Sunset

RPG
 
IndexRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 The Meeting.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: The Meeting.   wo nov 09, 2011 8:03 am

ff snel. XD
Terug naar boven Ga naar beneden
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: The Meeting.   wo nov 09, 2011 9:11 am

Effy.

Het is te merken dat hij zich in de maling liet nemen door me en dat vermaakt me prima. Hij weet van me dat ik mensen snel plaag en hij weet ook dat ik vaak dingen zeg die ik niet meen. Mensen die me goed kennen weten het wanneer ik iets meen en wanneer niet. Mijn vermaak zakt weg als hij zegt dat hij wel weg zal gaan. 'Ho, wacht.' Ik heb wel in de gaten dat hij het niet echt meent, maar ik speel het maar al te graag mee. Ik omring met mijn handen dus vlug zijn arm en leun op vooral mijn rechterbeen zodat hij niet weg kan. Speels wiebel ik met m'n wenkbrauwen, zo op en neer (...XD?). 'Zeker niet.' Het is erg stil op het perron, maar ik heb niet door dat we bijna de enigen zijn op het perron en daarom dat alle aandacht naar ons gaat omdat wij samen in gesprek zijn. Alsof ik uit mijn concentratie gestoord word, draai ik me een beetje geërgerd om naar de meiden die praten. Het is ook niet gek dat ik ze hoor, want zij zijn de enigen op Jip en mij na die praten. 'Hij is mijn vriend niet hoor, moet je hem hebben?' vraag ik met een plagerig grijnsje. De meiden denken echter dat ik het meen en lopen op me af. 'Oei, verkeerde zet,' zeg ik zachtjes, zodat alleen Jip dat kan horen. 'Ik weet niet wat hij jullie heeft verteld in de trein, maar...alles wat hij zei meende hij niet. Hij is niet helemaal...honderd als jullie begrijpen wat ik bedoel...' Ik kijk er zielig bij. 'Ja, erg treurig. Het is de neef van de vriend van de achternicht van een vriendin van mij. Ik zou hem hier ophalen, het enige wat hij kan is alleen reizen. Hij lijdt aan...antipsychotherapeutische...bioganica...ziekte.' Het slaat echt helemaal nergens op en het is ook het toppunt van ongeloofwaardigheid. De gezichten van de meiden spreken boekdelen. Maar dat zet me er alleen nog maar meer toe om in mijn rol te blijven. 'Het is beter dat jullie uit zijn buurt blijven...' Het ene meisje, Olivia, trekt zo onopvallend mogelijk een arrogant gezicht. Toch merkt het me op, dus is ze er niet in geslaagd onopvallend gemeen te lijken. "Ik weet niet hoor, maar aan je verhaal te horen lijkt het alsof jij niet helemaal honderd bent." Er doet een glimlach rond mijn volle lippen op. 'Het is maar hoe je het bekijkt. Iedereen is gestoord. Alleen heb ik er een excuus voor, want...ik lijd aan...' Het meisje laat me niet eens uitpraten, want ze loopt al boos weg. Ik grinnik en draai me weer om naar Jip. 'De volgende keer als je last hebt van dat soort meiden en je durft ze niet af te wijzen... Doe alsof je ergens aan lijdt.' Ik knik instemmend, het is inderdaad koud. Ik wind een plukje van mijn lange bruine haren om mijn wijsvinger terwijl ik met mijn Uggs die ondanks de natte sneeuw nog helemaal netjes en nieuw eruitzien richting de trap. Met mijn handen trek ik de kraag van mijn trenchcoat wat beter. Ik steek mijn arm uit en spreid mijn vingers als ik mijn hand naar hem uitreik, in de hoop dat hij mijn hand aanpakt terwijl ik met mijn andere hand de blauw metalen trapleuning beetpak. 'Oh, hoorde ik daar een "morgen"?' Ik kijk een beetje bedenkelijk, ik weet nog niet of hij wel meteen moet blijven slapen. En of dat überhaupt wel van mijn ouders zou mogen. En daarbij komt dan ook nog kijken dat hij nog niet eens mijn vriend is. Het is een normale vriend van me. Nou ja, normaal... 'Maar wat heb je dan voor me? Ik voel me nu best kut, ik heb niks voor jou gekocht. Maar wat is het dan? Wanneer ga je 'm dan precies geven? Waarom wil je 'm niet nu geven?' ratel ik meteen helemaal door. Zoals hij weet ben ik érg nieuwsgierig als het erop aankomt dat iemand me iets niet wilt geven of vertellen. Dan zoek ik het tot op de bodem uit wat het is. 'Ja, mijn vader zal zijn ogen niet geloven... Ik zie hem er zelfs voor aan om je alsnog je ID te vragen.' Mijn vader is commisaris. Dat kan ergens wel een veilig gevoel geven, maar aan de andere kant heeft het ook vele nadelen. Ten eerste kent heel het dorp me als "de dochter van de commisaris". Erg frustrerend, want iedereen houdt me dan goed in de gaten om te zien of ze iets aan hem kunnen doorlullen. Ten tweede is het ook nog eens gevaarlijk, want hij heeft genoeg vijanden. Ten derde doet hij extra beschermend over me en laat me nooit eens vrij. Gelukkig is mijn moeder er nog die mijn vader kan kalmeren als ik met "gekke" ideeën kom die ik dan ook nog eens zonder zijn toestemming uitvoer; zoals op het station wachten op een jongen die ik nog nooit eerder in mijn leven gezien heb. 'Hé!' Ik grinnik als hij mijn muts voor mijn ogen trekt. Ik val ook serieus bijna van de trap af omdat ik niets kan zien. -.- Wankelend trek ik mijn muts weer tot boven mijn wenkbrauwen en geef hem een duwtje tegen zijn schouder, in de hoop dat ik hem wat opzij geduwd krijg, maar ik krijg hem geen milimeter van zijn plek. 'Volgens mij ben je echt heel sterk,' zeg ik best bewonderend, al probeer ik het zo min bewonderend mogelijk te laten klinken. Beneden aan de trap zoek ik een beetje schuw en onzeker zijn hand met de mijne, zonder ook maar één blik naar zijn hand te werpen. Als ik 'm gevonden heb, giechel ik een beetje. 'Sorry als mijn vader straks een beetje bozig tegen je doet. Mijn moeder heeft me beloofd hem ervan langs te geven als hij tegen je uit valt en dan is het dus twee vrouwen tegen één man. Dat betekent in ons huis dat de man verloren is.' Ik grinnik zachtjes en loop de andere trap weer op. Het is echt een prachtig sneeuwland dat je meteen weer ziet na een tijdje in het donker gelopen te hebben. Ik trek hem zachtjes mee aan zijn hand naar de bus die er al staat, echt precies goed. Het is een heel oude bus, alsof we dan op weg zijn naar een prehistorisch dorp of zo. En dat is mijn dorp niet. Ik stap in de bus en blabla we stappen weer uit als we in het dorp zijn. Het is er redelijk rustig. Nog steeds heb ik Jip's hand vast en glimlach geruststellend naar hem. Ik kan het wel begrijpen dat hij nu weer zenuwachtig is, want hij heeft mij pas net gezien en dan moet hij mijn ouders weer onder ogen komen. En mijn vader is nou niet de meest aardige man als je hem net leert kennen. Eenmaal als hij je vertrouwt, is hij de meest vriendelijke man die je je voor kunt stellen. Ik loop in de richting van het plein van het dorp. 'Hier was die keer toen ik je belde toen mijn vrienden erbij waren. Ze gingen allemaal rare dingen roepen en je verstond er niks van,' grinnik ik. 'Nog sorry daarvoor...' Ik trek hem mee de bekendste straat van het dorp in. Allemaal lichtdraden hangen aan huizen boven de weg, 's avonds wordt de weg dus helemaal verlicht in verschillende kleuren. 'Als je hier langer zou blijven, zou je hier de kerstmarkt kunnen zien.' En ik leg de nadruk op "als". Ik loop verder naar de rand van het dorp, wat ook meteen de rand van het bos is. Want meteen als je het dorp uit gaat, ga je het bos in. 'Kijk, mijn huis daar.' Ik wijs naar het huis dat inderdaad precies tussen het bos en het dorp in staat. Ik zie mijn broer bij de garage staan, met zijn vaste enge vrienden. Ik mag zijn vrienden niet. Ze zijn onbeleefd en zijn ook echt die populaire pesterige jongens van de school. Het is dat ik anderhalf jaar ouder ben en zijn zus, want anders zouden ze mij ook als doelwit zien. 'Dat is mijn broertje, ik stel je wel aan hem voor.' Dat zeg ik niet erg opgewekt, want zo leuk is mijn broertje niet. Ik trek Jip ditmaal ietsje ruwer met me mee, omdat ik het snel over wil hebben. Maar ja, om mijn broertje straal voorbij te lopen met een vreemde jongen is onbeleefd. Al had ik dat wel liever gehad. Als we bij mijn huis staan, loop ik met Jip naar mijn broertje. Ze staan te roken en draaien zich een voor een om als ze me op hen af horen lopen. Mijn broertje staat precies in het midden. 'Spencer,' zeg ik met een glimlach. 'Ik wil je voorstellen aan Jip, je weet wel, die vriend van me?' Al zijn vrienden schieten in de lach, één van hen zegt: "Errege boyyyy." Ik kijk ook serieus zo: -.-. 'Kun je je basisschoolvriendje even in toom houden,' mopper ik, zonder de jongen die dat zei ook maar één blik waardig te gunnen. Spencer haalt zijn schouders op en neemt zijn sigaret uit zijn mond, tussen zijn wijs- en middelvinger. Die hand steekt hij ook uit naar Jip. "Aangenaam, Spencer." Gek genoeg doet Spencer redelijk...normaal. Nóg wel. Hij schudt Jip's hand. "Haha, je kans is vergaan Josh! Je toekomstige vrouw heeft het voorzien op een ander!" zegt één jongen tegen de ander. De ander is dus Josh, één van de beste vrienden van Spencer. Hij is niet één van de knapste jongens, maar wel één van de liefste vrienden van mijn broertje. Hij is ook de enige uit deze groep die niet rookt. Spencer kijkt de jongen dodelijk aan wie dat tegen Josh zei. Iedereen weet dat Josh altijd een oogje op me heeft gehad, zelfs ik weet dat. Maar die grap wordt oud en ik snap het dat Spencer zich eraan ergert. Of Josh me nog steeds leuk vindt weet ik niet, aan zijn blikken die hij me soms geeft wel, maar ik weet het niet. In ieder geval stalkt hij me niet meer zoals vroeger. 'Zullen we naar binnen gaan?' vraag ik aan Jip met een lieve glimlach. En net als ik begin te geloven dat Spencer eens géén irritante bui heeft naar mijn vrienden toe, geeft hij de kutopmerking: "Denk je dat pap je internetvriendje ook maar één stap het huis in laat zetten?" Ik draai me om en kijk naar het lachende groepje, Josh is de enige wie er maar een beetje stilletjes bij staat. Ik rol met mijn ogen en loop zonder nog wat te zeggen naar de voordeur met Jip. 'Sorry daarvoor,' zucht ik. 'En je zult me vandaag nog heel wat vaker sorry horen zeggen, want...mijn familie zijn nou niet de...leukste mensen of zo. Op mijn moeder na dan.' Met mijn moeder heb ik altijd al een hele erge band gehad. Toch heb ik haar nooit als meer gezien dan gewoon mijn moeder. Ik heb haar nooit als vriendin gezien of zo. Ik ga met mijn rug tegen de voordeur staan en kijk hem onderzoekend aan. 'Oké... Ben je er klaar voor?' Ik grinnik zachtjes.
Terug naar boven Ga naar beneden
King
Admin
avatar

Aantal berichten : 123
Registratiedatum : 14-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : World.

BerichtOnderwerp: Re: The Meeting.   wo nov 09, 2011 10:21 am



Jip.

Ik kijk der speels aan als ze aan me arm leunt, 'Ho wacht ? Nee, dacht het niet, ik stap de trein weer op hoor.' Zeg ik maar al te nep en grijnzend. Ik trek een keer zacht aan haar, maar het lukt niet omdat ze zo op me arm leunt en dan ook nog eens naar achteren. 'Kijk uit, het is glad..' Zeg ik dan toch weer ongerust. En zo kent zij mij ook, ik ben áltijd bang dat er iemand gewond raak. Als ik met kindjes moet werken ben ik bij elke stap bang dat ze vallen en pijn hebben en het ergste : Dan gaan huilen. Het is meer een soort tik geworden, als ik ee kindje zie rennen ben ik zó bang dat 'ie valt. En meestal hoor je mij dan ook helemaal gestrest mompelen van. ''Doe nou voorzichtig..'' EN dat weet Effy maar al te goed. Toen we wel belde struikelde er een kind, en meteen werd ik helemaal overstuur dat er een kindje viel, maar een seconde later stond hij op en rende hij lachend verder. Je hoorde ook echt zo'n hele diepe zucht, helemaal weer ontspannen. En tóch wil ik leraar worden. Mijn ogen schieten naar Effy die tegen de meiden begint te praten. 'Laat ze maar...' Zeg ik heel zachtjes, ik ben echt zo'n jongen die alle problemen wilt voorkomen, onwijs softy - dat denkt iedereen tenminste - Maar als het er op aan komt ben ik superman help ik alles en iedereen. Ik trek me wenkbrauw op als ze zegt dat ik niet goed ben, en ik begin te acteren. Ik kijk heel raar en neutraal naar het bankje. En eigenlijk zo erg dat het opvallend is hoe ik naar het bankje kijkt, en met Effy's beschrijving erbij lijkt het alsof ik echt niet goed in me hoofd ben XD. Totdat... Ze wat raars lult. Ik kijk der meteen aan en schiet in de lach. 'Tuurlijk.' Grijns is en kijk even naar Olivia. Ik kijk de meiden na en knik instemmend als ze dat voorstelt. 'Is goed, ik ga wel met me tong uit me mond en schil kijkend in me handen klappen. Ik voel der hand langs de mijne en pak die ook meteen stevig vast, niet pijnlijk. Maar niemand kan mij zomaar van haar afhalen nu. Ik heb al rode wangen maar als ze me zin herhaalt, goed herhaalt bloos ik meer. Morgen. Ik zou het tot nu toe wel willen, lijkt me wel grappig, maar dat is nu. 'Ja, jij hoorde een morgen, maar.. dat zien we wel.' Gelukkig gaat ze snel van het onderwerp af. Ik wist het gewoon, dat ze hierna zou gaan vragen, en ze gaat er helemaal over door. 'Ik zou het niet weten wat ik voor je gekocht zou hebben. En het maakt echt niet uit hoor dat je niks voor mij heb, het is logisch. Man geeft vrouw.' In mijn zielige rugtasje zit een heel klein doosje met daarin een ketting. 'Oké, oké, ik heb een olifant voor je gekocht omdat het je huisdier later word.' Dat had ze eens in een grappige bui gezegd, dat ze als huisdier een olifant wou en dat ze dat ze dan een pretpark voor hem wou gaan bouwen, en dat hij dan pedicures nodig had twee keer per maand en ze wou ze ''nageltjes'' lakken. Ik grinnik kort bij dat idee dat ze dat wou, gestoord. 'Nee, ik wil de olifant niet nu geven, hij komt per post.' Lul ik en grijns en breed en plagend bij. Ik knik als ze dat zegt over der vader. 'Maak je geen zorgen, ik heb me ID bij me. Let op...' Ik haal snel uit me andere broekzak een leren zwarte portemonnee en laat hem zien. 'Als je vader deze foto ziet denkt hij dat ik een crimineel ben ja.' De foto is juist super schattig omdat een mondhoekje van mi omhoog schoot omdat ik echt niet serieus die dag kon kijken. En het lukte ze niet om mij normaal op de foto te krijgen, ik ben zes keer opnieuw in het pashokje gegaan voor nieuwe foto's, per keer vier foto's. 'Sterk ?' Vraag ik zacht en grijns dan nogmaals eens breed. 'Ik ben súúúúper sterk, echt niet normaal. Ik ben een soort van Pippie Langkous twee.' Plaag ik. Ik heb wel een sixpackje ja.. Ik til der dan expres voorzichtig op, en je zou toch bijna denken dat ik inderdaad Pippie Langkous twee ben. Ik til der kort in me armen op maar zet der gouw weer neer, en je hoort me ook zeggen. 'Oh, misschien vallen we wel zo..' Ik zet der stevig neer en houd dan weer goed der hand vast. Als er een ding is waar ik niet bang voor ben, en ik misschien wel zou moeten zijn .. Is het haar vader wel. Ik ben altijd wel geliefd geweest onder de naam als ''schoonzoon'' Van politie, tot werkloos , tot rechter mochten ze me allemaal. En élke keer waren de meiden bang dat hun vader mij niet zou mogen. Ik zie er ook niet uit alsof ik iets verkeerd kán doen. Ik frons even licht en kijk dan weer even naar me witte all stars en natuurlijk mijn beige broek. Als we naar haar huis lopen kijk ik wat om me heen. 'Je woont echt prachtig.' Zucht ik, ik woon in een huurhuis, flatje bij me nep ouders. Ik kijk naar het broertje van ---

ik moet nu stoppen kk ouders.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://sunset.actieforum.com
x MeisJ

avatar

Aantal berichten : 207
Registratiedatum : 15-10-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : iloveu. x sas

BerichtOnderwerp: Re: The Meeting.   wo nov 09, 2011 11:21 am

Effy.
Ik weet dat Jip een persoon is die snel ongerust is. Bang dat iemand valt, dat een ander een schaafwond oploopt. Dat hij niet in staat zou kunnen zijn te helpen. En hoe lief ik soms ook kan zijn, mijn gemene kanten kan ik meestal niet goed onderdrukken. Ik maak er gebruik van dat ik weet dat dat zijn angst is, want meteen als ik naar de voordeur (ff doorgespoeld) loop, glijd ik expres uit - al lijkt het wel gewoon heel echt - en doe alsof ik mezelf héél erg bezeerd heb. 'Auuuuu, godver,' begin ik te jammeren. Ik blijf op de grond zitten, maar ik probeer maar weer omhoog te komen. 'Oké grapje, de pijn valt wel mee.' Al doet het altijd wel even pijn als je op de grond valt. Alleen deed ik het expres, gelukkig dat hij dat niet weet want anders zou hij boos worden. x) 'Maar vertel nou, voordat we naar binnen gaan, wat je hebt voor me.' Ik glimlach een beetje ongemakkelijk. 'Het is toch niet iets..heel duurs of zo?' Ik wil nooit een te goedkoop, maar ook niet een te duur cadeau van mensen. Dan heb ik het gevoel alsof ze me dwingen ook zo'n duur cadeau voor hen te kopen als het zover is dat ik wat voor ze moet kopen. En het is ook gewoon dan zo...ja, dan voel ik me er zo ongemakkelijk bij en dan moet ik eigenlijk weer gaan zeggen "dit kan ik niet aannemen van je" en ja... Ik ben gewoon niet goed in dat soort situaties. Ik krijg net als hij een beetje een kleur op mijn wangen, al lijkt het voor hem alsof dat komt van de kou. Ik krijg altijd een beetje rooie wangetjes van de kou. En paarse lippen. 'Nou kom op, niet zo flauw! Je weet dat ik een olifant zelf zou kopen voor later... Verteheeelll!' Ik prik in zijn zij, al heeft het niet zo heel veel zin omdat hij een best dikke jas aan heeft. Ik kijk naar zijn ID die hij tevoorschijn haalt en schiet in de lach om de foto. 'Dat is tot nu toe de beste ID foto die ik ooit van iemand gezien heb.' Die van mij is echt vreselijk en die krijgt hij ook nevernooit te zien. 'Mijn vader is zo'n persoon die...denkt dat vrienden van..."het andere geslacht" meteen mensen zijn waarmee je wilt gaan trouwen. Dus als ik ook maar met één jongen thuis kom waar ik een project mee moet doen voor school, dan wil mijn pa hem al keuren.' Dat heb ik ook serieus een keer meegemaakt en dat was meteen de laatste keer dat ik een vreemde jongen mee naar huis nam. De jongen moest bijna huilen. 'Je hoeft echt niet alles te pikken hoor, maar...probeer alsjeblieft zo vriendelijk mogelijk te blijven. Oké?' Ik kijk een beetje wanhopig, omdat ik echt bang ben dat mijn vader al het heft in handen neemt en dus beslist dat hij niet mag blijven. Dat zal mijn moeder hoogstwaarschijnlijk niet laten gebeuren, maar er is altijd kans op dat mijn pa toch hem het huis uit zet. 'Áls mijn pa heel raar doet, dan ga ik gewoon met je mee naar buiten en dan kom ik niet meer terug. Afgesproken?' Dat heb ik al vaker met Jip besproken. Dan belde ik hem helemaal huilend op, dat ik met één tas in mijn hand buiten stond, terwijl het regende en ik nergens naartoe kon. Ik was weggelopen en ik kon nergens naartoe. Jip had me toen overgehaald terug naar huis te gaan. Dat is uiteindelijk goed afgelopen voor me, want mijn ouders bleken het niet eens gemerkt te hebben dat ik weg was. Tot op de dag van vandaag hebben ze nooit geweten dat ik dus eigenlijk een moment had waar ik bijna was weggelopen en niet meer terug was gekomen. Jip is me eigenlijk altijd trouw geweest. Ik kon echt altijd bij hem terecht, over alles. Wanneer ik het niet meer zag zitten, in welke bui Jip ook was, ik kon wat me dwarszat bij hem kwijt. 'Weet je nog onze domme ruzie?' Dat was de enige domme ruzie die we ooit gehad hebben. En die duurde serieus een paar dagen omdat we beiden niet wilden toegeven. We hebben elkaar dan weer een dag genegeerd, dan weer een dag ruziegemaakt, dan weer een dag genegeerd... En uiteindelijk zeiden we precies tegelijkertijd sorry. En we hielden erover op. 'Ja, je bent echt st-... Wacht, wat ben je van pla-... HEE!' Ik verhef mijn stem een beetje als hij me optilt, omdat ik toch best eng vindt met dit weer. Want je glijdt echt super makkelijk uit en dan vallen we allebei hard op de grond. Maar tot mijn verbazing weet hij me makkelijk omhoog te houden. 'Teeering, oké, je bent wel echt heel sterk.' Ik grinnik als hij me weer neerzet. 'Ja, straks val ik nog een keer.' Ik draai me zo om dat ik m'n reet een beetje kan zien en zie er nog een beetje sneeuw op zitten. Ik grinnik weer en haal het van mijn broek af. 'Oké, daar gaan we...' Ik open de voordeur met mijn huissleutel en sluip naar binnen. Ik laat hem ook binnen en doe dan de deur dicht. De tv staat luid aan, waarschijnlijk kijkt mijn vader het nieuws... Ik trek mijn jas uit en ook die van Jip hang ik aan de kapstok. 'Ik ben thuis! Jip is er ook!' roep ik. En meteen hoor ik dat de tv uitgezet wordt. Dat is een wonder eigenlijk, want mijn vader zet om welke reden dan ook nóóit de tv uit. "God, nou zullen we het krijgen..." hoorik mijn vader vanuit de woonkamer mopperen tegen mijn moeder. Ik bijt zenuwachtig op mijn lip en kijk heel eventjes Jip aan. Dan pak ik zijn hand en trek hem mee richting de woonkamer. Meteen laat ik zijn hand weer los, want ik weet dat mijn vader anders helemaal flipt. -.- 'Hé,' begroet ik mijn ouders met een glimlach. Mijn vader zit in zijn comfortabele zitstoel voor de tv en mijn moeder is de tafel aan het dekken. De kerstboom staat in de hoek van de tafel en er staan ook wat cadeaus bij. "Hé, hallo!" Mijn moeder is echt al vanaf het eerste moment enthousiast, misschien net iets té. Ze heeft een schortje aan die vanachter op haar rug is vastgeknoopt met touwtjes. Ze loopt op Jip af, sloffend omdat ze ook sloffen aan heeft, en steekt haar hand uit. "Dus jij bent Jip. Aangenaam, Hella, Effy's moeder. Heb je wel een beetje een goeie reis gehad? Ik heb gehoord dat je redelijk lang hebt moeten reizen." Ze glimlacht erg vriendelijk zoals zij dat heel goed kan. Even later stapt zijn vader ook uit zijn zitstoel en loopt op Jip af. Ook hij steekt zijn hand uit, maar glimlacht niet. "Jeff, Effy's vader," zegt hij met een norse stem. Hij trekt zijn hand weer terug en blijft er maar een beetje bij staan, met zijn rug recht en zijn schouders breed. 'Hij heeft heel lang in de trein moeten zitten, alleen maar om mij te zien. Lief he?' doe ik nogal slijmerig. Ik giechel een beetje, omdat ik het toch wel wat vind hebben dat hij nu al mijn ouders ontmoet. Mijn moeder knikt. "Ja, ik heb best veel over je gehoord Jip, klopt het dat je hier...tot vanavond blijft? Of nog langer?" Ik zie mijn vaders gezichtsuitdrukking meteen veranderen. "Hij blijft toch wel gewoon tot vanavond, mag ik hopen? Ik bedoel, we hebben geen eens een goeie slaapplek voor de knul." Hij kijkt Jip aan met een gemene glimlach. "Tenzij je er niets op tegen hebt dat je in de schuur blijft slapen." Mijn moeder stoot mijn pa aan. "Jeff!" Hij zwijgt maar. Mijn moeder gaat verder met een lieve glimlach. "Van mij mag je zo lang blijven als je wilt, zolang het maar van je ouders mag. Ik vind het eerlijk gezegd namelijk wel gezellig als vrienden van mijn kinderen hier blijven slapen. Dat maakt dit huis een beetje levendig." Ik knik alleen maar een beetje en kijk weer naar de cadeaus onder de kerstboom. En dan ineens valt me iets op. 'Oh. Mijn. God. Eh...mam?!' Ik loop naar de kerstboom en buk een beetje om een cadeau aan te wijzen. Het is een met blauw papier ingepakt cadeau waar met een zwarte stift is opgeschreven: JIP. Met koeienletters. -.- Mijn moeder krijgt meteen een beetje kleur op haar wangen en wappert een beetje met haar handen. "Ja, ik eh..." Ik schaam me echt dood. 'MAM, LEG UIT!' Mijn vader kijkt net zo boos als ik naar mijn moeder. "Ja, Hella, leg dat eens uit," praat hij me na met zijn kaken opeengeklemd. Ze haalt haar schouders op. "Ja, ik wist niet of...hij met ons mee kerst zou vieren... En ik dacht, als hij bij ons blijft met kerst, dan is hij deel van de familie en krijgt hij ook cadeaus." Ze kijkt naar Jip. "Maar als je het niet wilt mag je best je cadeau gewoon meenemen, hoor. En het is ook gewoon een aardigheidje, ik wist natuurlijk niet zo goed wat ik voor zo'n jongen al jij moest kopen, want ik ken je helemaal niet. Maar Effy heeft me genoeg over je verteld, dus..." Ik geef mijn moeder een stoot, nou mag ze wel weer ophouden. "Hella, ik vind dit maar niets," zegt mijn pa en draait zich om naar Jip. "En jij mag het van mij weten ook. Dit hele gedoe van 'elkaar leren kennen op het internet' bevalt me hélémaal niets. Mag ik weten hoe oud je bent?" Ik rol met mijn ogen en fluister zachtjes in Jip's oor: 'Nu gaat het komen hoor...' Ik kijk mijn moeder aan met een veelzeggende blik, als teken dat ze moet ingrijpen als hij straks te ver gaat. "En waarom zou je zoveel moeite voor mijn dochter willen doen? Probeer je haar soms iets...duidelijk te maken? Zie je haar wel zitten?" Hij verwoordt het een beetje raar, omdat hij altijd eromheen draait. OM de woorden "liefde" en "seks" en zo. Mijn moeder kijkt hem fronsend aan. Dan kijkt ze naar Jip. "Je hoeft die vragen niet te beantwoorden hoor, Jip. Trek je maar niets van hem aan, de mannen in dit huis zijn vaak nogal chagrijnig. Maar dat komt wel goed hoor. Wil je soms wat te drinken? Ik zal anders zo wel thee zetten of zo, we gaan ook zo trouwens eten. Dan kan Effy je eerst nog het huis laten zien."
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: The Meeting.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
The Meeting.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Fototopic meeting Veluwe 22/10/2011

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Sunset :: RolePlayGame :: Spellen.-
Ga naar: