Sunset

RPG
 
IndexRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 JANICE OR SKYE?!?! XDDDD

Ga naar beneden 
AuteurBericht
King
Admin
avatar

Aantal berichten : 123
Registratiedatum : 14-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : World.

BerichtOnderwerp: JANICE OR SKYE?!?! XDDDD    za maa 24, 2012 1:29 am


Terug naar boven Ga naar beneden
http://sunset.actieforum.com
King
Admin
avatar

Aantal berichten : 123
Registratiedatum : 14-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : World.

BerichtOnderwerp: Re: JANICE OR SKYE?!?! XDDDD    za maa 24, 2012 2:53 am



Justin Fletisch.

Hij stond voor het graf, hij stond er drie uur. Het was zondag, en elke zondag, verspilde hij zijn middag aan haar. Het meisje waar hij helemaal niets van begreep, waar hij zoveel van hield. En of zij van hem hield, dat was de vraag. Ze had nooit tegen hem gezegd dat ze van hem hield. Maar ze was wel elke dag bij hem, ze gingen met elkaar en met niemand anders. Zes maanden geleden was het gebeurt, wat er precies was gebeurt, Justin wist het niet. Toen hij de volgende ochtend wakker naast der was, was het stiller dan normaal. Hij luisterde meestal elke ochtend haast verslaafd naar hoe ze ademde. Hij bekeek der wanneer de zon op ging, misschien wel uren. Hij viel meestal wel weer in slaap, maar deze ochtend. Het leek alsof ze niet naast hem lag. Hij zag der ogen open staan, "Skye?" Fluisterde hij toen zacht, maar ze reageerde niet.
"Skye...?" Hij kwam langzaam overeind en keek der onderzoekend aan. Ze bewoog niet, ze zat dood stil in een houding die ze nooit aan nam wanneer ze sliep. "Skye, word wakker..." Hij schudde zacht aan der schouder, maar ze bleef bewegingloos. Skye was een diepe slaper, maar nooit zo diep. Haar huid voelde koud aan. Hij trok ze hand terug en ging langzaam weer liggen, tegen der aan. Zijn gezicht keek strak voor zich uit. Hij deed zijn ogen dicht en probeerde te slapen. Maar toen het elf uur was en zijn moeder kwam binnen lag Justin nog wakker. "Hé, jullie zijn al wakker..." Zijn moeder fronste en kwam dichterbij. "Mam..." Zijn moeder keek Skye onderzoekend aan toen ze naar Justin's kant toe liep. "Wat is er liefje?" Justin keek naar de grond en zei zacht,"Skye word niet meer wakker." Zijn moeder keek met een angstige blik naar Skye. Ze legde haar hand op der wang, ze wou haar ogen sluiten maar Justin sloeg der hand weg. "Waarom word ze niet meer wakker?" Vroeg hij als een kind wat niet wist wat dood betekende. Zijn moeder kreeg tranen in der ogen, "Justin, kijk maar nu voor de laatste keer in der ogen. Ze word niet meer wakker."
Justin dacht elke dag aan dat stuk, elke dag zag hij het voor zich hoe ze naast hem lag. Justin's zusje die helemaal gek van Skye was, had zich ook kapot gehuild. Ze kon Skye niet zoals Justin, maar wel als een super lief meisje. Hij legde de zelf geplukte bloemen op haar graf, je zag haar graf niet meer. Zoveel bloemen lagen er, er was geen dag voorbij gegaan dat Justin geen bloemen had gekocht. Sinds vandaag was hij blut. Zijn werk durfde hem niet te ontslaan, maar ze moesten wel. Het enige wat Justin deed was voor zich uit staren. Hij was niet aanspreekbaar. En elke keer als Justin praatte ging het over Skye, al zes maanden lang. Zijn zusje was de enige die het écht goed kon begrijpen. Zijn beste vriend, Ryan, al lang niet meer. Ryan probeerde Justin een beetje in leven te houden door hem te betrekken bij dingen. Maar echt praten deden ze niet meer. Justin was als een pop geworden. Iedereen trok hem maar verder, terwijl Justin nog steeds bij het graf stond. Het was precies vandaag zes maanden verder. Hij keek naar het graf, er stond zo'n standaard tekst op, maar Justin had er bij gekerft "iloveyou" gewoon op het graf met zijn sleutel. Op de begrafenis wist Justin niet wat hij moest zeggen. Hij wou wat voorbereiden maar hij kon het niet. Toen hij moest spreken wist hij niets te zeggen, hij had acht minuten. Acht minuten stond hij stil met een blaadje voor ze neus naar de kist te kijken van Skye.
"Justin...Moet ik het voorlezen?" Justin schudden van nee. Niemand mocht het zien, Justin had het stiekem in der bh gestopt, misschien was het raar. Maar toen hij nog voor het laatst naar der mocht kijken, deed hij alsof hij der een kus gaf. Iedereen vond het walgelijk, maar Justin vond dat van niet. Het was Skye, en of ze dood was of niet. Hij had het recht om der een laatste kus te geven. De enige die het gezien had, dat hij wat bij der stopte, was zijn zusje. Ze vroeg hem in de avond wat er in de brief stond. Maar dat wou Justin niet vertellen. Er stond van alles in, echt heel veel. Maar het kwam allemaal neer op dat hij het meest van haar hield en dat een vraag voor hem eeuwig zou open blijven, of zij ook van hem hield... Skye en hij hadden veel te vaak ruzie, om echt alles. Meestal was het omdat hij onzeker was, hij was zo bang dat ze naar iemand anders ging. Skye zei dan altijd dat ze alle recht had om naar iemand anders te gaan. Ze had altijd gelijk, ze was altijd slimmer dan Justin in woorden. Elke ruzie won zei, ze had nog nooit sorry tegen hem gezegd, want het was altijd zijn schuld. Zelfs wanneer zij iets kapot maakte, was het zijn schuld. Justin zag dat niet, dat het zo ging. Zij kon hem zo ompraten dat het ook echt zijn schuld was, en dat hij er echt spijt van had.
"Justin! Kom je, je staat er al... drie uur en twintig minuten." Justin keek om, het was zijn zusje die hem altijd ophaalde, anders bleef hij staan. Ze had een keer gechekt hoe lang hij zou blijven staan als ze hem niet ophaalde, om zeven uur in de avond stond hij er nog en had ze hem maar weg gehaald. 'Ik ... kom zo.' Zei hij, al was dat niet zo. Zo ging het elke keer. xxxEmilyxxx liep op hem af en pakte zijn hand vast, "We eten vanavond pizza, mam is weg." Hun ouders waren gescheiden, dus het was altijd alleen hun mam die vaak weg was. Justin liet zich meetrekken. "Zullen we uitgaan vanavond? Misschien vind je nieuwe..." Ze stopte maar met praten toen ze zag hoe Jamie keek, zoals hij al zes maanden keek, met andere woorden voor : Hij was nog steeds niet over der heen. "Zou je het niet leuk vinden om een échte nieuwe vriendin te hebben? Die wel écht van je houdt?" Justin ging in de auto zitten naast ze zusje, zijn zusje was bijna zeventiende. Ze had van alles voor elkaar, ze had een auto, vriend en bijna een huis. En Justin, Justin zat nog elke dag voor zich uit te staren, hij was niet eens in de verwerkings fase. Hij zat in de fase waar hij te horen kreeg dat zijn meisje dood was, en het was zijn meisje niet eens.
Hij liep de school binnen, Emily kwam nog op hem afgerend, "Justin, je vergat dit." Ze gaf hem zijn eten mee, dat was hij inderdaad vergeten. Maar hij was zo moe in de ochtend, hij voelde zich anders dan de andere zes maanden. Alsof hij een kader had liep hij door de school heen, hij was een klas blijven zitten, en Emily toen ze klein was een klas omhoog gegaan omdat ze te ver voorliep, dus ze zaten bij elkaar in de klas. Emily zat vaak naast Justin, en anders, heel soms zat dan Ryan naast hem. Maar ja, dat was ook haast nooit. Ryan volgde andere klassen. Justin ging zitten iets achterin en Emily plofte naast hem. 'Ik vind het best wel lief van je dat je nog steeds er voor me bent en bij me blijft.' Zei Justin haast levenloos. Emily glimlachte lief en gaf hem een kusje op zijn wang, "Ik heb gell bij me, voor jou, kom eens hier." Justin deed nooit meer gell in, Emily deed dat gewoon soms voor hem omdat ze niet wou dat andere zagen dat Justin gewoon te levenloos was. Ze pakte de blauwe pot en deed wat op der hand. Justin keek naar het bord en zag toen een meisje binnen lopen. Hij staarde er naar, Emily deed gell in zijn haar en deed het nog even goed. Droomde hij? Hij staarde steeds maar naar het meisje. 'Emily...' Hij keek zoals op dat gif plaatje X'DDD. Ze keek precies waar hij heen keek. Emilys ogen werden groot van de schrik, "S-sps..s What the fack?!" Justin sprong overeind, Emily zag het ook. Maar alleen hun zagen het, niemand anders keek zo verbaasd. Hij stond op en duwde iedereen aan de kant, hij ging voor der staan en keek der nog onderzoekend aan. Hij raakte der wang aan, ze was echt. 'Het,,. HET IS DER.' Schreeuwde hij, 'SKYE, SK-SK..' Hij vloog haast over de tafel heen, haar stoel viel bijna omver. Hij trok der tegen zich aan en drukte zijn lippen snel op die van haar, Emily sprong overeind en liep er ook naar toe, "Skye?! Hoe kan dit?" Iedereen keek hun een beetje raar aan, "Meneer en mevrouw Fletisch, zouden jullie alsjeblieft van dit meisje vandaan kunnen, ze is onze nieuwe leerling, Janice." De leraar trok Justin van Janice af. 'NEE, NEE, SKYE, SKYE!' Hij probeerde naar haar toe te gaan, maar de leraar was sterker. Hij glimlachte breed en probeerde met zijn handen die van haar aan te raken, maar toen Justin haar blik zag verdween zijn glimlach, "Jamie... Het is Skye niet." Fluisterde Emily in zijn oor. 'Jawel? Skye?' Mick keek Jamie arrogant aan en vroeg net zo arrogant, "Wie is Skye?" Jamie keek Mick woedend aan, 'Skye, je weet wel.' Niemand keek Jamie begrijpend aan. Jamie keek weer naar het meisje. 'Je bent Skye? Toch?' Ineens begon iedereen hem uit te lachen, hem en Emily. Echt hard uitlachen. Alsof hij in z'n onderbroek stond ofzo. Hij keek naar Emily die al aan het huilen was, "Jullie zijn echt gestoord!" Schreeuwde iedereen wel. Jamie keek weer naar het meisje, nee dus. 'J-je.. je lijkt op me vr-v..' Hij keek maar naar de grond en trok Emily mee de klas uit. "Het was der wél." Huilde ze. Justin zat met ze handen voor z'n ogen. Hij voelde dat hij licht was en leunde tegen Emily aan. Hij had zo'n flauwval gevoel, alleen omdat hij tegen Emily aan lag op het bankje buiten de klas voelde hij zich iets minder duizelig. 'Ze is het ook...' Zei hij haast dromerig en viel soort van weg, of hij nou inslaap viel of flauwviel was er niet uit te halen. De leraar liep boos naar buiten en zag Jamie liggen en Emily huilen. Skye, Janice, die stond naast hem.

Terug naar boven Ga naar beneden
http://sunset.actieforum.com
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: JANICE OR SKYE?!?! XDDDD    za maa 24, 2012 4:23 am



J a n i c e .

Ze was er weer klaar voor om verder te leven. Zes maanden. Zes maanden had ze in die kist gelegen. Zes maanden had ze bedenktijd om te beslissen wat ze wilde gaan doen. Zou ze naar de andere kant van de wereld verhuizen? Zou ze teruggaan naar Justin en hem de waarheid vertellen? Of zou ze hem als een geest achtervolgen? Midden in de nacht was ze erachter gekomen wat ze zou gaan doen. En daarom dat ze de schroeven die in de kist zaten eraf haalde en 'm openmaakte. Ze klom zo naar boven. Het was voor haar niet moeilijk, want ze was een wezen waar er maar dertien van bestonden op aarde. Dat waren wezens die op mensen leken, maar geen mens waren. Ze konden dingen die normale mensen niet konden, ze waren veel sterker. De wezens waren ook één voor één prachtig, op hun eigen manier. Maar ze waren erg moeilijk, want ze konden zich niet aanpassen aan de gevoelens van mensen. Ze waren harder voor zichzelf en voor anderen. Ze wisten niet hoe ze met gevoelens van anderen om moesten gaan en al helemaal niet met die van mensen. Het waren wezens die van spelletjes hielden. Je kon de wezens haast egoïstisch noemen, al lag het anders; zo was hun aard. Ze konden niet anders zijn dan wie ze waren. Voor hun was voor wat de mensen hen noemden "arrogantie" normaal. In oude boeken over deze wezens stond ook dat ze alleen van hun eigen soort konden houden en niet van mensen. Maar voor Skye lag dat anders. En zij was altijd al anders geweest dan die wezens. Vroeger waren deze wezens echt een groot volk, verspreid over de hele aarde. Er waren er zeker miljoenen van. Maar deze wezens waren zo arrogant en egoïstisch, dat ze vaak problemen hadden. Ze kregen de doodstraf, of werden vermoord. En dat werd zo erg dat het massaal afnam, hun bestaan. Dat nam zo erg af, dat ze nu nog maar met z'n dertienen over waren. En één daarvan was niet eens een echte. En dat was Skye. Haar vader was wel zo'n wezen, maar haar moeder was een mens. Hij had nooit van haar gehouden, omdat zo'n wezen dat niet kon. Maar Skye was dus half mens, half wezen (moet ff een naam voor zijn x.x). En ze wist zeker dat ze ook van mensen kon houden. Hoe ze dat zo zeker wist? Ze had het zelf ervaren. Ze leerde op school een jongen kennen. Hij had iets wat de andere jongens op school niet hadden. Wat zelfs de hele wereld niet had, dus ook niet de wezens van haar soort. Hij gaf haar het gevoel dat ze meer mens was dan wezen. Ze vergat het dan gewoon als ze bij hem was. Maar zelfs hij kon het niet ontkomen dat ze eraan terugdacht. Hij vroeg haar dan weleens of ze van hem hield en daar gaf ze dan geen antwoord op. En als ze ruzie hadden, kon ze ruzieën als de beste. Want dat was iets wat wezens ook goed konden. En zij won áltijd. Op sommige momenten kon ze geheel gevoelloos zijn. Dan ging ze gewoon met andere jongens om. Maar ja, Skye bestond nu niet meer. Ze had haar besluit genomen. Ze zou nu menselijk gaan doen. Want dat was wel het minste wat Justin had verdiend. Skye was er niet meer. Al zes maanden niet. En Janice was vandaag geboren.
Van de grond die in haar haren zat en op haar kleren walgde ze. Toch zag ze er nog steeds verzorgd uit, zelfs nu nog. Ze liep naar haar huis, er zat een slot op. Moeiteloos brak ze het slot en liep naar binnen. 'Ik ben thuuuis!' riep ze. Ze liep naar de woonkamer en zag haar huisgenoot - die ook een wezen was - Ruben. Hij was niet verbaasd dat ze binnen kwam lopen, want hij was op de hoogte van haar plan. Maar dat wist Janice helemaal niet. "Dat werd tijd, Skye." Hij keek niet erg geïnteresseerd op, hij bleef gewoon onderuitgezakt zitten in de stoel. Zij liet zich vallen op de bank. 'Het is Janice nu. Janice Legend.' Dit keer keek Ruben wel op. "Je hebt je uit je graf moeten graven, zie ik?" Hij lachte hard. Janice's mondhoek ging een beetje omhoog. 'Je lijkt er niet van onder de indruk dat ik weer terug ben.' Ruben knikte. "Toen ik heel de school erover hoorde dat je dood was, kon ik al niet geloven dat je het echt was. En toen ik hoorde dat je misschien aan een hartstilstand was overleden, vond ik het al helemaal hilarisch. Ik wist niet echt waar je was, maar hoe dan ook zou je terugkomen. Dus ik maakte me niet zoveel zorgen." De wezens hadden geen hart, dus kon ze daar inderdaad niet aan zijn overleden. Ze sloeg haar ene been over de ander. Heel voorzichtig vroeg ze naar Justin. 'Heb je misschien...Justin ooit nog gesproken?' Ruben's gezicht verstrakte. "Hoezo zou ik hèm hebben willen spreken?" Janice haalde haar schouders op en sloeg haar ogen neer naar de grond. 'Misschien omdat je wilde weten hoe het met hem ging...' zei ze heel zachtjes. Ruben had Justin altijd al gehaat. Voordat Justin in beeld was, hadden Ruben en Janice "iets". Haar vader had namelijk voor zijn dood gezegd dat ze moest gaan trouwen met een van de wezens om voort te planten, en ze kon het wel redelijk vinden met Ruben. Maar ze had nooit echt wat voor hem gevoeld. En toen Justin in beeld kwam, was het al helemaal over en liet ze Ruben gewoon vallen alsof ze nooit echt wat gehad hadden, maar al die tijd vrienden waren geweest. "Ik had hem nooit gezien omdat hij te druk bezig was met tegen jouw graf aan lullen. Op school ontliep hij me volgens mij altijd, want ik zag hem daar ook nooit. Volgens anderen liep hij elke dag rond als een zombie." Janice beet op haar onderlip. 'Weet jij of...hij een nieuwe vriendin heeft?' Ruben keek haar echt zo aan: -.-. "Zijn leven interesseert me niet, Skye. En het interesseerde jou kennelijk ook niet genoeg, want anders was je wel bij hem gebleven..." Daar was ze even stil van. Het enige wat ze kon terugzeggen was: 'Ik heet Janice, niet Skye.' Ruben rolde met zijn ogen. Hij ging wat meer vooruit zitten in zijn stoel. "Áls ik Justin had gezien, had ik hem gewoon op z'n bek geslagen." Meteen stond Janice gewelddadig op. Ze balde haar handen tot vuisten. 'Als je het niet kunt hebben dat Justin mij had, haat mij dan, maar niet hem. Hij kan er toch niks aan doen dat hij leuker is dan jij.' Ruben schoot uit zijn stoel en duwde haar hardhandig achteruit. "Ik haat elk mens op aarde. Het zijn allemaal een stelletje jankerds die allemaal maar op zoek zijn naar één ding en dat is liefde. Dat zullen ze toch nooit vinden, want ze zijn allemaal ook nog eens lelijk als de tyfus. En als ik dan één mens het meeste moet haten op aarde, zou het Justin wel zijn. Hij is niet alleen slap dat hij zes maanden nog steeds rouwt om iemand wie toch niet van hem houdt, maar ook nog eens zo dom om problemen met mij te zoeken. Ik ben nog aardig tegen hem dat ik hem niet eerder had opgezocht. Want je weet wat ik kan doen als ik een mens wil slaan." Nu was Janice het zat. Ze deed weer een stap vooruit en xxsloeg Ruben hard in zijn gezichtxx XDDDD! 'Hou - je bek - over hem. Als je ook maar één stap in zijn richting doet, zullen er nog maar twaalf van ons over zijn. Ik meen het, ik schop je MIJN huis uit.' Het was zo, het was haar huis. Maar ze kon het niet meer alleen betalen toen haar vader doodging, dus kwam Ruben er wonen. Iets beters konden ze niet bedenken. 'Niemand mag jou. Dat iedereen Justin nou mag.' Janice draaide zich om. "Ga douchen of zo, je stinkt." XDDDD Echt zo'n kutopmerking. 'Was ik al van plan, kankerjong.' Ze liep de trap op en ging douchen. X'DDDDD

De volgende dag kwam ze naar school. Ze was nog maar één dag weer terug op aarde of ze begon al te twijfelen aan iets waar ze zes maanden over had nagedacht en uitgestippeld had of ze er goed aan deed. Toch stapte ze de school maar in, want ze had het gevoel dat ze niet meer terug kon. Ze had het iedereen behalve Justin en Emily laten vergeten wie ze was. En nou ja, de wezens dan ook, want zij had geen vat op hen, dus kon ze het hun niet laten vergeten. Emily was een goeie vriendin van haar geworden toen ze zovaak met Justin omging. Het was het liefste meisje dat ze kende. Maar ja, voor geldde eigenlijk hetzelfde als voor Justin geldde; Skye verdiende haar niet. Ze verdiende sowieso niet om ervan te worden gehouden. Want het was nooit duidelijk of Skye ook wel van hen hield. Maar die zes maanden had ze ook op een rijtje gezet van wie ze wel hield en van wie niet. Van Justin hield ze, van Emily, van haar vader had ze gehouden. En verder helemaal niemand. Ze had nooit van Ruben gehouden, niet van al haar andere vrienden en vriendinnen en ook niet van haar moeder. Zo simpel was het. "Dit is je lokaal," zei de directeur die persoonlijk was meegelopen. Het was ook altijd zo'n aardige man. 'Dankuwel.' De directeur liep weer weg. Het moment was aangebroken. Ze moest nu het lokaal in lopen, waar Emily en Justin zaten. Ze keek door het raampje, ze zag ze al. Emily was geen haar veranderd. Justin wel. Ze klopte zachtjes op het raam, al hoorde haast niemand het. Ze liep naar binnen en keek de klas door. "Ah, de nieuwe leerling, ga maar zitten." Ze ging maar gewoon zitten en glimlachte. Ze deed alsof ze niets vermoedde toen Justin en Emily zo reageerden. Maar ze kon er niet meer aan ontkomen, want Justin liep gewoon op haar af. 'Ehm, haai.' Ze keek een beetje raar, maar glimlachte toen lichtjes. Ineens boog hij zich gewoon helemaal naar haar toe en drukte zijn lippen op de hare. Ze leek haast in trans, ze wist niet dat ze hem zó erg had gemist. Maar haar spel vond ze op dit moment leuker om te gaan spelen. Ze deed alsof ze geschrokken was en zat ook een beetje achteruit. 'Je hebt de verkeerde voor je, ik ben Janice,' zei ze. Maar hij leek er haast van overtuigd te zijn. 'Het spijt me, ik ben niet wie je...hoopt dat ik ben.' De leraar haalde hem bij haar vandaan. Ze werden door de klas uitgelachen. En dat was nou ook weer niet haar bedoeling. 'Het is helemaal niet grappig,' siste ze naar de anderen, die gelukkig weer stopten met lachen. Maar Justin en Emily waren de klas al uitgerend. "Janice, weet jij waar ze het over hadden?" Janice schudde haar hoofd, wat kon ze toch ook goed liegen. 'Maar ik voel me nu wel schuldig... Ze waren echt van slag... Mag ik even naar ze toe gaan?' De leraar knikte. "Ik was sowieso al van plan om achter ze aan te gaan." Ze liep met de leraar mee de klas uit en zag hen op een bankje zitten. "Oké, wat had dit te betekenen?!" riep de leraar boos. Janice keek naar Emily en toen weer naar Justin. Ze had hen echt gemist.
Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: JANICE OR SKYE?!?! XDDDD    zo maa 25, 2012 1:10 am


J a n i c e

'Wie is Skye? Je vriendin?' hield ze vol. Liegen kon ze makkelijk, zelfs tegen iemand van wie ze hield. Ze deed het ook zonder enig schuldgevoel, ze vond het leuk om dit spelletje te spelen. Ze dacht niet na over de consequenties, ze dacht alleen na over het hier en nu. Want wezens als zij dachten niet na over de toekomst. Het hier en nu dreef hun verder tot hun acties. Justin sloeg zijn armen om haar heen en drukte haar tegen de muur aan. 'Hé, eh... Ik snap het als je denkt dat ik je vriendin ben, maar ik ben haar niet... Dus zou je me alsjeblieft los kunnen laten?' Ze deed alsof ze heel menselijk was en probeerde hem dus slapjes weg te duwen. Als ze echt gewild had dat hij haar losliet, had ze allang met haar eigen krachten hem weg weten te drukken. Maar ze moest in haar rol blijven. En dit vond ze ook totaal geen vervelende aanrakingen. XDDDD Hij fluisterde nogal oversekste dingen in d'r oor waar ze inderdaad heel erg opgewonden van raakte, maar ja. Een spel was natuurlijk niet zonder instinkers. Ze zou niet nu gaan toegeven. 'Stop, laat me los.' Ze sloeg zijn hand weg, al was het dan wel met tegenzin. Hij ging van haar af en begon over dat hij mensen erbij zou halen. Ze keek hem raar aan. 'Je...bent niet goed in je hoofd.' Geïrriteerd sloeg ze haar armen over elkaar en bleef tegen de muur aan leunen. Emily deed lelijk tegen Janice. 'Ik heb geen idee waar jullie het over hebben...' zei ze zo onschuldig mogelijk. Even later kwam Justin terug met Skye's beste vriendin Hilde en Ryan. Hilde wist natuurlijk van niks meer. Het deed Janice totaal geen pijn dat ze het Hilde allemaal had laten vergeten. Ze had nooit van Hilde gehouden, al probeerde ze dat wel. Voor Janice was het de normaalste zaak van de wereld om niet te houden van mensen waar ze elke dag mee omging. Ze gaf het ook gewoon eerlijk toe als ze vroegen of ze eigenlijk wel van hen hield. Daarom dat ze bij Justin altijd op een ander onderwerp overging, want bij hem wilde ze niet gaan toegeven dat ze wèl van hem hield. 'Zijn dat Ryan en Hilde?' Ze deed alsof ze van niets wist. Ze keek weer naar Justin, ze speelde alsof ze haar geduld verloor. 'Je herkent je eigen vriendin niet eens. Laat me met rust, ik ben niet Skye, wie dat dan ook mag zijn. Leuk hoor, zo'n eerste schooldag.' Ze pakte het briefje met zijn nummer erop maar aan en wilde weglopen, maar ze stond ineens stil toen hij iets interessants vroeg. 'Wát?' Dat briefje. Natuurlijk had ze die. Ze kon 'm alleen niet lezen toen ze in de kist lag, want het was daar natuurlijk pikkedonker. Toen ze gisteren zo'n ruzie aan het maken was met Ruben, was ze helemaal vergeten dat ze dat briefje nog had. 'Shit.' Dat briefje zou ook de was in moeten zijn gegaan. Als dat zo was, zou ze dat briefje nooit meer terugzien. 'Ehm. Geen idee waar je het over hebt, maar dat is niets nieuws. Ik moet gaan.' Zo snel als ze kon liep ze de gang uit, nu moest ze héél snel naar huis gaan. Het was Ruben's beurt om de was te doen en hij zou om twee uur klaar zijn met werken. Ze scheurde naar huis, ze keek nog op de tijd die in de auto zat. Kwart over twee. 'Schiet ohop...' Toen ze thuis was, zag ze Ruben's auto al staan. Zonder de autodeur dicht te gooien rende ze het huis in en haastte zich naar boven. 'Ruben, wacht!' Ze hoorde hem al de was in de wasmachine gooien en het knopje aan drukken. Ze ging het washok in en zag dat er al water vrij kwam. 'Godverdomme, Ruben!' schold ze hem meteen uit. XDDD Ze duwde hem aan de kant. "Wat nou?!" Ze drukte het knopje weer op uit. Normaal zouden mensen twee minuten moeten wachten voordat ze het ding open konden doen omdat het beveiligd was. Het water moest dan worden weggepompt. Maar Janice wilde daar niet op wachten. Ze gooide het deurtje open met haar kracht en het water liep er helemaal uit. "SKYE, WAT DE FACK DOE JE?!" Janice gooide alle natte kleren eruit en zocht het briefje. Dat briefje kon overal zijn. 'Briefje...' mompelde ze. 'Waar is dat briefje.' Onhandig doorzocht ze elk kledingstuk en zag toen eindelijk waar ze naar zocht. Ze hield het briefje tussen twee vingers. Het was vochtig, maar niet helemaal nat dat het zou gaan verbrokkelen als ze het probeerde uit te vouwen. "Skye, wat de fáck ben je aan het doen." Ze ging op haar billen zitten bij de wasmachine en vouwde zo voorzichtig mogelijk het briefje open. Ze schopte met haar voet alle natte kledingstukken weg. Ruben ging tegenover haar zitten. "Oké, Janice dan, mag ik alsjeblieft weten wat de fack je hier doet? Hoor jij niet op school te zijn? En wat is dat in hemelsnaam." 'Een briefje van Justin.' Ruben sloeg zijn handen voor zijn ogen. "Jemig..." Hij zweeg maar en bleef tegenover haar zitten. Hij bleef stil totdat ze het briefje af had gelezen. Janice las alles zorgvuldig door, toen ze klaar was las ze hem nogmaals. De inkt was een klein beetje uitgelopen, maar niet heel erg. Het was nog goed leesbaar. 'Oh mijn God, hij is zó lief...' Ze keek helemaal verliefd. "Maar je verdient hem niet." Janice probeerde Ruben vernietigend aan te kijken, maar het lukte niet. Want diep van binnen wist ze dat dat waar was. 'Dat betekent niet dat ik dit briefje niet lief mag vinden.' "Hoe ging je dag eigenlijk? Heb je hem nog gezien?" 'Ja, en hij herkende me meteen. Emily ook.' Het was even stil. "Wie weten het verder nog meer wie je echt bent?" 'Alleen de wezens.' Ruben sloeg zichzelf tegen zijn voorhoofd. "Ik snap waarom je het leuk vindt om dit met hem uit te halen, echt wel, maar... Wat is je doel precies? Beleef je hier nou lol aan?" Voor het eerst leek het alsof Ruben het voor Justin opnam. En dat was wel een legendarisch moment. 'Eh... Nou. Ja, best wel. Ik heb geen doel.' Ruben stond op en trok Janice aan haar handen omhoog. Hij duwde haar het washok uit. "Realiseer je je wat voor schade je hiermee aanricht?" Janice haalde haar schouders op. "Nou ja, je zult het nog wel merken. Maar dan wil ik niet dat je weer bij mij aan komt kloppen, want je had voor Justin gekozen. Oh en nog bedankt voor het kapot maken van de wasmachine. Echt heel erg leuk." Janice liep grinnikend de trap af, nog steeds met het briefje in haar hand.
Het was inmiddels avond geworden en ze kon zich niet meer inhouden. Ze móést naar Justin toe. De hele tijd zat ze stilletjes op de bank voor zich uit te staren, maar wel met een glimlach, want ze dacht de hele tijd terug aan de seksmomenten met Justin. XDDDDD Het huis was leeg, alleen zij was er. Ruben was naar "vrienden" toe, wat moest betekenen dat hij naar de wezens zou gaan die ook in deze stad woonden. Skye was daar altijd al buiten gevallen. De meesten mochten haar niet en degenen die haar wel mochten, mochten haar iets te veel. En dan had Skye al geen zin meer om naar ze toe te gaan. Ze stond op. Vanavond zou ze maar weer Skye gaan heten. Maar alleen voor vanavond. Ze liep naar Justin's huis toe. Het was niet bepaald op loopafstand, maar ze mocht niet met haar auto gaan. Dan zou hij er echt achter komen dat ze nog leefde. Toen ze bij zijn huis was, moest ze nadenken hoe ze dit zou gaan aanpakken. Ze moest via de kamer van zijn ouders, alleen daar kon ze makkelijk naar boven klimmen. Met moeite trok ze zich aan de regenpijp omhoog, die haar nog maar net hield. Ze klom zo naar binnen en ging naar de zolder. Hij was er niet. Net toen ze het wilde gaan opgeven, hoorde ze de badkraan uitgezet worden. Ze ging weer naar beneden en hoorde muziek uit Emily's kamer komen. Dan móést het Justin zijn die in bad lag. Voorzichtig ging ze naar binnen. Ze rolde glimlachend met haar hoofd, hij was zich aan het rukken. XDDDD Hij had gelukkig nog wel zijn ogen gesloten. Ze deed de deur op slot en liep naar de wasbak waar ze met haar rug tegenaan leunde. 'Hoe kan je nou nog niet over me heen zijn?' begon ze ineens te praten. Toen hij zijn ogen opende, glimlachte ze vriendelijk. Ze sloeg haar armen over elkaar. 'Ik snap het niet hoor, zo lief ben ik nooit tegen je geweest.' Ze liep naar hem toe en ging op de badrand zitten. Streng zei ze tegen hem: 'Als je me er nu in trekt, ga ik je slaan hoor.' Toen grinnikte ze weer. 'Jeetje, het lijkt net alsof je een geest ziet, gaat het wel?' Ze hield haar hoofd een beetje schuin. 'En, hoeveel meisjes heb je al geneukt na mijn dood? Vijf? Tien? Volgens mij geen één, dat is mijn Justin.' Ze boog zich naar hem toe en gaf hem een teder kusje op zijn wang. 'Hé, ik heb vandaag gezien hoe erg je dat nieuwe meisje op school lastigviel. Hoe erg ik ook wenste dat ik haar was, ik was haar niet. Ze lijkt wel erg op me, hè?'
Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: JANICE OR SKYE?!?! XDDDD    zo maa 25, 2012 3:36 am




Janice.

Ze rolde met haar ogen toen hij zei dat hij nog steeds van haar hield. ‘Maar dan kan je toch nog wel doorgaan met je leven. Ik hield ook van mijn vader, maar ik zat dan ook niet alsmaar te zeuren dat ik hem terugwilde. Niet zes maanden lang, tenminste.’ Ze zuchtte, eigenlijk vond ze het super lief. Maar dat kon ze hem niet vertellen, want zo zat ze niet in elkaar. Zoiets hield ze dan ook maar gewoon voor zichzelf. Ze gniffelde toen hij zei dat ze ook gewoon niet lief was. Was ze ook niet. Ze vond het ook echt grappig dat hij dat zei. Tot haar verbazing trok hij haar toch in het bad. Ze was helemaal nat, behalve haar gezicht. Want ze ging nog net niet kopje onder. ‘Jezus, Justin!’ Ze was best kwaad, maar toen hij zei dat zij hem moest slaan, keek ze hem een tijdje starend aan. Het leek eerst alsof ze hem wou gaan slaan, maar toen pakte ze gewoon zijn gezicht beet en begon hem ruw te zoenen. Nog voordat hij haar weg kon duwen, stopte ze alweer. Want van afwijzingen hield ze niet. Zij was degene die mensen afwees, niet andersom. ‘Oh, jij neuken? Met een ander dan ik? Vertel, met wie?’ Ze leek er totaal niet van onder de indruk te zijn. ‘Wees nou niet boos op mij, ik kan er ook niets aan doen dat ik dood ben gegaan.’ Ze keek steeds maar verbaasder en verbaasder, want hij deed eigenlijk best wel bot tegen haar. Op zich kon ze dat wel hebben, maar ze begreep niet waarom. Toen zei hij dat zij toch niet van hem hield. ‘Oh, dus nu doe je ineens zo? Je wist dat ook al toen ik leefde, en toen duwde je me ook nooit zo arrogant weg om dat te zeggen.’ Ze stapte ook het bad uit, dat hij haar in het bad gegooid had kon ze nog steeds niet uitstaan. ‘Natuurlijk ben ik haar niet. Hoe kan ik haar zijn als ik dood ben?’ Ze liep alsmaar als een hondje achter hem aan, voor het eerst waren de rollen omgedraaid. Ze keek hem raar aan. Als ze iets niet kon hebben was het wel dat iemand haar niet aan het aanbidden was. Dus dit irriteerde haar mateloos. Toch deed ze nog steeds een poging om het goed te maken. ‘Hé, waarom doe je nou zo? Ik ben er nog steeds.’ Ze pakte zijn handen vast en wilde hem weer een kusje geven, maar hij draaide zijn hoofd weg. Het kwade wezen in haar kwam weer naar boven. Ze liet zijn handen los en keek hem kwaad aan. ‘Best.’ Ze gaf hem een harde in klap in zijn gezicht en verdween uit zijn kamer.

Misschien was het maar beter zo. Als Justin op deze manier oog had voor Janice en niet meer voor Skye, was het toch goed dat hij zo tegen haar deed gisteren. Dan had hij het Skyegedeelte afgesloten zoals Janice dat ook had gedaan. Dan zouden ze gewoon overnieuw beginnen en dan zou Janice het goed doen. Dan zou ze het doen zoals het eigenlijk de eerste keer ook had moeten gaan. Want Justin verdiende zo veel beter dan wat er allemaal de eerste keer gebeurd was. Janice had vandaag haar haren gestijld en haar voorste lokken naar achteren vastgespeld en gewone kleren aan, niets bijzonders. Ze liep de kantine in en zag Emily al een beetje boos kijken. Justin stond bij Hilde, maar liet haar los zodra hij Janice zag. Eerst keek ze hem bedenkelijk aan, natuurlijk gewoon in haar rol. Maar na zijn uitleg begon ze te glimlachen. ‘Maakt niet uit joh. Het was een beetje een rare situatie, maar...eigenlijk had ik het ook weer niet willen missen.’ En dat had ze ook gezegd als ze niet in die rol had gezeten. XDDDD ‘Oh, eh, dankje.’ Ze was een beetje sprakeloos toen hij die bon gaf. Dat vond ze echt lief. ‘Dat is...l...lief van je.’ Ze vond zelfs het woord “lief” moeilijk om uit te spreken x_x. Toen werd Justin weggetrokken door Emily. Janice zuchtte. Emily had het veel meer door. Misschien had ze het Emily ook maar moeten laten vergeten wie Skye was, dan was dit gedoe er ook niet geweest. Maar aan de andere kant werd Skye’s spel nu wel op gang gehouden. Justin werd door Emily geslagen, maar het leek hem niet veel te boeien. Hij liep weer terug. ‘Eh, ja is goed... Gaat het wel? Ze...sloeg je best hard.’ Ze streelde zijn wang en glimlachte liefjes.
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: JANICE OR SKYE?!?! XDDDD    

Terug naar boven Ga naar beneden
 
JANICE OR SKYE?!?! XDDDD
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Sunset :: RolePlayGame :: Spellen.-
Ga naar: