet ondertussen maar lekker verder.' Leone trok der shirt over der hoofd heen en gooide die direct weg. Ze deed ook der broek en der onderbroek uit en gooide die ook weg. Het meisje had natuurlijk overal wel een beetje haar, maar veel ook niet. Leonie had het bad aangezet en tilde het meisje in bad. Toen ze erin lag begon Leonie te scrobben en te boenen. Ze haalde alle haren weg op de plaatsen waar ze die niet moest hebben (XDDDD) misschien ongemakkelijk voor het meisje, maar het moest. Ze moest wel drie keer het bad verschonen en haar haar(hoofdhaar XDDD) moest extra goed gewassen worden. Ze werd helemaal met shampoo en andere lekker soort ruikende spullen vol gestopt. Uiteindelijk toen ze helemaal schoon was werd ze uit bad getild en droog gemaakt. 'Vertel eens, wat is je naam?' Leonie kamde der haren en deed zelfs nog der wenkbrauwen. Leonie controleerde het meisje goed op alles, luizen, wat dan ook. Maar ze was wel schoon daarin. Haar tanden werden gepoetst en een van de homo bediendes ging der opmaken terwijl Leonie der nieuwe kleding aantrok, een witte jurk. Ze was binnen een korte tijd omgetoverd tot een prinses. "Lieverd, ik snap dat je uit de wildernis komt enzooo, maar prins Jamie niet. Eet je eten met mes en vork, voor het geval je niet weet wat dat is, die zilvere dingen naast je bord straks. Eet netjes, niet smakken of met mond open eten. En probeer niet meteen alles op te eten wat je voor je heb. Drink rustig aan de wijn anders word je nog een drooonken ofzoo." Sprak de man nogal gay uit XDDDD. Leonie wist zelf ook niet of het meisje wel ooit met mes en vork had gegeten en of ze altijd in de wildernis had geleefd of gewoon ook in een huis.
Na een tijdje was ze opgemaakt en wel en kwam Melvin der ophalen. Melvin. ~ 'Perfect, perfect! Je bent prachtig meisje, echt prachtig! Ik krijg nog eens promotie! Wauw!' Melvin pakte der vast en nam der voorzichtig mee naar beneden al was ze nog steeds zwak. Hij liep naar de eetzaal, Jamie zat klaar nogal zenuwachtig te wachten. "Is ze der?" Vroeg hij helemaal zenuwachtig en keek weg toen hij der zag omdat hij helemaal rood werd. Jamie had Melvin verteld dat hij erbij moest blijven zitten, aangezien hij had verteld dat hij nogal verlegen kan worden. Jamie had nog nooit met een meisje gehad, bevriend of wat dan ook. Er was maar een vrouw in het huis en dat was Leonie. Jamie had totaal geen verstand van meisjes. Dus Melvin moest wel helpen. Melvin liet het meisje zitten tegen over Jamie en zelf ging hij naast Jamie zitten. Naast de prins eten. 'En, vind u der niet prachtig majesteit?' Vroeg Melvin opgewekt. Jamie knikte alleen bescheiden van ja en keek naar ze bord. Melvin gaf hem zo een tik onder tafel. Jamie had wel door dat hij het tegen het meisje moest zeggen, "Wat..emh.. Benne.. j-je..." Jamie klapte helemaal in en het was haast niet te verstaan. "M,.mmooi." Melvin glimlachte toen dat er eindelijk uit kwam. Jamie glunderde helemaal dat hij het goed gedaan had. "Je.. Ehh.. Mag wel., gaan..ehmm., eten." Er stonden grootste gerechten voor der neus. Melvin vond dit helemaal geweldig en nam ook wat te eten, 'Vraag zo maar of ze het lekker vind en wat der naam is.' Jamie knikte en zat nog helemaal in ze verlegen waan.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://sunset.actieforum.com
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    zo apr 01, 2012 9:07 am



Alana.

Hoe lang liep ze hier al? Skye had de keren dat de zon op en onder ging niet geteld. Er was niets meer waar ze aandacht aan besteedde, behalve aan overleving. Voor haar voelde het alsof ze al jaren had rondgelopen, al wist ze dat het niet meer dan een week kon zijn dat ze hier dwaalde. Waar dwaalde? Skye wist het niet. Van waar zij vandaan kwam, kende ze alle plekken uit haar broekzak. Dat was dus een teken voor haar dat ze op een plek was ver van waar zij vandaan kwam. Want hier had ze geen flauw idee waar ze was. Ze was vies, hongerig, zwak en het ergste; leeg. Ze had geen toekomstbeeld meer. Alana kwam uit Spanje, met haar zigeunervolk. Zigeuners hadden geen goede naam, het waren eigenlijk gewoon rondtrekkende mensen. Als ze een plek vonden waar ze wisten dat er wat te verdienen was, bleven ze daar even. Begonnen de lokale dorpelingen zich aan hen te ergeren, trokken ze weer verder. Ze waren zo ongeveer met z'n dertigen, allemaal andere zigeunerfamilies maar iedereen kende elkaar. Alana kwam uit de rijkste zigeunerfamilie, ze was het knapste meisje uit de groep waar ze mee rondtrokken. Zij verdiende dan ook het meeste geld. De mannen waren handelaren en handelden op markten in duistere steegjes. De oudere vrouwen maakten spullen en producten die de kinderen dan verkochtten aan de dorpelingen. Dan waren er nog de tienerjongens- en meiden. De tienerjongens hielpen mee met de mannen die handelden, de tienermeiden - waaronder Alana - dansten en maakten vaak muziek, in de hoop dat de dorpelingen hen geld schonken. Ook verleidden ze vaak de jongens in het dorp en steelden dan uiteindelijk van hun. Zigeuners waren sluw volk, want ze waren knap en maakten daar gebruik van. Ze waren slim en verhandelden daarom de meest simpele dingen voor veel geld in ruil. Dorpelingen die al van zigeuners afwisten, moesten niets van ze hebben. Het was niet voor niks dat de groep waar Alana mee reisde eerst uit zo'n zestig mensen bestond en nu alleen nog maar afnam. Zigeuners namen risico's en werden daarmee vervolgd en gedood. Het was een volk dat heel liefdevol kon zijn, zolang ze er maar geld voor kregen.
Alana zakte door haar knieën, lopen kon ze écht niet meer. Normale mensen hadden al na twee dagen opgegeven, maar Alana was nooit gestopt met lopen afgezien van de nachten dat ze sliep. Zigeuners waren doorzetters, zelfs al waren ze zwak. Ze lag op de grond in elkaar gedoken, haar ogen vielen steeds dicht maar ze wist ze open te houden. Hou ze open, Alana, zei ze tegen zichzelf in haar hoofd. Er zullen betere tijden komen. Ze dacht na over hoe ze hier was gekomen. Alana was de mooiste dochter van haar vader en daarmee ook het lieverdje. Want zij verdiende het meeste geld voor de groep, voor de familie. Ze werd door iedereen perfect behandeld. Toch werd ze op een gegeven moment niet gelukkig. Haar vader had haar uitgehuwelijkt aan Juanito, de jongen die het meeste verdiende in de groep. Iedereen zag dat aankomen, ook zij. Maar ze wilde het niet. Ze vond een andere jongen in de groep leuk, Teyo. Hij was net als Juanito een knappe jongen, maar hij viel altijd buiten de boot. Zelfs in zijn eigen familie werd hij altijd weggecijferd door zijn broertjes, zusjes, vader en moeder. Alana was eigenlijk de enige wie écht oog voor hem had. Toen Teyo te horen had gekregen dat ze werd uitgehuwelijkt aan Juanito, zei hij dat hij zich erbij neer zou leggen. Hij zei dat het een traditie was en hij dat zou accepteren. "Jij en ik wisten allebei dat dit niet lang zou duren," vertelde hij haar. "Jij bent alles, ik ben niets." De volgende morgen nadat hij dat gezegd had, vond zijn broer hem. Hij probeerde zich op te hangen aan een boom, maar Teyo kon nog gered worden. Zijn vader vond dat Teyo zich ten schande had gemaakt. In het zigeunervolk, de Roma, was het een zonde als je zelfmoord pleegde. En Teyo deed een poging. Hij werd verbannen, hij mocht niet meer met de groep meegaan. Alana werd die morgen pas wakker na dat allemaal gebeurde en toen ze hoorde dat Teyo was verbannen, was hij al weg. Ze begon te huilen, te bidden, te krijsen. Ze kon niet geloven dat de groep hem dat aan kon hebben gedaan en dat Teyo zich van kant probeerde te maken. Hij vond zichzelf gewoon niets waard. Alana besloot toen om ook weg te gaan. Mensen renden nog achter haar aan, maar ze was sneller en had meer uithoudingsvermogen. Alle mensen wie ze tegenkwam, vroeg ze of ze een jongen hadden gezien met zwart haar en zo werd ze de weg geleid richting Teyo. Maar ja, nu nog steeds had ze hem niet gevonden. En ze wist dat ze hem ook niet meer zou gaan vinden ook. Wie weet had hij allang zelfmoord gepleegd. Alana had al wat ze wilde, ze zou niet meer hoeven trouwen met Juanito.
Waarom stond ze zonder moeite ineens op? Was er ineens een kracht die haar zei dat ze verder moest gaan? Ze probeerde haar hoofd omhoog te houden, maar het lukte nauwelijks. Ze zag dat mensen haar armen hadden beetgepakt. Wie waren het? Ze probeerde zich los te wurmen, maar ze wist dat dat tevergeefs was. Hoe kon zij in deze staat tegen deze mensen op? Ze liet zich meegesleept worden. Ze kreeg door dat ze een kasteel ingebracht werd. Richting de stallen. Allemaal geroezemoes hoorde ze, maar niks drong geheel tot haar door. 'Laat...me los,' zei ze schor. Een jongen die dichtbij haar stond begon tegen haar te praten. Maar ze bleef zwijgen. Ze begreep niet eens waar hij het over had en wie hij was. Haar hoofd werd weer omhoog geheven toen er iemand binnenkwam. Dit keer werd haar blik helderder. Alsof er een soort engel binnenliep, begon ze ineens liefjes te glimlachen. Hij keek haar met grote ogen aan, alsof het liefde op het eerste gezicht was zei ze: 'Te amo.' Ze sprak niet vaak meer Spaans, want dat was heel de groep eigenlijk verleerd. Maar het was haar moedertaal en als haar ouders ook ruzie hadden, begonnen ze in het Spaans tegen elkaar te praten omdat dat bozer overkwam. XDDDD En toen zakte ze in elkaar, ze was niet flauwgevallen maar gewoon in slaap gevallen, ze was oververmoeid.
Toen ze weer wakker werd, lag ze op een tafel die stond in waarschijnlijk de mooiste kamer waar ze ooit geweest was. En dit was dan nog pas de 'badkamer'. Alana woonde zelf in een woonwagen waar ze mee rondtrokken van dorp naar dorp. Dit had ze nog nooit gezien. Alles was van goud. Pas toen ze een vrouwenstem hoorde, kreeg ze door dat ze niet de enige in de ruimte was. 'Wacht....wat?' Ze keek haar met een schaapachtige blik aan. Toen wierp ze haar blik op het eten wat voor haar klaar stond. Voorzichtig pakte ze een broodje en schrokte het vervolgens helemaal op XDDDD. 'P-prins?' Nu pas drong alles weer een beetje tot haar door. 'Nee, nee.' Ze stond op van de tafel en wilde weglopen, maar de vrouw nam haar mee naar het bad en trok haar kleren uit. 'Nee, ik wil...ik móét gaan.' Ze ging in bad, ze begreep er niets van. 'Is er een...prins die mij wil...ontmoeten?' Haar ogen werden groter. 'Was dat die engel die ik zag?' Ze schudde haar hoofd, dit kon niet waar zijn. 'Ik ga niet naar hem toe.' Echt ineens begon ze koppig te worden, de koppige zigeunerkant kwam bij haar naar boven. 'Ik ben hier zomaar naartoe gebracht, al heb ik geen flauw idee waarom. En nu ineens word ik door een prins gekozen?' Ze werd gelukkig wel weer wat spraakzamer, wat levendiger. Ze vond het maar raar dat die vrouw haar hele lichaam aanraakte en...van alles scheerde. X'DDDDD Maar ze zei er verder niets op. 'Mevrouw, ik...heb totaal geen verstand van...adellijke mensen. Ik heb nog nooit met iemand van adel gesproken, dus ik snap dit niet.' Ze kon niet ontkennen dat ze ervan genoot om zo behandeld te worden, lekker in een warm bad na weken te hebben rondgedwaald in bossen en weides en wegen. 'M-m-mijn naam?' Ze keek naar haar voeten die ze had opgetrokken in de badkuip. 'Alana. Er is een fout gemaakt, ik ben een zigeunerin. Een prins kán niet mij kiezen, ik ben niet eens een dorpeling. Ik heb totaal geen status, helemaal niets. Alleen een slechte reputatie, omdat ik jongemannen verleid om geld van ze te pikken.' Eerlijk was ze nu wel. Vervolgens werd ze uit bad gehaald en door een ander iemand verzorgd. 'Oh, dus ik moet me netjes gaan gedragen om gekozen te worden?' Dan zou ze dus extra vies gaan eten X'DDDDD. 'Sorry, maar... Ik was op zoek naar de jongen die ik...leuk vond. En nu ineens werd ik hiernaartoe gebracht. Ik ga niet. Trouwen. Met. Die. Prins.' Ze deed er nogal duidelijk over. Ze kreeg helemaal een jurk aan en alles XDDD. Ze werd door een andere man weer mee opgehaald naar een soort eetzaal waar die engel van net zat. Het was overduidelijk een prins, want hij zag er tienduizend keer beter uit dan de rest hier in dit kasteel. Hij keek tot haar verbazing een beetje verlegen, of een soort combinatie van verlegen en zenuwachtig. Misschien was de situatie waar Alana in verkeerde dan toch niet zo erg als het leek; ze kon misschien wel heel gemakkelijk het kasteel uitglippen. Melvin liet haar zitten op een stoel, die waarschijnlijk nog meer kostte dan alles wat de groep bezat waar Alana eerst in zat. Het voelde een beetje als een droom dat ze hier nu ineens zat, tegenover de - op de koning na - belangrijkste persoon van dit gebied. 'Ik heb weleens over u gehoord,' begon ze zachtjes te praten. 'Ik leefde toen langs de rand van een stad waar ik tijdelijk verbleef. Midden in de nacht werd de stad platgebrand door ridders van uw vader.' Nu pas begon Alana door te krijgen dat dit de zoon was van de machtigste man waar ze ooit van gehoord had. Het was een koning die regeerde in een centraal punt en zijn legers steeds meer het land lieten uitbreiden door steden af te branden, zo veroverden ze gebieden. En zijn land werd dus steeds groter. Alana keek met een lieve glimlach naar haar glanzende bord, waar ze zichzelf in kon zien, toen hij zei dat ze er mooi uitzag. 'Dankuwel.' Ze bleef hem aanspreken met u, wat een gewoonte was als je tegen een hogere macht sprak. Alana was dat niet gewend, maar ze wist wel dat dat moest. 'Ik weet nu zo ongeveer wel waarom ik hier ben, maar...ik kom uit een zigeunerfamilie. Ik ben nog minder dan een dorpeling, ik verdien u echt niet.' Ze keek weer op en keek hem diep in zijn ogen aan, al zaten ze best ver van elkaar omdat de tafel zo lang en breed was. 'En u kúnt mij niet kiezen, want ik liep gewoon als een vrij persoon rond.' Een soort ambtenaar kwam de eetzaal binnen gelopen en boog voor de prins. Hij keek Alana aan. "Uw gekozen prinses, neem ik aan?" De ambtenaar kuste de hand van Alana en boog ook voor haar. Alana keek echt heel verbaasd, dit was iets wat iemand nog nooit had gedaan. XDDD "U heeft een goede keus gemaakt, mijnheer," preekte die man helemaal netjes. "Uw ouders zullen blij zijn om te horen dat u eindelijk uw keuze heeft gemaakt. Ze zullen zich vast verheugen op de ontmoeting." De ambtenaar wilde weglopen, maar Alana pakte hem bij zijn mouw beet. XDDD Die man keek helemaal verbluft. 'Meneer, ik wil niet gekozen worden. Ik wil hier weer weg, dit was mijn keus niet.' De ambtenaar trok zijn mouw weer terug en trok 'm weer netjes glad. "Maar juffrouw, u maakt de dienst hier niet uit. Prins Jamie mag beslissingen maken, zijn wil is wet. Er is een wet die zegt dat alle mensen binnen het gebied van de koning moeten gehoorzamen aan zijn familie." Alana fronste. 'En als ik nu weiger?' De man begon een beetje stom te glimlachen en keek naar de prins met een veelzeggende blik. Toen liep hij de eetzaal weer uit, al buigend. Alana sloeg haar armen over elkaar en keek Jamie boos aan. 'En als ik nu weiger?' herhaalde ze haar vraag, maar een beetje bozer. Het was een tijd stil. Toen begon Melvin weer te praten. "Waarom zou je weigeren? Het is een voorrecht om gekozen te worden door een prins. Jij bent een zielige zigeuner en hij is een prins die het meeste geld bezit van dit rijk. Wees blij dat het geen lelijke, oude prins is die je heeft gekozen. Want ook dan had je moeten gehoorzamen." Alana schoof het eten weg, ze protesteerde. 'Ik heb geen trek.' Melvin sloeg zijn hand tegen zijn voorhoofd en begon weer in de stress te schieten. Want als Alana ook zo zou doen in bijzijn van Jamie's ouders, zou het over zijn met Jamie en daarmee ook met Melvin. "Alsjeblieft, ik wil niet in de problemen komen..." zei hij zachtjes, in de hoop dat alleen Alana het zou horen. Maar dat was onzin, want hij zat dichter bij prins Jamie dan bij Alana. 'Ik hoef geen prinses te worden, ik wil gewoon vrij kunnen zijn. Deze prins mag dan wel super knap zijn, maar er moet meer achter zitten. En dat hij mij heeft uitgekozen om m'n uiterlijk zegt voor mij al genoeg dat hij me niet hoeft als ik er niet zo uitzie.' Melvin begon meteen bij Jamie te jammeren: "Duizendmaal excuses dat ik u dit meisje heb gebracht, we zullen een nieuwe voor u zoeken en dit meisje in het gevang zetten. Alles zal goedkomen prins Jamie, ik zal er persoonlijk voor zorgen dat er een geschikt meisje voor in de plaats komt..." Alana bleef gewoon koppig zitten zonder nog haar gedachten bij te draaien. Zo'n makkelijk meisje was het niet. Sterker nog, ze was bijna nooit snel tevreden over iets. Ze hoefde niet in rijkdom te leven, als ze maar werd genomen voor wie ze was. En natuurlijk kon ze nu de makkelijke weg kiezen, trouwen met een prins die rijk was en ook nog eens super knap. Alsof zij zich niet aangetrokken tot zijn uiterlijk voelde. Maar ze had het idee dat hij alleen om haar uiterlijk ging en daar hoefde ze niets van te hebben.


Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    di apr 03, 2012 12:42 am

Hij keek der met grote ogen aan toen ze zei dat ze wel van hem had gehoord. Net toen hij dacht te kunnen glimlachen vertelde zij over zijn vaders en zijn ridders. Hij durfde geen woord te zeggen en hij had met kijken moeite. Hij glimlachte even toen ze dankuwel zei. Niet dat .. Ze u moest zeggen. Maar hij keek alleen maar een beetje weg de hele tijd. Hij keek meteen op toen ze zei dat ze uit een zigeunerfamilie kwam. Dat moest zijn vader niet weten, dat was wel het laagste waarmee hij kon gaan trouwen. Daarom was ze natuurlijk zo mooi en vonden ze haar zo. Hij zat een beetje aan ze mouw te frunniken toen ze zei dat ze hem niet verdiende. Melvin kreeg een beetje medelijden met Jamie die zo verlegen zat te doen. "Is dat erg majesteit?" Jamie schudden zijn hoofd van nee maar haalde zijn schouders op. Hij leek net een verlegen jongetje. "Majesteit?" Melvin tikte hem aan, Jamie keek hem aan, "Is dat erg?" Melvin wou dat hij sprak. 'Me vader mag het alleen niet weten, maar ik vind...het niet erg.' Melvin keek hem fronsend aan. "Maar majesteit, ze is lager dan wie dan ook?" Hij haalde ze schouders op en zat zich weer te verstoppen. Melvin zuchtte diep. Jamie keek der kort aan toen ze zei dat ze hem niet kon kiezen, 'Ze mag me wel met je aanspreken..' Melvin keek nogal verbaasd en beledigd omdat hij dat niet mocht. "Hij wilt dat je hem aanspreekt met je en geen u." Het klonk nogal als een bevel. 'Mag.' Zei Jamie nog net aan verstaanbaar. Melvin vond dit niet leuk, nu had ze ook nog eens keuze. De ambtenaar die binnen kwam liet Jamie wel even breed glimlachen dat hij een goeie had gekozen. Maar zijn glimlach ging weg. Ze wou niet? Jamie wist zich geen houding te geven. Ze wou hier weg? Jamie wou niet dat ze weg ging. 'Ze wilt me niet?' Hij had hier geen verstand van maar dat kwam wel binnen, Melvin keek meteen paniekerig. "M-maakt u zich geen zorgen.. Ze eh.. Is vast nog een beetje verbaasd van al dat eten." Dat was een slechte smoes. Melvin ging een gesprek met der aan, maar Jamie voelde zich er alleen maar kut van. Ze wou hem niet? Hoe kon dat nou weer? Hij werd gewoon afgewezen. Er werd best wel geruziet tussen hun twee. Jamie moést in actie komen. Hij kwam overeind stak een mes tussen de vingers van Melvin, dus die schrok zich alleen rot XDDD. 'G..g-geef me een kans, je blijft zes dagen sowieso hier. En over zeven dagen moet ik dus een verloofde hebben. Test me zes dagen uit en als je me niet leuk vind na zes dagen laat ik je gewoon gaan.' Melvin keek hem hoofdschuddend aan. "Maar majesteit, wat nou als ze zes dagen gewoon geniet van het eten en uw palijs en geld?" Jamie keek een beetje weer naar de tafel. Hij keek der aan en mompelde tegen haar. 'Dan maak je zes dagen gebruik van het eten en mijn geld. Maar je trekt wel zes dagen met mij op.' Melvin sloeg ze hand tegen ze voorhoofd aan. "MAJESTEIT. Ze gaat nu al nee zeggen, u weet niet eens hoe u tegen een meisje moet praten, en dan de laatste dag vertrekt ze. Heeft u een gebroken hart en dan word u volgende week zondag uit de familie gezet, HET IS EEN TE GROOT RISICO!" Jamie zat weer, Melvin had zo gelijk. Maar Melvin schreeuwde tegen hem. Hij stond nu echt voorschut voor het meisje. Hij schoof ze stoel naar achteren toe. Melvin was ook geschrokken van zich zelf, "Eh, majesteit, zo bedoelde ik het niet. Het is ..-" Jamie zei zacht, 'Zo bedoelde je het wel en het is ook zo, en zij heeft ook gelijk dat ze hier zit omdat ze knap is. Maar ik wil der alsnog leren kennen en dan...word ik maar uit de familie gezet.' Melvin beet op zijn lippen. Jamie liep van de tafel weg en liep naar Alana toe. Hij stond heel verlegen, hij zat aan ze shirt te frunniken. 'M..mag ik een kans van je..om je mij wel leuk ..te laten vinden? Als...die zin klopt.' Het was duidelijk dat Jamie geen sterke prins was, hij zou nooit konging kunnen worden. Gelukkig hoefde hij dat ook niet te worden, hij was namelijk de jongste. Het was eigenlijk gewoon een preuts sukkeltje in goeie kleding en een mooi lichaam. Hij wist namelijk echt niet hoe hij haar zou moeten versieren, zou moeten flirten, hij zou niet eens weten hoe hij der een goed complimentje moest geven. 'Ik ga me omkleden.' Hij liep snel de zaal uit naar boven. Melvin. ~ Hij keek naar hoe de prins de zaal verlaten. Melvin ging meteen naast Alana zitten. 'Oké eh, alsjeblieft. Alsjeblieft geef hem een kans. Hij zou nooit zomaar zo'n risico nemen. Hij gaat er echt niet vanuit dat je hem kiest. Want hij is namelijk super slecht met meisjes. Het enige 'meisje' vrouw die hij kent is Leonie, die vrouw die jou heeft gewassen en daar praat hij nooit mee. Hij is nogal in zich zelf getrokken, en probeer alsjeblieft.. Alsjeblieft hem.. Een kans te geven. Zondag moest hij van zijn vader een verloofde hebben, en als hij die niet heeft word hij uit de familie gezet. Maar ik merk heus wel aan hem dat hij je al leuk vind, en al is dat alleen om het uiterlijk. Hij wilt je leren kennen en hij wilt dat jij hem leert kennen, maak alsjeblieft geen gebruik van zijn geld. Want ik weet al dat hij al zijn geld aan je wilt geven al zou je alleen maar naar hem glimlachen. Ik dwing je niet om hem leuk te vinden, maar geef die jongen een kans...' Melvin keek der recht aan en keek geschrokken op toen Jamie binnen kwam lopen. Hij had echt van dat anti-rijke kleding aan. Soort van wit gelig lange mouwen shirt met bruine knoopjes, het liep als een v-hals en stopte al snel. Een normale spijkerbroek die elke jongen in het dorp aan zou kunnen hebben. Het was alleen zijn gezicht waarvan je zag dat hij wel een prins moest zijn. Jamie kon nu net in een boers gezinnetje. Hij had deze kleding net even te vaak aan, hij had teveel van deze kleding. Als hij deze kleding aan had betekende het dat hij de hele dag in zijn bos zou rond dwalen, alsof hij aan de drugs zat liep hij rond en liet zich overal neer vallen in het gras. Hij was dan echt zo'n jongetje die in de bomen lag. Met elk diertje contact maakte. Echt zo'n mega natuur mens. Jamie had allemaal mensen die het werk voor hem deden. Misschien was zijn interesse in dingen wel iets wat Alana leuk zou vinden. "Ga je mee naar de achtertuin?" Melvin glimlachte, 'Moet ik mee?' Anders zou Jamie namelijk niets anders doen dan voor zich uit kijken en verlegen doen. "Nee." Melvin keek verbaasd op. 'Weet.. Je dat zeker?' Jamie knikte van ja, nu ging Melvin hun zeker bespieden. Misschien was hij minder verlegen als hij alleen met haar was? Jamie. ~ Hij stak ze hand voorzichtig naar der uit in de hoop dat ze hem vast pakte. Maar ze zou zich er natuurlijk alleen mee omhoog trekken. Melvin begon snel af te ruimen, veel hadden ze ook niet gegeten. "Neem anders deze mee als ze nog veel honger krijgt." Melvin gaf zo'n vers gebakken stuk brood mee. Altijd als hij brood mee kreeg ging hij dat serieus aan de diertjes in het bos voeren XDDDD. Hij pakte ook nog een stuk brood, 'Voor mij.' Zei hij glimlachend, dus niet. Melvin glimlachte en liet ze gaan. "Trouwens, Alana, als je denkt weg te kunnen rennen in dat bos, er staat een soort van ontzichtbare koepel, het doet veel pijn als je daar tegen aan knalt!" Jamie grinnikte wat verlegen en zei zacht, 'Je rent vast niet weg en ik weet waar de koepel zich bevind. Je kan hooguit verstoppertje spelen in de tuin.' Hij noemde het tuin, maar het was gewoon een bos. Er lippen hier en daar een hert, een paard, eekhoorns, hazen, van alles. Hij trok haar toch voorzichtig mee. Hij leek ook nu een stuk minder verlegen, gelukkig. Hij stotterde ook niet meer. 'Je moet dit niet aan Melvin of zo vertellen. Mensen krijgen een hart aanval als ze zien dat ik dit doe, het is namelijk hun schuld als ik ergens gewond lig..' Hij liep een beetje uit het zicht waar een groot paard beest stond, het had geen zadel, teugels of wat dan ook. Gewoon los. Hij sprong er best makkelijk op. Dit was dus de kant van Jamie die niemand kon, hij kon even boers en simpel zijn als welk ander mens dan ook. Hij hield met een hand de manen van het beest vast en de andere had hij de twee broden mee vast. 'Kom,' Zei hij speels. Het paard bleef simpel staan, straks niet meer. (ZE ZAT ER OP! Vind ik.) Toen ze met der jurk achter hem zat en hij het paard een keer aanspoorde galoppeerde het paard meteen kei hard weg, REN GALOP! (Oh gossie) Het beest ging tussen allemaal bomen heen, Jamie wou zo ver mogelijk zijn van de andere, 'Oke, ik heb dit nooit eerder gedaan met een ander, maar we gaan straks van hem afvallen, niet schrikken, want hij stopt namelijk niet met rennen tot je er af bent,' Zei hij al lachend, 'Hierzo!' De enige plek waar veel gras en mos was, hij deed snel ze been over de schoft van het paard heen en pakte haar goed vast, hij wist niet of zij regelmatig vroeger van paarden afsprong, maar daar zou hij snel genoeg achter komen. Hij sprong van het paard af en trok haar met zich mee. Hij belandde al lachend op het gras. Hij wist wel hoe hij van een beest moest afspringen zonder gewond te raken, het was minder moeilijk al je dacht. Dat al die domme paardrij kinderen dat nou niet konden. Hij lag op ze rug naar de bladeren te staren en had in beide handen het gras goed vast. En keek naar de boorden die allebei verspreid in het gras lagen, hij rook weer die heerlijke muskus geur en keek naar Alana. 'Je heb toch geen pijn hè?' Jamie was anders dan de andere prinsen. De andere prinsen waren druk bezig met meer land veroveren en oorlog voeren terwijl Jamie's gebied vol vrede was. Hij was een beetje de hele dag in het bos, meer niet. Jamie had een bepaalde blik in zijn ogen die weinig mensen begrepen. Ze vonden hem allemaal maar suf, hij gedroeg zich ook waardeloos bij zijn broers. Echt als een sukkeltje. Thuis leefde hij als hij alleen was. Hij deed dit al zijn hele leven. Hij dronk niet, had geen vrienden, deed geen fouten dingen. Hij was gewoon zich zelf en deed dingen die hij leuk vond.
Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    di apr 03, 2012 2:45 am




Alana.

Ze keek met een pijnlijke blik weg toen die dienaar - of wat het ook was - zei dat ze nog lager was dan wie dan ook. Zij zei het zelf ook over zichzelf, maar dat ze het van een ander moest horen was toch onaangenaam. Ze hield haar Spaanse temperament maar even in, ruzieën met die dienaar had geen zin. Daar hoefde ze haar tijd niet aan te besteden. De prins keek best onzeker, misschien had ze hem dan toch verkeerd ingeschat. Hij had veel macht, dus dacht Alana dat ze een grote mond te moeten hebben om hem te laten zien dat ze niet bang van hem was. Maar hij was er helemaal niet op uit om te laten zien hoeveel macht hij wel niet had. En dat liet Alana met een schuldgevoel achter. Ze liet zich voorover zakken en steunde met haar ellebogen op tafel, zodat ze haar hoofd in haar handen kon steunen. Ze zuchtte, hij wilde haar zes dagen hier houden. Zes dagen zonder op zoek te gaan naar waar ze naar zocht - al was ze haast vergeten waarom ze dat nog zou doen - kon ze wel mee leven. En het was interessant, zo leefde ze eens zoals vorsten leefden. De prins kwam op haar afgelopen. Ze keek hem diep in zijn ogen aan, ze probeerde te doorgronden of hij geen ondergrondse plannetjes had bij alles wat hij zei. Maar ze kon alleen maar zien dat hij meende wat hij zei. Hij sprak de waarheid, en daar was ze blij mee. Alana knikte. 'Ik vind het lief dat u-...je me die keus geeft.' Want eerlijk was eerlijk, ze had een veel gemenere jongen van adel kunnen treffen, hij was waarschijnlijk de liefste op de hele wereld. Want het stomme was, hij deed haar helemaal niet denken aan een prins. Zij werd ermee opgevoed dat adellijke mensen geen hart hadden, het ging hen om macht en alles daaromheen. Meer niet. Maar deze jongen leek hem alles behalve macht te schelen. Hij liep de zaal uit en de dienaar begon weer tegen Alana te praten. 'Weet je,' begon ze. 'Ik ben opgevoed om rijke mensen zoals Jamie te haten. Mijn vader walgde er altijd van, ook toen hij over ze praatte. Het enige wat die rijke mensen willen, is macht. En ze zullen er alles aan doen om daar maar een klein beetje meer van te krijgen. Maar ik zie niet aan Jamie dat hij...daar op uit is. Hij is...anders.' Jamie kwam de zaal weer binnen gelopen en Alana keek om. Hij stond daar in totaal andere kleren. Het waren dorpskleren, het was van betaalbaar stof gemaakt en niet al te netjes aan elkaar genaaid. Alana's mond viel een beetje open van verbazing, dit vond ze hem gek genoeg veel beter staan en daarmee voelde ze zich alleen nog maar meer tot hem aangetrokken. Ze knikte als antwoord op zijn vraag en pakte zijn hand zodat ze zich aan hem op kon trekken. Toen ze opstond, liet ze zijn hand niet los. 'Onzichtbare koepel?' Ze keek Jamie geschrokken aan. 'Jullie zorgen ook overal voor zodat mensen niet kunnen ontsnappen.' Ze liep met hem mee, maar het ging niet zo gemakkelijk met die zware jurk. Toen ze de tuin in liep, werd ze helemaal overspoeld met allemaal mooie dingen waar ze naar kon kijken. Deze plek rook naar Jamie. Of rook Jamie naar deze plek? Hoe dan ook, het was een lekkere geur. Het was een zonnige dag, alle kleuren waren fel; het gras wel intens groen, de rozen aan de struiken rood als bloed, de lucht hemelblauw. Nergens een wolkje te bekennen, alleen blauw en de felle zon. 'Ik snap dat je hier vaker komt,' zei ze zachtjes. Als zij haar hele leven in dat kasteel zou wonen, zou ze zich ook opgesloten voelen. Geen leuk gezelschap, elke dag hetzelfde moeten doen. Geen ouders die op je letten, maar tegelijkertijd kon je ook geen gekke dingen doen omdat alles je werd verboden. En dan was dit een plek waar je heen kon gaan om er even tussenuit te zijn. Jamie liep naar een paard toe, Alana schoot een beetje in de stress. 'Ik...weet niet of ik dat kan hoor.' Ze had nog nooit op een paard gezeten. Hij hielp haar omhoog, ze kon achter hem zitten. 'Als jij eraf valt, is het hun schuld. Maar als ik eraf val, is het jouw schuld,' grijnsde ze. Voorzichtig sloeg ze haar armen om zijn middel. Toen hij het paard aanspoorde, schoot hij in één keer vooruit. Alana hield haar armen stevig om Jamie heen, omdat ze bang was dat ze zou vallen. Zachtjes legde ze haar hoofd tegen zijn rug. Het was gewoon een slecht excuus om hem aan te raken. 'Vallen?! Ik hou me nu juist extra goed vast zodat ik niet val en dan wil je dat we ons gaan laten vallen?' Het idee alleen al dat ze zich straks zou laten vallen terwijl het paard in rengalop bleef gaan, liet haar huiveren. Toen hij "hierzo" zei, durfde ze niet. Hij liet zich gelukkig als eerste vallen en trok haar mee. Ze gilde toen ze terecht kwam in het mos, maar toen ze dan uiteindelijk lag, begon ze te lachen zoals alleen meisjes konden. Echt zo'n "hihi" lach. Ze lag op haar rug en keek naar de blauwe lucht. Haar handen legden ze op haar buik. Ze bleef maar lachen, haar haren waren nu helemaal door de war en er zaten stukjes mos in. Jamie's dienaren hadden zo hun best gedaan op haar haar en dan was het nu al verpest. Alana kon het niet schelen. Ze draaide haar hoofd een beetje naar Jamie om en ze stopte langzaam met lachen. Ze had niet verwacht nu al zoveel lol met hem te hebben. 'Nee hoor, jij ook niet?' Ze kon het antwoord al raden, tuurlijk had hij geen pijn. Dit was hij gewend. Opnieuw keek ze naar de lucht. 'Dus ik ben het eerste meisje waar je ooit mee gepraat hebt...' Daar stond ze even bij stil. Dat idee beviel haar wel. Daarmee voelde ze zich vereerd. 'Dat kan ik me niet voorstellen, want je ziet er veel te goed uit om niet aangesproken te worden tot meisjes.. Of komen er nooit meisjes over de vloer?' Ze zuchtte, ze dacht aan haar familie en de groep. Ze was zo hecht met hun en nu had ze hen verlaten voor een jongen waarvan ze al haast wist dat hij zich van kant had gemaakt. 'Heb je eigenlijk veel contact met je familie?'

Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    vr apr 06, 2012 12:02 am

Jamie.

Hij stond om het hoekje en hoorde Alana praten. Over dat ze mensen zoals Jamie moest haten. Alana en haar vader hadden gelijk, het enige wat ze woude was macht. Maar zo was Jamie niet, hij wist niet wat hij met de macht moest. Hij vond bange mensen helemaal niet leuk. Oorlog, dood. Hij haatte dat, dus hield hij het op zijn eigen land. Hij glimlachte, Alana had het door dat Jamie gelukkig niet zo was. Hij luisterde naar Alana's stem en kwam toen binnen. Haar reactie was... Hij had geen reactie verwacht, hij liep namelijk zo elke dag. Het was niet bijzonder voor hem. Hij raakte een beetje verlegen van haar reactie en stond een beetje ongemakkelijk. Melvin begon voor Jamie te praten, "Vind je zijn kleding mooi of lelijk zo?" Jamie keek der recht aan, maar snel keek hij weer ergens anders heen. Hij begon hevig te blozen toen ze zijn hand niet los liet. Ze hield hem gewoon vast? Hij hield der hand heel slap vast, voor het geval ze hem niet moest. Hij keek langzaam naar hun handen. Hij glimlachte voor zich uit. 'Nee, de koepel staat alleen om mijn tuin heen. Ik wil niet dat de dieren weg gaan en onbekende mensen door me tuin lopen.' Legde hij snel uit. Hij keek even naar der jurk, hij had geen kleding voor haar. Hij zag der niet echt lopen met zijn kleding. Hij keek even naar een haas wat snel vluchtte in het bos. Hij keek naar der reactie over de plek, hij schoot licht in de lach en knikte. 'Het is of het kasteel of de tuin, veel keuze heb ik ook niet.' Waar moest hij anders zijn, als hij binnen was, was hij in het kasteel, anders buiten. Hij keek der vragend aan toen ze zei dat ze niet wist of ze dat kon, 'Proberen te blijven zitten en hou je maar vast aan mij...als je dat wilt.' Hij glimlachte heel even en keek toen alweer weg. Hij grinnikte toen ze zei dat het zijn schuld was. 'Ik laat je er afvallen, dus het is sowieso mijn schuld.' Hij keek wat speels voor zich uit. Toen het beest begon te rennen was hij de hele tijd aan het glimlachen omdat ze hem vast hield. Toen legde ze ook nog een der hoofd tegen zijn rug aan. Hij was al verkocht. Hij wist wel dat als hier een foto werd van gemaakt het dorp boos zou zijn. De meiden vooral jaloers. Op een rare manier vonden de meiden uit het dorp hem leuk, terwijl hij zich maar een keer per jaar liet zien. Niet alleen uit zijn rijk, maar elk meisje onder de achttien was gek van Jamie. Alleen omdat hij knap was, hij zei voor de rest nooit wat. (Soort van middeleeuwen&toekomst tegelijk) Hij voelde zich helemaal warm terwijl zij hem vast hield. Hij schoot ook meteen in de lach toen ze bang was voor vallen. 'Vallen ja, sorry. Je mag me straks nog wel..een keer extra goed vasthouden.' Hij zei het best zacht, of ze het leuk vond wist hij namelijk niet. En hij wist niet echt of hij zo iets wel moest zeggen. Hij moest harder lachen toen ze gilde. Uiteindelijk lagen ze in het mos. Hij had nog nooit iemand echt mee genomen, of liet iemand mee doen. Dus ze moest wel speciaal zijn. Hij keek een tijdje naar de lucht en keek alsmaar via ze ooghoeken naar der gezicht. 'Nee, ik had best beter mogen na denken over dat... Je misschien gewond kon raken.' Zei hij nogal nadenkend, hij stond er ook serieus bij stil. Hij ging op ze buik liggen, het leek net of hij aan het slapen was ofzo. Hij had ze hoofd naar haar gedraait. Hij rook de frisse geur van het bos steeds, hij stopte ze neus zo in het mos en sloot ze ogen. Zijn ogen schoten open toen ze het had over dat zij het eerste meisje was waar hij ooit mee gepraat had. 'Als me moeder telt dan niet, anders wel.' Zei hij een beetje beschamend. Hij probeerde zich weer een beetje te verstoppen, maar dat lukte niet bepaald. Hij moest glimlachen toen ze zei dat ze zich het niet kon voorstellen van wegen ze uiterlijk. 'Er komen nooit meisjes hier,.' Zei hij zacht, net alsof het verboden terein voor ze was XDDD. Hij kwam overeind en pakte een brood was en maakte hem kapot, voorzichtig nam hij was stukjes van het brood en at er een zelf op, hij gooide ook wat naar een boom toe. 'Mijn familie...?' Hij keek even naar de grond, 'Ik zie ze met.. Kerst, nieuwjaar, pasen, 12 juni, 30 october, 4 februari. En alle verjaardagen.' Hij wist precies wanneer. 'Ik zie ze dus opzich best vaak, maar... Ik hoor er niet echt bij. Al mijn broers zijn heel erg... Bezig met prins zijn, plaatsen veroveren. Oorlog enzo. En dan kom ik aan met me elke dag in de tuin spelen. Ze vinden dat ik eens moet volwassen worden en dat ik me rijk moet uitbreiden.' Hij keek een beetje naar een takje op de grond. 'Ik weet wat ze van plan zijn, ze willen mijn rijk. En ik weet dat ze die aan het eind van deze maand gaan aanvallen. Ik had een briefje gelezen wat op de grond was gevallen. Ze willen me dood maken, en ze willen me geld. Ik ben het rijkst van alle zonen omdat ik me geld niet verspil aan wapens.' Hij keek weer een beetje naar zijn handen. Jamie had geen plan om terug aan te vallen. En hij wou ook geen mensen opofferen voor een domme oorlog, dus had hij één plan, hij zou zijn burgers laten overstappen naar andere rijken. Hij zou het maar accepteren dat ze hem dood zouden maken. Naja, hij zou eerst met dat ene paard weg rennen, hij zou er ver genoeg mee komen. En dan met zich zelf leven in ze eentje in de natuur. Hij ging weer liggen. 'Zondag, ... Naja, toen mijn op een na jongste broer achttien werd, moest hij een meisje hebben. Die had hij gelukkig gevonden, en toen... Emh. Mijn vader verwachtte toen dat ze die avond seks zouden hebben en een kind zouden... gaan..hebben, maken.' Misschien snapte ze wat Jamie bedoelde. Het was de bedoeling dus dat ze seks zouden gaan hebben als ze hem wel moest. 'M-maar... Oké, wat lul ik. Vergeet wat ik net zei, je zult daar toch niet mee in aanraking komen.' Hij ging er vanuit dat ze hem zou afwijzen. En daar ging hij akkoord mee. Hij kwam weer overeind en trok haar ook overeind. 'We kunnen een paar dingen doen, gaan zwemmen, naar de uitkijktoren. Wat jij wilt.' Hij glimlachte lief en haalde snel een plukje mos uit der haar.
~ avond. ~
Ze kwamen al lachen terug het kasteel binnen, Jamie was helemaal vies. Zijn haar was nat, ze shirt zat vol zand en modder door het modder gevecht wat ze hadden en eigenlijk zijn hele gezicht. Hij had de beste dag uit zijn leven. Het was avond en dat betekende : eten, badderen, overig en slapen. Hij was zo enorm blij dat hij iemand zoals Alana had. Ze was super gezellig en was niet vies van de natuur. Haar witte jurk was inmiddels een modder jurk geworden. Ze was een schoen kwijt en der haar zat vol met takken. Hij had der hand vast, al de hele dag. En Melvin keek Jamie grijnsend aan toen ze binnen kwamen. "Gestoeid?" Vroeg hij plagend. Jamie gaf geen antwoord en trok Alana mee naar boven. In de bad kamer liet hij haar los en lachte kort om zich zelf in de spiegel. Hij liet het grote bad vol lopen, niet het kleine bad. 'Of terwijl jij daar in wilt, maar die is klein.' Hij stond even stil en keek een beetje om zich heen. 'Oké, emh. Ik ga niet wachten tot dat jij klaar bent met douche en andersom ook niet, maar kijk.' Hij deed een gordijn tussen de badden in. 'Wil je in de grote of kleine?' Je zag alleen elkaars vormen, van schaduwen als je stond. Hij liet de kleine ook vol lopen en deed overal schuim in. 'Oké, logisch. Jij wilt in de grote. Hij duwde haar speels richting het grote bad en deed de gordijnen tussen hun in. 'Niet kijken.' Zei hij nog even als herhaling. Hij deed zijn kleding uit en deed die goed op elkaar. De wasmand lag aan haar kant. 'Kan.. Je deze in de wasmand doen?' Hij was slim, hij had zijn boxer helemaal in de kleding verborgen. Hij schoof het onder de gordijn door en stapte snel in bad. Door het licht zag hij haar, haar schaduw. Hij staarde naar der 'rondingen' XDDDD en zo.. Hij moest zachtjes lachen terwijl hij in bad zat. De badkamer zou hierna een grote schoonmaak beurt krijgen. Hij pakte zijn schuim en ging staan, over de gordijn heen gooide hij het schuim op haar hoofd en dook snel weer terug in bad.
Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    vr apr 06, 2012 2:32 am



Alana

Alana's lach galmde door alle gangen van het kasteel. Iedereen was een stuk levendiger, hadden meer lol in het werk dat ze moesten verrichten. Misschien omdat prins Jamie ook een stuk vrolijker was en ze dat graag wilden zien. De dienaar van Jamie keek hen met een tevreden blik aan, hij had namelijk zijn werk goed gedaan. Alana had nog niet gezegd dat ze bij hem zou willen blijven, maar zoals het er nu naar uitzag, wist zij wel dat ze dat wilde. Melvin had gelijk, waarom zou ze niet voor hem kiezen? Was hij niet de droomprins van ieder meisje? Hij was één van de machtigste mensen van dit rijk en toch merkte Alana niet dat hij zich hoger voelde dan anderen. Hij was de knapste jongen die ze ooit gekend had en was zo super lief. Zou ze echt dit achter zich willen laten en teruggaan naar de natuur, waar ze weer zwak zou worden als eerst? Op zoek gaan naar iets waarvan ze niet eens meer wist waarom zou ze ernaar zocht? In dat geval had Alana haar keuze dus al gemaakt. 'Ik vind het ook niet erg om in de kleine te gaan hoor, maar...ik heb me het langste weten te verstoppen, dus ik ben eigenlijk de winnaar van de dag.' Ze grijnsde toen hij haar richting het grote bad duwde. Toen het gordijn ertussen zat, trok ze alles uit en grinnikte toen ze zijn schaduw zag. 'Kijk je nou naar mij of sta je met je rug naar het gordjin toe?' Want dat was niet goed te zien. Ze pakte zijn kleren en deed het in de wasmand, ze ging in bad zitten en kreeg schuim op haar kop XDDDDDD. 'Meisjes plagen zoentjes vragen.' Ze deed precies hetzelfde als bij hem, ze gooide ook schuim op zijn hoofd. 'Waar mag ik vanavond eigenlijk slapen?' Ze vroeg dat overduidelijk op een toon waarvan je wist dat dat een hint was. XDDD

Het was een paar dagen later en alles verliep zo perfect als maar kon. Jamie en Alana konden het zo goed met elkaar vinden, al leek het meer alsof het flirterige vrienden van elkaar waren, want ze deden niks bij elkaar. Ze deden meestal kinderachtige dingen, dan gooiden ze eten naar elkaar toe over de tafels. Echt zo ongemanierd als het maar zijn kon XDDDDD. En dan moesten dienaren hun terecht wijzen, want als ze dit ook in het bijzijn van Jamie's ouders zouden doen, zou het niet goed met hun aflopen. Leonie had voor Alana andere kleren dan jurken gekocht, al had Alana vandaag wel een jurk aan. Vandaag was namelijk de dag dat Jamie's ouders zouden komen. Ze lag samen met Justin in het gras op een open plek in het bos, waar ze weer samen naar de lucht keken. Ze waren soms echt minuten stil en dan begonnen ze weer tegen elkaar te praten. 'Stel nou... Ik zeg niet dat het gebeurt, want het gebeurt niet, maar stel... Dat jouw ouders er toch achterkwamen dat ik een zigeuner ben... Wat zouden ze dan doen?' Jamie was de enige die die vraag kon beantwoorden, want hij kende zijn ouders. Alle anderen kenden zijn ouders als de koning en koningin. 'Niet dat ik nu begin te twijfelen, want al zouden ze me afmaken als ze erachter kwamen... Dan had ik tenminste voor mijn dood nog de zeven beste dagen van mijn leven.' Ze keek opzij en keek hem lief aan. Ineens ging ze wat dichter bij hem liggen en legde haar hoofd op zijn borst. 'Ik geloof er wel in dat je ouders me leuk gaan vinden.' Ze drukte zachtjes haar lippen op zijn kin, aangezien ze niet makkelijk bij zijn gezicht kon toen ze zo op zijn borst lag. XDDDD 'Ik voel me echt het gelukkigste meisje op aarde.' Net toen ze hem een kus op z'n lippen wilde geven, hoorden ze een luide knal. Alana bleef stil liggen en hield haar adem in. Opnieuw was er een luide knal, maar van een stuk dichterbij. Het waren kanonsschoten of zo. Alana ging rechtop zitten en keek Jamie bang aan. 'Wat is dat? Het geluid komt vanuit het dorp...' Net toen Alana wilde opstaan, ontplofte er ook in het bos waar ze waren iets en alle grond sprong omhoog. De bomen stonden in brand, Alana en Jamie lagen bedolven onder stukjes grond. Ze stond op en trok zich tegen Jamie aan, ze had geen idee wat er aan de hand was. Nog meer kogels kwamen er op hen af, en de brand breidde zich steeds meer uit. Alana begon te rennen richting het kasteel, meteen kwamen er al mensen aangerend. "OORLOG!" schreeuwde een wachter. "We worden aangevallen, breng de prins en prinses in veiligheid!" De wachter trokken hen mee het kasteel in en iedereen rende maar heen en weer, helemaal hysterisch en in paniek. Doordat iedereen zo aan Alana en Jamie trokken, raakten ze elkaar kwijt. 'JAMIE?!' Ze was echt super bang dat er nu ook een kogel in het kasteel zou komen en ze hem dus niet bij zich had. "Prins Jamie zal naar de wapenzaal moeten, hij moet zich klaarmaken voor zijn eerste gevecht," zei één van de wachters die haar vast had. 'Eerste gevecht? Waar heb je het over, laat me los!' Alana trok zich los en rende de trap op, wapenzaal... Het kasteel was super groot, maar hij had haar uitgelegd waar die zaal was. Hij zei dat het eigenlijk maar iets onbelangrijks was, want hij kwam er nooit. Dat was een zaal waar werden vechttactieken overlegd en hoe ze oorlog zouden gaan voeren. Jamie voerde nooit oorlog, dus was hij er nooit. Ze klopte niet op de deur, al moest dat wel. Ze gooide de deuren open en zag Jamie daar zitten aan tafel met een paar belangrijk uitziende mannen en Melvin. Ze zagen er redelijk rustig uit, behalve Melvin. "Prinses, ik snap dat u bang bent, maar u zult écht dekking moeten zoeken. Ik zal u wel in veiligheid brengen," begon Melvin. Hij liep naar haar toe en pakte haar arm beet, maar ze duwde Melvin van zich af en liep naar Jamie toe. 'Wat is er in godsnaam aan de hand? Het kan me niet schelen wie deze mannen zijn, ik wil weten wat er is.' Melvin zuchtte en deed de deuren dicht. "We worden aangevallen," begon hij uit te leggen. "Door Jamie's broers. Door allemaal. Ze werken met z'n allen samen om dit rijk af te pakken en alles wat hij bezit in te nemen. We zijn nu aan het overleggen hoe Jamie straks moet gaan terug vechten." Alana keek Jamie niet-begrijpend aan. 'Vechten? Waarom vechten? Jamie zei dat hij nooit heeft gevochten!' Melvin verbergde zijn gezicht in zijn handen. "Dat weten we, en daarom juist dat dit gesprek van belang is. Jamie is nu in een flink nadeel, hij heeft geen wapens omdat hij daar nooit geld aan heeft uitgegeven zoals zijn broers deden, hij heeft totaal geen ervaring met oorlogen zoals zijn broers wel hebben..." Alana schudde haar hoofd streng. 'Ik laat jullie hem niet naar één of ander front gaan om te vechten, dat zal hij nooit winnen.' Melvin knikte. "Dat is het 'm nou juist. We gaan er allang vanuit dat hij dit niet wint." 'Wat doen jullie hier dan nog?' "Overleggen hoe we dit allemaal gaan overleven." Nu pas viel het kwartje voor Alana. Het ging er niet om hoe ze dit gebied wilden houden, ze wilden gaan overleggen hoe ze dit konden gaan overleven. De zaak was erger dan Alana dacht. 'E-en... Hebben jullie al een plan?' vroeg ze zachtjes, ze raakte haar stem kwijt. "Het enige wat we in zo'n korte tijd kunnen bedenken is...dat u hier blijft om te schuilen en dat prins Jamie met een leger naar het leger van zijn broer gaat om te onderhandelen," vertelde één van die belangrijke mannen. ''Maar dat wordt zijn dood.' De oudste man van de drie mannen die daar zaten sloeg zijn ogen neer naar de grond. "Zoals we al zeiden...dit is het enige wat we in zo'n korte tijd kunnen bedenken. We kunnen niet terugvechten, want we hebben geen wapens. Als we prins Jamie naar zijn broers laat gaan om te onderhandelen dat hij alles geeft wat hem lief is in ruil voor vrede, is er een kans op overleving." Alana schudde hevig haar hoofd, ze zou Jamie niet laten gaan. 'Laat het iemand anders doen. Laat iemand anders naar zijn broers gaan om door te geven dat Jamie zich overgeeft.' De oudste man pakte er een oud papier bij, een soort perkament. Er stond met inkt opgeschreven dat dit een verdrag was met plichten waar een prins zich aan moest houden. De man wees naar stuk vet met een afdruk van een ring. "Dit is de afdruk van prins Jamie's ring. Hij heeft dit ondertekend. Dus alles wat hierop staat zijn zijn verplichtingen als prins aan zijn rijk. Hij móét naar zijn broers toe gaan om het bericht zelf te v-..." 'Laat die regels stikken! Wat kan het die broers schelen dat hij zich niet overgeeft, maar dat iemand anders dat hun doorgeeft.' De wachters kwamen weer terug en pakten Alana vast. Ze begon helemaal kwaad te doen XDDDDD. 'Laat me los!' "Het is voor uw eigen veiligheid," begon Melvin weer. -.- Alana wist zich nog net los te wurmen en sloeg haar armen om Jamie's nek. Ze keek hem bezorgd aan. 'Beloof me dat je weer terugkomt. Levend.' Met de nadruk op "levend". Ze werd de wapenzaal weer uitgetrokken en werd naar haar kamer toe gebracht. "Wij blijven hier de wacht houden, voor als er mensen het kasteel proberen binnen te dringen," zei één van de wachters. Alana haalde haar schouders op. 'Wat zouden ze hier te zoeken hebben als Jamie weg is.' De wachters haalden daarna ook maar hun schouders op, wisten zij veel XDDDD. Geld lag hier ook niet, dat lag allemaal bij een geheime plek die Jamie alleen Alana had verteld. Het was in een oude mijn, nog ver achter het bos. 'Wat gaat er nu met Jamie gebeuren?' De wachter die nu al de hele tijd met haar praatte, antwoordde: "Hij zal op dit moment al wel op z'n paard zitten en met zijn leger naar het front gaan, waar zijn broers op hem wachten. Daar zal hij zeggen dat hij zich overgeeft en zijn land aan hun geeft." 'En wat gebeurt er met de dorpelingen?' "De overlevenden zullen straks wel in veiligheid zijn als de prins zich overgeeft, dan zullen ze stoppen met kogels afvuren." Alana keek naar de grond, ze wist hier helemaal niets vanaf. Ze had nog nooit meegemaakt dat het ene rijk met de ander oorlog aan het voeren was. En dit waren een paar rijken tegen één. 'En wat als hij zich overgeeft? Waar gaan wij dan heen?' De wachter stopte zijn zwaard zo tussen zijn riem en oefende hoe hij 'm er het beste uit kon halen. Voor straks zou het handig zijn om dat te weten, want er zou vast een gevecht komen. "Dat hangt ervanaf. Misschien worden we gevangen genomen, misschien worden we vrije burgers. Misschien mogen we werken in één van de kastelen van de broers, misschien worden onze koppen eraf gehakt." Alana kon echt niet zo hier stil zitten en wachten. Toekijken hoe het dorp werd platgebrand, hoe Jamie met z'n leger als back-up naar de dood toereed. 'En Jamie's ouders?' vroeg Alana terwijl ze naar het raam toe liep om te kijken naar het dorp. Overal was brand en er werden mensen opgejaagd en gedood door ridders te paard. "Het zal me niks verbazen als zij hierachter zitten. Zij willen dat Jamie leert vechten zoals de rest. Ze willen dat hij net wordt als zijn broers. Want volgens hen zal dit rijk voor altijd zwak blijven. Misschien willen ze hem wel leren wat er gebeurt als je nooit eerder hebt oorlog gevoerd. En als ze hier niet achter zitten...dan zullen ze zich er niet mee bemoeien. Dan laten ze het de broers maar gewoon uitvechten." Alana schudde haar hoofd teleurgesteld. Die ouders waren echt vreselijk. Maar dat was ook niet zo gek, want het waren mensen van adel. En die waren bijna allemaal vreselijk. Toen Alana zich weer wegdraaide van het raam, kwam er net een kogel op het kasteel. Voor haar voeten verdween de vloer en daarmee ook de wachters. Stenen vielen naar beneden, ze moest dekking zoeken. Ze rende zo snel ze kon richting de trap naar beneden, gelukkig dat de trap nog heel was. Heel het kasteel lag in puin, er lagen allemaal doden. Ze lag Leonie ook onder het puin liggen, ze was overduidelijk overleden. Het kasteel stond op instorten en samen met nog een paar wachters en dienaren rende ze het kasteel uit die net helemaal instortte toen ze buiten was. Het was nu haar kans om naar Jamie toe te gaan. Als hij zou sterven, dan zij ook. Ze rende naar de stallen, pakte het snelste paard van stal die nog over was en zonder zadel sprong ze erop. Dit had ze natuurlijk van Jamie geleerd, en zelfs nu ze deze jurk aan had lukte haar dit wel. Het paard galoppeerde naar het dorp, ze moest eerst daar doorheen om vervolgens naar de plek te gaan waar Jamie was. Allemaal mensen en huizen stonden in brand, er reden allemaal ridders langs haar die met hun zwaard haar probeerden te raken, maar ze wist net allemaal te ontwijken. Toen ze uit het dorp was, ging ze richting het grote veld waar ze het leger van Jamie en het leger van de broers al zag.



Jason

Hij had dit plan bedacht. Als hij hier niet mee was gekomen, was dit niet allemaal gebeurd. Zijn broers dachten ook vaak genoeg aan een oorlog met hun jongere broer, daar niet van, maar ze durfden het nooit hardop te zeggen dus kwam het er ook niet van. Jason wist precies wat hij wilde, hoe hij het wilde. En dat was Jamie's land en geld en volk. Als hij dat niet kreeg, zou hij alles vernietigen. Dit idee bedacht hij pas na de dood van zijn vrouw. Jason was de oudste zoon en zou dus koning worden. Hij had een prachtig meisje. Ze had lang haar, dat leek van goud. Ze droeg vaak witte jurken alsof ze elke dag de mooiste bruid van de wereld was. Ze had prachtige ogen die hem altijd lief aankeken. Het was echt zijn engel. Maar op een dag toen ze gewoon buiten in de tuin liep en Jason weg was om oorlog te voeren, werd ze door iemand vermoord. Tot op de dag van vandaag wist niemand wie de moordenaar was, maar de moordenaar liet één spoor achter; een paars kruisje dat vastgenaaid zat aan elke kleding van een burger uit Jamie's rijk. Iedereen wist van de dood van zijn vrouw en ook van het paarse lintje, ook Jamie. Maar niemand begon er meer over. Het werd een taboe, het werd doodgezwegen. Hij zat op z'n paard te kijken naar hoe Jamie's dorp werd platgebrand en glimlachte breed. Zijn broers stonden naast hem en een deel van het leger stond achter hen. Ze waren aan het wachten totdat Jamie zich eindelijk eens liet zien. 'Zou hij te bang zijn om zich te vertonen?' vroeg hij aan zijn broers. Geen van allen zei iets. 'Ah kom op jongens, hij is niet dood. Heb een beetje vertrouwen in ons kleine broertje.' Hij kon aan zijn broers zien dat ze toch wel bang waren dat Jamie wat was overkomen. Want of ze het nou wilden toegeven of niet, het was een feit dat ze nog steeds wel van hem hielden. Alleen waren ze jaloers dat Jamie zo rijk was. "Zolang we maar z'n geld en rijk krijgen," zei er één. Jason knikte instemmend. Als hij zich gewoon zou overgeven, zouden ze hem niet doden. Maar dan moest hij ook wel echt alles geven. Hun ouders wisten hier niets vanaf, nou ja, nu misschien inmiddels wel. 'Kijk, daar komt 'ie aan.' Jason schudde zijn hoofd teleurgesteld toen hij niet alleen Jamie, maar ook een heel leger achter hem eraan zag komen. 'Als hij een gevecht wil, kan hij die krijgen.' Jamie stond met een paar meter ruimte tussen hen in stil. 'Geef je je over?' kwam Jason meteen ter zake. 'Zo niet, dan zullen we alles kapot maken wat je liefhebt en als laatste pas jou.' Hij bekeek Jamie van top tot teen. 'Ik heb je al een tijdje niet meer gezien. Je bent veranderd. Je ziet er...sterker uit. Maar alsnog veel te zwak om een oorlog te starten. Dus geef je maar over, dan zetten we je gevangen en houden we op met vuren.' Hij keek Jamie vol walging aan, nog steeds gaf hij hem ervan de schuld dat zijn vrouw was overleden. Eigenlijk was het gewoon een slecht excuus, hij wilde gewoon de schuld van zich afschuiven naar Jamie toe. Want diep van binnen gaf Jason zichzelf de schuld. Als hij niet oorlog had gevoerd en gewoon thuis was gebleven, had hij zijn meisje kunnen beschermen en was er niks gebeurd. Daarom dat hij zo jaloers was op Jamie. Jamie had nooit oorlog gevoerd, dus had ook nooit vijanden. Toen Jason eenmaal begon met oorlog voeren, kon het niet meer stoppen. De vijanden stapelden bij hem namelijk op en die kwamen ook zijn land binnengevallen. Jamie had nooit problemen. Maar hij wilde hem dit keer die problemen geven. 'Heb je eigenlijk al een "echtgenote" kunnen vinden? Pap en mam zullen het niet leuk vinden als je nog steeds zo kieskeurig bent. Straks zoeken ze er één voor jou uit en je weet wat een slechte smaak ze hebben. Dan komen ze aan met zo één als Jennie!' Jennie was een meisje die ze uitkozen voor de broer uit de familie die verbannen werd. Dat was echt een vreselijk kind. Ook zij werd door hem afgewezen en toen werd hij uit de familie gezet. 'Je bent echt een zwakkeling, Jamie. Je kunt niet eens je volk beschermen. Kijk nou hoe mijn ridders jouw arme dorpelingen afmaken. Je wist dat dit zou gaan gebeuren. Als je geen wapens hebt, heb je ook geen beveiliging voor ze. Ze waren sowieso tegen je in opstand gekomen, dus het is eigenlijk maar goed ook dat je je land aan ons weggeeft.' Ineens kwam er nog iemand naar hen toe gereden. Maar het was geen ridder. Het was een meisje, in een jurk. Jason trok zijn wenkbrauw verbaasd op en gaf een knikje richting het meisje. 'Wie is dat nou weer?' Ze kwam dichterbij en kwam toen naar Jamie toe gereden. Ze liet het paard naast de zijne stilstaan en omhelsde hem. "Ik kon niet daar blijven," zei ze snikkend. "Ik wilde niet en ik kon niet... Ik wilde naar je toe, maar de wachters bleven me in de gaten houden en toen op een gegeven moment stortte het kasteel in en ik kon er nog maar net uit komen en... Sorry dat ik hier ben, maar ik kon gewoon niet zonder je." Jason keek echt zo: O_O. 'Is dát je meisje?' Dit had Jason nóóit verwacht. 'Je kieskeurige smaak loont dan toch. Ik moet toegeven Jamie, dit is echt de beste keus die je in je hele leven gemaakt hebt.' Maar ook dit kon Jason niet hebben. Nu hadden al zijn broers een vrouw en hij niet. Jason keek Jamie en het meisje geërgerd aan. 'Oké, hou maar weer op met dat dramatische gedoe. Prinsesje, we maken je prinsje heus niet dood zolang hij zich overgeeft. Wat is je naam?' Het meisje keek Jason met een felle blik aan, zo fel dat zelfs Jason even bang werd. "Jij hebt zeker dit plan bedacht? Weet je hoeveel doden je nu op je geweten hebt? Hoeveel pijn je Jamie nu doet, je broertje?" Jason rolde met zijn ogen en keek naar Jamie. 'Als je dat meisje van je nu niet op laat houden, zal ik haar ook maar meteen afmaken.' Hij bekeek het meisje van top tot teen. Ze was een prachtig meisje. 'Vertel, waar kom je vandaan?' Het meisje twijfelde of ze het moest zeggen, maar zei toch maar de waarheid. "Alana Garcia, ik kom uit Spanje." Jason hield zijn hoofd schuin en begon te glimlachen. 'Oh, Jamie... Wat breng jij jezelf toch in de problemen. Ze is een zigeuner, of niet soms?' Hij keek het meisje weer aan. 'Ik heb toevallig een zigeunergroep opgepakt net, er zitten er ook een paar bij die Garcia heten. Ik wilde ze bewaren en ze aan mijn vader geven, hij heeft een grote hekel aan zigeuners en zal blij met me zijn als ik ze aan hem geef.' Jason zag de blik van het meisje angstiger worden. "Zigeunergroep? Je... Je liegt." Maar Jason loog niet. Hij wenkte naar een paar soldaten te voet dat ze de gevangenen naar hen toe moesten brengen. Het was de hele groep waar Alana altijd mee optrok. "Oh mijn God," hoorde Jason haar fluisteren. "Pap?" Een wat oudere man maar nog met pikzwart haar, keek omhoog naar Alana. "Alana?!" En vanaf dat moment kreeg Jason een plan. Hij stapte van zijn paard en haalde een mes uit zijn broekzak. Hij pakte de man vast en hield het mes tegen zijn keel. "NEE!" gilde Alana meteen en heel de zigeunergroep keek met spanning naar Jason. 'Wil je hem dood hebben?' vroeg hij dreigend. 'Nou?!' Alana begon weer te huilen. "Laat hem los, alsjeblieft... Ik doe alles voor je, maar laat hen gaan..." Jason glimlachte, dit was wat hij wou horen. 'Zou je het een prettig idee vinden om met "koningin" aangesproken te worden?' Even keek Alana verward, ze begreep het niet. Maar toen verstrakte haar gezicht. "Ik hoor bij Jamie," zei ze met een zware stem. Jason maakte een snee in haar vader's keel en hij begon een beetje te piepen van angst. "Oké oké, ik zal het doen, laat hem alsjeblieft los!" gilde ze. Jason glimlachte en drukte de man weer in de armen van de soldaat. 'Laat ze niet gaan, neem ze mee als gevangenen in mijn kasteel.' Want hij kon hun later ook nog gebruiken om Alana hem te laten gehoorzamen. 'Neem mijn broertje ook gevangen, breng Alana naar een kamer waar een slot op kan.' Jason ging met zijn broers en leger terug naar het kasteel, Jamie zat met touwen vastgebonden op zijn paard en werd meegenomen, de zigeunergroep moest lopend ook vastgebonden naar het kasteel van Jason. 'We bespreken morgen wel hoe we het rijk verdelen, voor nu laten we het maar even rusten. Goed?' Jason's broers knikten. Bij het kasteel van Jason aangekomen, stapte hij van zijn paard en zag hoe Alana meegenomen werd het kasteel in. Ze sputterde niet eens tegen. Hij liep met de soldaten mee die Jamie gevangen namen, in de kerkers onder het kasteel. Het was er koud en nat. Ze duwden Jamie ruw een cel in. 'Hé hé, rustig aan, het blijft m'n broertje.' Jason keek naar Jamie die in de cel zat en zuchtte. 'Ik weet dat je nu even boos op me bent omdat ik nu niet alleen je rijk, maar ook je vriendinnetje heb afgepakt. Maar het is het beste, dat weet jij ook. Ik word koning, ze zal het beter met mij hebben. Zolang ze in toom gehouden wordt, kan pap niet zien dat ze een zigeuner is...' Hij glimlachte heel even lief naar hem, alsof hij serieus meende wat hij net allemaal zei en dat niet allemaal op een gemene manier bedoelde. 'Als je je weet te gedragen, zal ik je ook een kamer geven in het kasteel. Slaap eerst maar een nachtje hier en morgen kan je me bewijzen dat je niemand pijn zult doen.'
Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    za apr 07, 2012 9:19 am



Alana Garcia.

Anders. Het rook hier anders, in Jason's rijk, in Jason's kasteel. Was dit waar macht naar rook? Dat hij een machtigere postitie had vanwege zijn goede gevoel voor strategie, was wel duidelijk te zien aan het kasteel. Hij had een sterk fort. Maar het dorp was armoedig, in tegenstelling tot Jamie's - vroegere - rijk. Daar leefde het volk in harmonie en er waren maar geringe mensen die arm waren. Alana was hier niet gelukkig, ondanks de veiligheid. Jamie's broers hadden zijn rijk met gemak weten te veroveren, Jason had Alana, en Alana's vader was veilig. Het klonk bijna alsof iedereen zijn zin had. Maar eigenlijk was de situatie er alleen maar slechter op geworden. Jamie's broers waren ontevreden over het rijk en waren bang voor wat ze Jamie hadden aangedaan. Jason merkte dat hij Alana's liefde niet voor zich kon winnen. Alana's vader mocht een luxe kamer in het kasteel hebben, maar weigerde die aan te nemen. Niet alleen omdat hij vorstelijke dingen niet wilde aannemen, maar ook omdat de rest van de groep in hun cellen moesten blijven. Alana kwam elke dag bij hem langs in zijn cel en bleef daar dan uren tegen hem praten. Ze bleef om zijn vergeving vragen, en ook al zei hij dat hij dat al lang gedaan had, kon Alana aan zijn ogen zien dat hij het haar nog steeds kwalijk nam. Niet dat ze hen in de steek liet, maar door niet te zeggen dat ze niet met Juanito wilde trouwen. Alana had nooit haar vader tegengesproken, hij dacht dat ze er juist blij mee zou zijn om uitgehuwelijkt te worden. Maar hoe kon ze daar nou blij mee zijn? Alana was haar kracht helemaal kwijt. Jason had haar temperament geheel uit haar gezogen al vanaf het moment dat ze hier binnen kwam lopen. Nee, zelfs daarvoor nog. Alana kende geen zwakten, want zij was niet zwak. Zij had namelijk geen eigen zwakten. Maar toen vond Jason iets wat hij tegen haar kon gebruiken, en dat was haar vader. Iemand van wie ze hield. Ze wilde geen doden op haar geweten hebben, dus gehoorzaamde ze Jason. Jamie haatte haar toch al, Jason zou haar vader vermoorden als ze niet luisterde, dus waarom zou ze Jason nog tegenspreken? Ze had de kracht er niet meer voor. Toch waren er kleine irritaties die Alana bij Jason kon opwekken waar ze om kon lachen. Vaak flirtte ze namelijk met anderen, wat Jason ziekelijk jaloers maakte. Maar omdat hij het niet ernstig genoeg vond om te gaan dreigen haar vader te vermoorden, liet hij het maar zitten. Dan kon hij een dag liggen mokken en was zij even een dagje van hem af. "Alana? Alana, wat doe je?!" Jason rende als een gek op haar af en sprong met kleren en al het water in. Het was een geluk voor hem dat hij geen zware wapens aan zijn riem had hangen, want had hij die wel, dan was hij alsnog ermee het water in gesprongen. En dan was hij naar de bodem gezonken. Alana zag dat Jason op haar kwam zwemmen, want ze had haar ogen open onder water. Toch bleef ze rustig zwemmen op de plek waar ze was. Jason keek haar aan en pakte haar middel, hij trok haar mee omhoog. Alana nam tegelijkertijd met Jason een enorme hap adem toen ze boven kwamen. "Ben je oké? Alana? Ben je oké?" vroeg hij paniek terwijl hij met zijn handen gestresst over haar gezicht liet gaan. "Je bent oké. Alles is oké," zei hij toen hij zeker wist dat Alana gewoon aan het zwemmen was en dus niet verdronk. "Je liet me schrikken, ik dacht dat je in het water gevallen was en verdronk of zo." Alana grinnikte, met zo'n lachje die zei: je kent me helemaal niet. Het stormde, en hevig ook. De wind waaiden de boomstronken haast omver. Het regende zo hard dat het als naalden in je huid prikte. Jason zwom naar de oever en haalde diep adem. Alana ging naast hem zitten, vandaag had ze een lichte jurk aan. Anders had ze het water niet in durven gaan, dan zou ze zinken. 'Wel lief van je reddingspoging,' zei ze zachtjes. Jason schudde zijn haar uit en stond weer op. "Kom mee naar binnen, het stormt." Hij bleef verrassend aardig tegen haar, ze had verwacht dat ze hem helemaal in paniek liet raken. En eigenlijk had ze niet eens verwacht dat hij haar hier kon zien. Hij was binnen, hij moest haar dus bekeken hebben? Toen Alana en Jason binnen waren, sloeg hij meteen een jas om haar heen die van hem was. "Neem een lekker warm bad, ik geef wel aan iemand door om Ruth te halen om je een nieuwe jurk aan te trekken." Alana knikte, Jason gaf haar een kus op haar wang. Hij was erg lief voor haar, zolang zij maar niet onaardig terug deed. Hij behandelde haar gewoon als een prinses. Toch voelde Alana niks voor hem. Ze vond hem vriendelijk, maar meer dan dat niet. Haar gevoelens bleven en zouden voor altijd liggen bij Jamie. Toen ze in de badkamer was, kwam Ruth er al meteen aan. "Mevrouw!" riep ze geschrokken toen ze Alana zo aantrof. "Wat heeft u gedaan? U bent zeiknat! U bent toch niet de storm in gegaan?" Alana gniffelde, en antwoordde terwijl Ruth haar jurk uittrok: 'Ik dacht dat ik wat zag in het meer.' Ze stapte het bad in en werd meegeholpen met wassen. Toen ze klaar was, werd haar een nieuwe jurk aangetrokken die heel strak zat. Alana werd gedwongen haar buik in te houden. Nu had ze een super dunne taille. 'Ik ga zo naar Jamie,' vertelde ze. "Prins Jason zal niet blij zijn om dat te horen. Ik heb hem horen zeggen dat hij nog steeds onzeker is als het om Jamie gaat." Alana haalde haar schouders op. 'Jason heeft me van hem afgepakt, dus hij heeft het er zelf naar gemaakt. Hij weet dat ik van Jamie hou.' Toen Alana klaar was, werd haar verteld dat Jamie wakker was. Meteen straalde Alana helemaal. Ze versnelde haar passen toen Jamie's kamerdeur zichtbaar was. Voorzichtig opende ze de deur, maar meteen werd naar haar geschreeuwd dat ze weg moest. Alana gaf niet op. Hij had het recht om boos te zijn, maar dat betekende niet dat ze zich weg liet jagen. Achter zich deed ze de deur dicht en liep op Jamie af. Ze keek lief, maar bezorgd. 'Jamie, je bent bleekjes en...je lijkt magerder geworden. Je moet jezelf niet uithongeren, ik ga zo eten voor je halen.' Ze deed alsof Jay lucht was, gelukkig ging hij uit zichzelf al de kamer uit. Ze wilde naar Jamie toe lopen, maar hij kroop weg onder het bed. 'Jamie, toe nou...' Ze ging geruisloos op het bed zitten. 'Ik wil met je praten.' Ze keek even onder het bed, maar hij lag met zijn rug naar haar toe. Alana schudde haar hoofd. 'Waarom doe je jezelf dit aan? Je móét eten, straks ga je nog dood.' Ze sloot haar ogen zodat ze alleen maar kon horen, misschien vergat ze dan even waar ze was. Hij begon tegen haar te praten. Hoe gemeen hij ook praatte, ze hield ervan om naar hem te luisteren, naar zijn stem. Het was een beetje schor, omdat het slecht met hem ging. Maar alsnog hield ze van zijn stem. Het herinnerde haar eraan dat hij nog steeds leefde en bij haar was. 'Jamie, we hadden ook wat. Ik wilde met jou trouwen. Geef mij nou niet de schuld, ik had beloofd mijn familie altijd veilig te houden. Dus ik móét trouwen met Jason, het is...m'n plicht.' Als ze het zo moest noemen. 'Ik begrijp dat je boos op me bent, je hebt er echt alle recht toe. Ik zou ook boos zijn geweest als ik in jouw positie zat.' Ze zweeg even om na te denken over het tweede wat hij zei. 'Ik maak soms bepaalde opmerkingen naar je andere broers om Jason een beetje te irriteren, maar dat betekent niet meteen dat ik het met iedereen in het kasteel doe.' Ze probeerde dat boos te zeggen, maar het lukte haar niet meer. Jason had haar zwak gemaakt. Jamie kwam onder het bed vandaan en ging naar de kast, ze opende de deur. 'Jamie, kijk me aan. Jamie.' Ze bukte bij hem neer. Alsnog weigerde hij om haar aan te kijken, zelfs nog toen ze zijn gezicht met haar handen probeerde om te draaien. 'Je bent echt gloeiend heet...' Ze wist zijn gezicht eindelijk naar haar toe te draaien en keek hem diep in z'n ogen aan. 'Ik zal niet bij je weggaan. Oké? Ik hou van je. Ik zal nooit van Jason houden, alleen van jou.' Maar ze moest het doen. Ze moest met Jason trouwen, want hij meende het wanneer hij zei dat hij dan heel haar volk zou uitroeien. Dus niet alleen maar haar familie. Jamie zakte weg. Alana merkte het. 'Jamie? Jamie, kijk me aan. Je bent hier, niet in het bos.' Hij begon allemaal dingen te lullen waar geen touw aan vast te knopen was. 'Jamie, doe niet zo raar, je maakt me bang.' Ze werd bang en trok hem uit de kast. 'Jamie, hou op!' Ondanks dat hij was afgevallen, was hij toch veel te zwaar voor haar, ze wist hem niet makkelijk mee te trekken. 'JAY!' Meteen kwam Jay naar binnen gelopen. "Wat nou, ik zou dat jullie niet moesten schreeu-... Jamie? Wat is er met hem?" Jay nam het over van Alana en tilde hem terug op bed. Jay gaf hem een harde klap in zijn gezicht. "Jamie, hou op met die rare praat. Je bent in het kasteel van je broer, Jason." Hij sloeg hem nog een keer, niet omdat hij boos was of zo, maar gewoon zodat hij terug kwam op aarde. "Moet ik een emmer water over je heen gooien, zodat je weer wakker wordt?" Jay begon nu wat bezorgder te kijken. 'We moeten iets doen, hij is helemaal verwaarloosd...' Alana voelde zich nu ook nog eens schuldig dat ze dit Jamie heeft laten gebeuren. "Ik ga een dokter halen..." Jay liep na Alana de kamer uit. Alana pakte zo snel ze kon een glas water, een nat doekje en een stuk brood. Ze liep weer terug naar de kamer van Jamie en ging bij hem op bed zitten. 'Het komt wel goed met je...' zei ze zachtjes, al zei ze het eerder tegen zichzelf. Ze legde het natte doekje op zijn voorhoofd, nu moest hij maar even stil blijven liggen. 'Ik heb water voor je en wat brood...' Ze legde het water en brood op het nachtkastje en pakte zijn handen vast, die klam waren van het koude zweet. 'De dokter komt er zo aan, het komt goed met je. Je koorts gaat weg en je...hallucinaties ook...' Of wat het dan ook moesten voorstellen. Ze boog zich wat voorover en ook al was hij nog steeds een beetje aan het ijlen, gaf ze hem toch een teder kusje op zijn lippen en fluisterde in z'n oor dat ze van hem hield. De dokter kwam naar binnen en nam het over. Hij verzorgde Jamie een tijdje, Alana verliet de kamer geen moment. De dokter kwam even later naar haar toe. 'Komt alles goed met hem?' vroeg ze meteen wanhopig. "Ik heb hem nu aan het slapen gekregen," fluisterde hij zachtjes. "Hij had een vreselijk hoge koorts, maar het ziet ernaar uit dat het wel goed komt...lichamelijk. Het is aan jullie de taak hem weer geestelijk te genezen. Laat hem genoeg eten en geef hem aandacht." Toen liep de dokter de kamer uit. Jay sloeg zijn armen over elkaar en keek bezorgd naar z'n broertje. "We...moeten hem nu maar met rust laten." Alana schudde haar hoofd. 'Ik wil bij hem blijven. Straks gebeurt er iets ergs en dan gebeurt precies hetzelfde. We hebben hem in de steek gelaten, Jay.' Jay fronste. "Nee, jij hebt hem in de steek gelaten." Alana's temperament begon terug te komen, ze liep op Jay af en keek hem met een vurige blik aan. 'En wiens schuld is dat? Als jullie er niet waren geweest om zijn land aan te vallen, had Jason mij niet leren kennen en waren Jamie en ik lang en gelukkig bij elkaar gebleven. Jullie hebben hem in de steek gelaten.' Jay keek weg. "In ieder geval, je moet nu weg. Ik kom in de problemen als je hier langer bl-..." Alana perste haar lippen snel op die van hem, kort maar krachtig. Ze keek hem echt met de schattigste ogen ooit aan. 'Alsjeblieft.' Jay twijfelde en zei toen: "Oké oké. Jason komt over een half uur weer terug. Zorg ervoor dat je binnen die tijd weg bent van Jamie... Anders heb ik echt een probleem." Alana knikte en eindelijk liep Jay de kamer uit. Jongens waren té makkelijk, je kreeg je zin al met één kusje XDDDD. Ze ging weer bij Jamie op bed zitten en sloeg haar armen om hem heen. Ze gaf hem een kusje op zijn wang en drukte toen haar lippen tegen zijn oor. 'Word wakker,' zei ze zachtjes en lief.
Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    ma apr 09, 2012 3:33 am


HAHAHAHAHA DIE GIF.

Alana

Ze knikte toen hij zei dat hij nog steeds zichzelf was, ze vertrouwde hem alweer. Zolang ze wist dat hij het was, maakte het niet uit hoe hij eruitzag. Al zag hij eruit als een monster. Het liefste zou ze hem nu meteen een hele liefdesverklaring houden, hem in de armen springen, maar ze wist dat hij er dan van zou schrikken. Hij sloeg tot haar vreugde zijn arm om haar heen en zei dat het hem ook speet. Ze schudde haar hoofd. 'Maakt niet uit, het is logisch dat je wegging.' Als hij zou trouwen met haar zus - die ze overigens niet had - was zij nog eerder weggegaan dan hij. Er was niets dat ze hem kwalijk kon nemen als ze zich in hem verplaatste. 'Waar gaan we heen?' vroeg ze zachtjes toen hij haar meetrok, maar ze kwam er al snel genoeg achter dat ze langs een waterval liepen. Alana hield Jamie de hele tijd in haar ooghoeken in de gaten toen hij uitlegde wat hij nu geworden was. Ze knikte en grinnikte toen hij zei dat zelfs zij hem op dit moment wel kon verslaan. Dat zou ze niet doen, al had ze er wel de neiging toe. Hij ging op een rots zitten maar zij nam de afdaling waar het steeds wat steiler werd om het water te kunnen betreden. Het laatste stuk was zo steil dat ze zich ervanaf liet glijden. Ze kwam met haar voeten terecht in het water tot haar enkels. 'We hebben ook niets meer,' zei ze en hoe harteloos het ook klonk, het was zo. Ze had Jason het ja-woord gegeven. 'Maar nu jij me hebt ontvoerd, neem ik aan dat je niet meer van plan bent me terug te brengen naar Jason, of wel?' Daar zat wat in. Jason had helemaal geen recht meer van spreken. Hij had geen idee waar Alana uithing, al kon hij misschien wel kon raden dat ze nu bij Jamie was. Maar ja, Jason wist in de eerste plaats al niet eens waar Jamie was. En niemand durfde in dit rijk te komen, Jason zou er niet zoveel voor over hebben om Jamie en haar terug te brengen. Jason was als de dood voor dit rijk, dat had hij haar verteld. 'Moet je...wat?' vroeg ze naar de bekende weg. Natuurlijk wist ze wat hij bedoelde met wat je na vijf dagen na het huwelijk moest doen. Maar ze deed alsof ze dom was. Ze liep een beetje over de stenen die net een paar centimeter onder water stonden en zag dat de kantjes van haar jurk donkerder kleurden toen het stof zich vulde met water. Alana draaide zich om toen Jamie haar zei dat hij haar gemist had. 'Ik jou ook.' Hij ging achterover liggen en kreunde van de pijn. 'Gaat het?' Ze hoopte dat hij niet voor eeuwig nu zo'n zwart iemand was, want om sterk te blijven zou hij voor altijd in het donker moeten blijven. Ze schudde grinnikend haar hoofd toen hij zei dat hij niet wist wat hij met haar moest. 'Wat dacht je van voor altijd bij je houden? Was dat niet wat je wilde?' Ze kwam het water weer uit en liep om, want dat steile stuk kon ze niet meer op lopen. Ze plofte naast hem neer in het gras en ging op haar zij liggen, zodat ze hem kon bekijken. Hij zag er echt ongelofelijk knap uit, het daglicht leek hem goed te doen. Ze legde haar hand op zijn borst. 'Het enige wat tussen ons kon komen, was Jason. Vanwege mijn vader. En mijn vader werd na de bruiloft vrijgelaten, net als de rest. En nu jij ervoor hebt gezorgd dat we op een plek zijn waar Jason ons nooit zal halen, is er geen probleem meer... Toch?' Ze werd onzeker. Misschien wilde hij wel helemaal niet meer. Maar waarom had hij haar dan ontvoerd? Ze haalde opgelucht adem toen hij zei dat hij over negen dagen weer normaal zou zijn. Dat beviel haar een stuk meer dan dat hij zo zwak was overdag en in het donker pikzwart was. 'Je ziet er trouwens goed uit,' prevelde ze toen. Ze zag dat er een gedachte in hem opkwam die hem zorgen baarde. Toen ze zag dat zijn blik naar haar buik ging, begreep ze al wat hem te binnen schoot. 'Als ik zwanger zou zijn,' begon ze. 'Zou je dat nu nog niet kunnen zien. Dus kijk maar weer de andere kant op.' Ze zei het best nijdig, het was ook iets dat gevoelig lag. Zelfs als er in die tijd al dingen als condooms bestonden, hadden ze die niet gebruikt, want het was juist de bedoeling om kinderen te maken. Alana wist niet of ze zwanger was, maar ze wilde alles behalve kinderen van Jason. 'Wil jij later eigenlijk ooit kinderen?' vroeg ze zachtjes, aangezien ze net best wel boos tegen hem deed.
Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    zo apr 29, 2012 7:05 am









- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

NEW GAME







Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    zo apr 29, 2012 7:50 am



Alana.

Het was een prachtig meisje, die nieuwe dienst. Alana wist niet precies waarom Jamie's ouders haar hadden 'geschonken' aan Jamie. Ze wist er zelfs geen beter woord voor, want ze begreep van heel die situatie niets. Had Jamie niet verteld dat zijn ouders heel weinig kwamen? Dus waarom nu ineens, onaangekondigd, kwamen ze naar zijn rijk met dat meisje? Alana voelde zich paranoïa, maar ze kon er niets aan doen. Het enige antwoord wat ze kon bedenken was dat ze dat meisje Jamie liet versieren. Het was waarschijnlijk toch niet hun bedoeling, maar zo dacht Alana er wel over. Ze werd nu toch wel erg bang. "Mijn God, Alana, zit eens stil." Leonie trok Alana's korset met harde rukken strakker. Alana kon nauwelijks adem halen. Ze was er met haar gedachten totaal niet bij. Alleen al het idee dat dat meisje op dit moment bij Jamie was en Alana niet... Ze voelde zich totaal niet zeker. Hij kon zo verliefd worden op een ander meisje, want Alana had het aardig verziekt voor zichzelf. Ze viel vaak heel snel tegen hem uit, en dan was het echt slaande ruzie die alleen van haar kant kwam. En een paar minuten geleden was ze nog buiten het krachtveld om het kasteel, omdat ze hem wilde verlaten... Het ironische was, dat zij op dit moment een hele jurk aangetrokken kreeg voor zondag. En dat was toch wel een soort vaststelling van het huwelijk tussen Jamie en haar. Maar toch was ze onzeker. Hij kon zich nog zo bedenken en met dat meisje trouwen. 'Leonie?' "Ja?" 'Heb jij dat...nieuwe meisje al gezien die hier komt werken?' Leonie slaakte een diepe zucht. "Cath, ja die heb ik al mogen leren kennen. Toen waren Jamie en jij nog buiten..." Alana beet zachtjes op haar lip, die ze doorbeet toen Leonie weer een ruk gaf aan die touwen van haar korset. Nu bloedde het, maar Leonie zag het niet en Alana vond het stom om dat Leonie te vertellen. Ze likte het snel weg. Het zou alleen maar meer laten zien hoe erg Alana ermee zat dat dat meisje hier nu werkte. 'En...wat vind je van haar?' vroeg ze voorzichtig. Leonie trok over Alana's korset de kobaltblauwe lange jurk en ritste het langzaam dicht. "Ik heb haar maar heel even kunnen ontmoeten, maar ze lijkt me op zich wel een aardig meisje..." Alana schudde haar hoofd. 'Nee, ik heb het over...of je haar knap vindt.' Leonie's ogen schoten naar die van Alana in de spiegel waar Alana voor stond. "Alana..." Meteen probeerde Alana zichzelf te redden. 'Ik vraag het me gewoon af, dat is alles!' Maar ze kon aan Leonie al zien dat ze Alana doorhad. Alana zuchtte. 'Het is gewoon... Ineens is er nu nog een meisje van mijn leeftijd in dit kasteel en zij is net zo knap als ik... Misschien wel knapper. Dat kan me allemaal echt niet schelen, echt niet. Maar... Het kan me wèl schelen dat Jamie haar misschien knapper vindt. En ze is waarschijnlijk ook nog eens véél liever en...' Leonie legde haar hand op Alana's schouder. "Alana... Jamie is helemaal gek van je. Zelfs nog als je ruzie met hem maakt. Hij is heel kieskeurig qua meisjes, dus maak je geen zorgen dat hij jou plotseling niet meer ziet zitten. Bespreek het anders gewoon met hem dat je je ongemakkelijk voelt bij haar." Alana sloeg haar ogen neer naar de grond. 'Ze is nu bij hem... Ze is hem aan het wassen.' Leonie's ogen werden groter. "Nou ja zeg." Leonie leek bijna helemaal beledigd. XDDDD "Neemt ze opeens werk uit handen? Vinden ze mij te oud geworden of zo?" Alana zag Leonie ook ineens bang worden. "Straks neemt ze me nog alle werk uit handen en word ik ontslagen... Oké, ik mag haar niet meer." XDDDD Alana schoot in de lach. 'Ik zal straks wel even met haar praten... Niet op een bitchy "hij is van mij"-manier, maar gewoon... Op een vriendelijke manier, om haar te leren kennen.' Leonie keek twijfelend. "Niet je...Spaanse temperament de baas laten worden, hè..." Alana schudde hevig haar hoofd. 'Nee, tuurlijk niet. Hallo, ik heb al twee keer een uitbarsting gehad, er komt zeker geen derde meer.' XDDDDD Nu pas bekeek ze zichzelf in de spiegel en glimlachte. 'Leonie, jij zult echt nooit je werk kwijtraken. Ik durf te wedden dat die Cath mij nooit zo'n jurk had geadviseerd. Hij is prachtig.' Ze gaven elkaar een knuffel en hij werd weer uitgetrokken. Ze kreeg weer een gewone jurk aan en hoorde ineens uit de badkamer een raar geluid komen x.o. 'Nee... Nee nee nee... Please, laat het niet zo zijn...' zat ze al meteen. Voorzichtig en op haar hoede liep ze voorzichtig naar de badkamer toe. Het geluid werd sterker, dus ook haar stappen versnelden van nieuwsgierigheid. Toen ze voorzichtig door het kiertje van de deur keek, zag ze Cath hem rukken X_X. Alana wilde nu al in huilen uitbarsten. Normaal had ze altijd de ballen om iemand in zo'n situatie in elkaar te slaan, gewoon uit boosheid, maar dit keer brak ze helemaal. Jamie vond háár toch leuk en niet dat nieuwe meisje? Waarom liet hij haar dan dit doen...? En waarom hadden Alana en hij alleen nog maar gekust? Ze was compleet in de war, wat moest ze nu doen? Alsnog weggaan? Nee, ze zou Leonie niet in de steek laten. En trouwens, waarom zou ze weggaan? Dat was niets voor haar. Om het op te geven nu er concurrentie bij kwam kijken. Ze zou dat meisje gewoon de grond door moeten boren. Dit was háár plek, dat meisje moest maar oprotten. Net toen ze de badkamer binnen wilde stappen, zag ze Cath haar kant op komen. 'Shit...' Ze wilde wegsluipen, maar Cath was er al en botste tegen haar op. Alana keek beschaamd weg. Om alles wat Cath zei, kreeg Alana tranen van in haar ogen. Want het was namelijk waar. Daarom wist ze niet zo goed wat ze erop terug moest zeggen. Toen ze terugkwam, zei Cath: "Jamie zal nooit jou zien zoals hij mij ziet." En toen gaf Cath haar een klap in haar gezicht x.x Er knapte iets in Alana. Iets wat wel vaker gebeurde, vandaag nog. Maar dit keer was het erger. 'HOU JE BEK, KANKER KANKER KANKER HOER!' schreeuwde ze, echt het hele kasteel moest dat wel gehoord hebben. 'JE BENT HIER OM ALLES TE VERPESTEN EN DAT GAAT JE NIET LUKKEN.' En toen begon ze te slaan. Cath was daar duidelijk niet op voorbereid, want ze begon meteen te gillen. Alana was nooit goed in vechten geweest, maar dat maakte haar niet uit, als ze maar een paar klappen kon uitdelen. Ze trok ook gewoon keihard aan Cath's haar, écht een bitchfight. XDDDD "MEIDEN!" hoorde Alana Melvin geschrokken zeggen en opnieuw riep hij wachters erbij. Ze werden op een gegeven moment uit elkaar gehaald. "Wat is er aan de hand?!" Alana keek geen moment van Cath weg. 'Dit kankerwijf hier voor me probeert Jamie van me af te pakken!' En Cath begon helemaal de slachtofferrol te spelen. Ze begon te huilen en keek Melvin aan. "Ik snap er niets van, ik was prins Jamie gewoon aan het wassen en wilde nieuwe handdoeken halen, en toen kwam zij eraan en schreeuwde dat ik een hoer ben, terwijl dat ik alleen mijn werk deed! Ik snap dat ze jaloers is, maar nu ben ik daar het slachtoffer van..." Ze zat hélemaal zielig te doen. Melvin keek woedend naar Alana. "Wat heb jij vandaag?!" Terwijl hij Cath begon te troosten, zei Melvin tegen de wachters dat ze Alana weer naar de kerkers moesten brengen. -.- 'Wat de fack, jongens?! Zij begon! Geloven jullie serieus háár verhaal? Laat me los! Nu!' Maar ze volgden natuurlijk weer Melvins bevel op. -.- Alana zag dat inmiddels Jamie erbij was komen te staan en daar werd Alana meteen kalmer van. 'Sorry...' zei ze zachtjes en met echt een gebroken stem. Gewoon omdat hij dit allemaal zag en waarschijnlijk dacht dat Alana dit weer was begonnen. Dat dacht iedereen hier. Ze werd weer geboeid in de kerkers en werd alleen gelaten. Ze begon zachtjes te huilen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Prince & Princess.    

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Prince & Princess.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Sunset :: RolePlayGame :: Spellen.-
Ga naar: